سریال Raising Voices (شکستن سکوت)
شکستن سکوت (Raising Voices) یک مینی سریال تلویزیونی درام نوجوانانانه اسپانیایی بر اساس رمانی از میگل سائز کارال تحت کارگردانی ادوارد کورتس، دیوید اولوآ و مارتا فوُنت است. این سریال در تاریخ ۳۱ می ۲۰۲۴ توسط نتفلیکس پخش شد.
نسخه متنی
ستارگان این سریال عبارتند از نیکول والاس در نقش آلما؛ کلارا گال در نقش گرتا؛ آیچا ویلاورده در نقش ناتا؛ ترزا دِ مرا در نقش برتا؛ خوزه پاستور در نقش دیوید ؛ گابریل گوارا در نقش آلبرتو
سریال مسائل و مشکلاتِ آلما ۱۷ ساله و دوستانش گرتا و ناتا را دنبال می کند. عادی و بیحاسیه بودن آنها از روزی که آلما در دبیرستانشان بنری آویزان می کند با مضمون «هشدار: در این مکان یک متعرض پنهان شده»، به پایان میرسد.
آلما ۱۷ ساله است و در آستانه اتمام دبیرستان. گرتا و ناتا دو دوست صمیمی او هستند. آنها از دوران کودکی یکدیگر را می شناسند، با هم جشن می گیرند و با مسائل معمول سن خود روبرو می شوند: احساس کنارگذاشتهشدن، حسادت، مشکلات با والدین و حتی روابط سمی… اما وقتی یک پروفایل عکسی با عنوان «این منم، روز قبل اینکه به من تعرض بشه»، صفتِ عادی بودن رنگ میبازد و همه چیز تغییر می کند. این حمله چگونه و چه زمانی اتفاق افتاد؟ چه کسی پشت این پروفایل است؟ این اتهام چقدر حقیقت دارد و قربانی واقعی کیست؟
اسپانیا با درامهای بلوغ غریبه نیست چه در سطح شبکههای داخلی این کشور و چه در سطح پلتفرمهایی چون نتفلیکس؛ احتمالا بسیاری سریال «نخبه» را تماشا کردهاند و چندین آثار دیگر اسپانیایی زبان با محوریت وقوع یک جرم در یک کالج یا دبیرستان …
این مجموعه با دو رویکرد متفاوت امتیازی مواجه شد، منتقدانِ بینالمللی میانگینِ امتیازی ۸۱ از ۱۰۰ را به آن دادند در صورتی که منتقدان اروپایی میانگین ۵٫۳ از ۱۰ را ترجیح میدهند. در این میان مخاطبان امتیاز ۷٫۲ از ۱۰ را مناسب دیدند.
سریال اندکی به خط باریک «به وضوح نه گفتن» نیم نگاهی دارد. ابهاماتی چون نقش ناظران خاموش، صراحتِ نه گفتن و از هم مهمتر در فقدان هوشیاری کافی اصلا چگونه میتوان به «نه» گفتن تکیه کرد. سریال پیچ و خمهای تقریبا قابل قبولی دارد. فارغ از حس طولانی شدن اولیهی داستان، ظرفیت به چالش کشیدن بیننده را دارد. بازیگران عملکرد خوبی دارند.
با وجود آنکه تقریبا بیشتر صحنهها در این سریال بر اساس یک کلیشه شناخته شده هستند، شخصیت ها کاریکاتور ماننداند و همچنین کاریکاتوری از یک جامعه را ارائه می دهند و به نظر تعهد اجتماعی و سیاسیِ تولید مهمتر از جدیتِ فیلمنامه است اما همچنان میتوان با پایین آوردن توقع به تماشای آن ادامه داد.
شکستن سکوت، مخاطب را به فکر وا میدارد که چه چیزی را باور کنیم؟ چه کسی را باور کنیم؟ ارزش های شما چیست و فکر می کنید واقعا چه اتفاقی افتاده؟ ؛ همچنین به شما یادوار میشود حتی قهرمانان هم بدون نقص نیستند … بدون اشتباه نیستند … و بله، برخی از آنها بسیار پرهزینهاند … اما به این معنی نیست که ما «باید» بخاطر آن اشتباهات «صرفا» سرزنششان کنیم.
