شانس با روسای‌جمهور پیشین که دوباره برای ورود به کاخ سفید تلاش می‌کنند یار نیست

تصور کنید پس از اخراج از شغل خود، دوباره برای همان شغل درخواست دهید. قانع کردن یک کارفرما برای بازاستخدام شما سخت است، اما اگر آن «کارفرما» حدود ۱۷۰ میلیون آمریکایی باشد چه؟

این دقیقاً کاری است که چهار رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده انجام داده‌اند: آنها یک بار انتخابات را باخته‌اند و بعدها دوباره تلاش کرده‌اند. آخرین باری که یک رئیس‌جمهور پیشین تلاش کرد دوباره انتخاب شود، قبل از تصویب متمم نوزدهم (۱۹th Amendment) بود—زمانی که زنان هنوز حق رأی نداشتند. اما چیزی حتی نادرتر از این تلاش‌ها وجود دارد: برنده شدن روسای‌جمهور شکست‌خورده. تنها یک نفر در تاریخ آمریکا در این امر موفق شده است: گروور کلیولند (Grover Cleveland)، بیست‌ودومین و بیست‌وچهارمین رئیس‌جمهور آمریکا. (البته به‌جز دونالد ترامپ)

دلیل موفقیت کلیولند احتمالاً حمایت حزب دموکرات بود، چون او نامزد رسمی حزب خود بود. در مقابل، سه رئیس‌جمهور قبلی که دوباره تلاش کردند، از طرف احزاب ثالث وارد رقابت شدند—و نامزدهای احزاب ثالث تقریباً همیشه شکست می‌خورند، مگر در نیمه قرن نوزدهم که حزب جمهوری‌خواه جای ویگ‌ها را گرفت و حزب آبراهام لینکلن شد.

در ادامه، نگاهی کامل و دقیق به چهار رئیس‌جمهور پیشین می‌اندازیم که به دنبال «بازگشت» سیاسی بودند.

مارتین ون بیورن (۱۸۳۷–۱۸۴۱)

مارتین ون بیورن از حزب دموکرات، مانند بسیاری دیگر، از طریق سمت معاونت ریاست‌جمهوری به کاخ سفید رسید. او معاون دوم اندرو جکسون (Andrew Jackson) بود و در دوره اول جکسون نیز به‌عنوان وزیر امور خارجه خدمت می‌کرد. ون بیورن در سال ۱۸۳۶ به آسانی رئیس‌جمهور شد و سه نامزد منطقه‌ای حزب ویگ را شکست داد.

اما ریاست‌جمهوری او با مشکلات اقتصادی ناشی از وحشت مالی ۱۸۳۷ (Panic of 1837) و تنش‌های مربوط به برده‌داری و توسعه غرب همراه بود.

دموکرات‌ها از ون بیورن برای انتخابات ۱۸۴۰ حمایت کردند، اما ویگ‌ها متحد شدند و ویلیام هنری هریسون (William Henry Harrison) را انتخاب کردند و با شعار معروف «تیپکانو و تایلر، با هم!» کمپین او را تقویت کردند. هریسون در آرای الکترال، ون بیورن را به سختی شکست داد.

بازگشت از طریق حزب «فری سویل»

چند سال بعد، حزب Free Soil Party (حزب خاک آزاد) که از دموکرات‌ها جدا شده بود، او را برای انتخابات ۱۸۴۸ نامزد کرد. خودش می‌دانست پیروزی بعید است، اما هدفش تقویت جایگاه جناح پیشرو نیویورک، یعنی بارن برنر (Barnburners) بود.

در نهایت، ون بیورن و نامزد دموکرات‌ها لوییس کس (Lewis Cass)، هر دو انتخابات را به ویگ‌ها و نامزدشان زکری تیلور (Zachary Taylor) باختند. ون بیورن ۱۰.۱٪ آرا را کسب کرد و اگر در رقابت نبود، احتمالاً پیروزی دموکرات‌ها را ممکن می‌کرد.

میلیارد فیلمور (۱۸۵۰–۱۸۵۳)

میلیارد فیلمور عضو حزب ویگ بود و آخرین رئیس‌جمهور آمریکا که نه دموکرات بود و نه جمهوری‌خواه. او هرگز توسط مردم انتخاب نشد؛ بلکه پس از مرگ رئیس‌جمهور زکری تیلور در سال ۱۸۵۰، به‌عنوان معاون رئیس‌جمهور جای او را گرفت.

یکی از مهم‌ترین اقدامات او امضای قانون فراریان برده (Fugitive Slave Act) بود—تصمیمی که باعث شد حزب ویگ او را برای انتخابات ۱۸۵۲ انتخاب نکند.

اما فیلمور ناامید نشد. او حاضر نشد به حزب جمهوری‌خواه تازه‌تأسیس بپیوندد، و در سال ۱۸۵۶ از طرف حزب «هیچ‌چیز نمی‌دانم» (Know Nothing / American Party) نامزد شد.

او با آنکه نتوانست پیروز شود، توانست ۲۱.۶٪ آرای مردمی و هشت رأی الکترال را کسب کند—اما بازگشتی به کاخ سفید نداشت.

گروور کلیولند (۱۸۸۵–۱۸۸۹ و ۱۸۹۳–۱۸۹۷)

اکنون می‌رسیم به تنها داستان موفقیت تاریخی پیش از ترامپ.

کلیولند، رئیس‌جمهور دموکرات، در انتخابات ۱۸۸۸ با وجود پیروزی در آرای مردمی (۴۸.۶٪ در برابر ۴۷.۸٪)، در کالج انتخاباتی شکست خورد:
هریسون ۲۳۳ رأی الکترال داشت و کلیولند ۱۶۸.

اما حزب دموکرات در ۱۸۹۲ دوباره او را نامزد کرد—و این بار پیروز شد. او هم در آرای مردمی و هم آرای الکترال هریسون و همچنین نامزد حزب پوپولیست، جیمز بی. ویور را شکست داد.

بااین‌حال در انتخابات ۱۸۹۶ دیگر مورد حمایت حزب نبود. دموکرات‌ها ویلیام جنینگز برایان (William Jennings Bryan) را برگزیدند—که البته در سه انتخابات متوالی شکست خورد.

کلیولند تا پیش از موفقیت دوتالد ترامپ تنها رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا بود که دو دوره غیرپیاپی خدمت کرده است.

تئودور روزولت (۱۹۰۱–۱۹۰۹)

تئودور روزولت یکی از مشهورترین روسای‌جمهور آمریکا، پس از ترور ویلیام مک‌کینلی (William McKinley) در سال ۱۹۰۱ رئیس‌جمهور شد. او با شخصیت کاریزماتیک، صدای بلند و مشت‌های کوبنده‌اش، در ۱۹۰۴ به‌سادگی برای یک دوره کامل انتخاب شد.

پس از خروج داوطلبانه از قدرت، از عملکرد جانشین منتخب خود، ویلیام هاوارد تفت (William Howard Taft) ناامید شد.

وقتی نتوانست نامزدی جمهوری‌خواهان را به دست آورد، حزب مترقی (Progressive Party) را تشکیل داد و در انتخابات ۱۹۱۲ شرکت کرد.

او در این انتخابات شکست خورد، اما:

• در آرای مردمی دوم شد (۲۷.۴٪)
• در آرای الکترال نیز دوم شد (۸۸ رأی)

این بهترین عملکرد یک نامزد حزب سوم در تاریخ آمریکا است.

در آن انتخابات، چهار نفر رقابت می‌کردند:

• وودرو ویلسون (دموکرات – برنده)
• روزولت (مترقی)
• تفت (جمهوری‌خواه)
• یوجین دبز (سوسیالیست)

افراد دیگری نیز در تاریخ تلاش کردند دوباره نامزد شوند، اما بدون حمایت حزبی عقب‌نشینی کردند. اولیسس.اس. گرنت (Ulysses S. Grant) پس از دو دوره خدمت، در سال ۱۸۸۰ نامزدی جمهوری‌خواهان را از دست داد. هربرت هوور (Herbert Hoover) نیز دو بار تلاش کرد مجدداً نامزد شود اما موفق نشد.

نکته جالب

کمپین ریاست‌جمهوری روزولت قبل از تصویب متمم بیست‌ودوم (۲۲nd Amendment) در سال ۱۹۵۱ انجام شد—قانونی که روسای‌جمهور را به دو دوره محدود می‌کند.

طبق این متمم: «هیچ فردی نمی‌تواند بیش از دو بار به سمت رئیس‌جمهور انتخاب شود. همچنین اگر فردی برای بیش از دو سال از یک دوره ریاست‌جمهوری که شخص دیگری انتخاب شده بوده، رئیس‌جمهور شود (مثلاً جانشین رئیس‌جمهور در اثر مرگ یا استعفا)، این فرد تنها می‌تواند یک بار به مقام ریاست‌جمهوری انتخاب شود.»

از آنجا که روزولت تقریباً چهار سال از دوره مک‌کینلی را خدمت کرده بود، امروزه حتی نمی‌توانست دوباره نامزد شود.