عمو فلویدِ تلویزیون نیویورک درگذشت؛ خداحافظی با فلوید ویوینو، مجری محبوب چند نسل

فلوید ویوینو (Floyd Vivino) که چندین نسل از مخاطبان منطقه نیویورک—از کودکان دهه‌های مختلف گرفته تا ستاره‌های بزرگ موسیقی راک—او را با نام «عمو فلوید» (Uncle Floyd) می‌شناختند، پنجشنبه ۲۲ ژانویه پس از نزدیک به سه سال درگیری با مشکلات جسمی درگذشت. او ۷۴ سال داشت.

خبر درگذشت ویوینو توسط برادرش جری ویوینو (Jerry Vivino)، موسیقیدان و عضو سابق گروه‌های موسیقی برنامه‌های شبانه کونان اوبراین (Conan O’Brien) اعلام شد. علت و محل دقیق مرگ اعلام نشده اما خود ویوینو در سال‌های اخیر از تجربه سکته مغزی، سرطان مثانه و پروستات و ابتلا به کووید-۱۹ در اوایل دهه ۲۰۲۰ گفته بود.

جری ویوینو در پیامی در فیس‌بوک نوشت: «با قلبی سنگین، خبر درگذشت برادرم و عموِ محبوب همه، فلوید ویوینو را اعلام می‌کنم. پس از دو سال و نیم مبارزه با مشکلات جسمی، پرده زندگی‌اش ساعت ۶:۰۵ عصر پنجشنبه ۲۲ ژانویه، آرام پایین آمد. روحت شاد برادر بزرگ‌ترم.»

ویوینو از ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۸ مجری برنامه کابلی و کم‌هزینه «The Uncle Floyd Show» بود؛ برنامه‌ای محلی در نیوجرسی که با طنزی ساده، بازیگوش و گاه کنایه‌آمیز—میان ادای احترام به برنامه‌های کودکانه و هجو آن‌ها—دل کودکان را برد و از دهه ۱۹۸۰ به بعد، تحسین هیپسترهای نیویورکی را هم برانگیخت.

در میان طرفداران پر و پا قرص این برنامه، نام‌هایی چون جان لنون، دیوید بویی، گروه رمونز، ایگی پاپ و سیندی لاپر به چشم می‌خورد. سیندی لاپر حتی در برنامه اجرا کرد؛ همان‌طور که بون جووی، دیوید یوهانسن (خواننده New York Dolls)، جو جکسون و تاینی تیم نیز مهمان برنامه بودند.

دیوید بویی در سال ۲۰۰۲ با ترانه «Slip Away» از آلبوم «Heathen» به عمو فلوید ادای احترام کرد؛ ترانه‌ای که به شخصیت‌های عروسکی محبوب برنامه یعنی اوگی (Oogie) و بانیز بوی (Bones Boy) هم اشاره دارد. (نسخه اولیه‌ای با عنوان «Uncle Floyd» برای آلبوم منتشرنشده «Toy» در نظر گرفته شده بود که نهایتاً نسخه رسمی آن در سال ۲۰۲۱ در قالب یک باکس‌ست منتشر شد.)

بویی درباره الهام ترانه گفته بود: «اواخر دهه ۷۰، هرکسی را می‌شناختم، عصرها می‌دوید خانه تا The Uncle Floyd Show را ببیند… ظاهراً برای بچه‌ها بود، اما خیلی‌ها هم‌سن‌وسال من لحظه‌ای از دستش نمی‌دادند. از خنده روی زمین می‌افتادیم.»

محبوبیت ویوینو در اواخر دهه ۱۹۸۰ به جریان اصلی نزدیک شد و او در فیلم موفق «Good Morning, Vietnam» (۱۹۸۷) مقابل رابین ویلیامز (Robin Williams) ظاهر شد. ویوینو در این نقش دراماتیکِ کمیاب، ادی کرک—دی‌جی نیویورکی شبکه رادیویی نیروهای مسلح در سایگون—را بازی کرد.

فلوید ویوینو با نام اصلی فلوریو ویوینو (Florio Vivino) در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۲ در پترسون، نیوجرسی به دنیا آمد. او در کودکی رقصنده تَپ در آتلانتیک‌سیتی بود و در دبیرستان به یک رادیوی دزدان دریایی پیوست.

در اوایل دهه ۲۰ زندگی‌اش، برنامه کودکانه‌اش را روی کانال کابلی محلی WBTB راه انداخت؛ با دوستانی که آزادانه جلوی دوربین با آن‌ها تعامل می‌کرد. عروسک‌های ثابت برنامه—به‌ویژه اوگی و Bones Boy—به‌سرعت محبوب شدند.

این برنامه با نام‌ها و قالب‌های مختلف تا اوایل دهه ۹۰ ادامه یافت و بازپخش‌های آن تا ۱۹۹۹ روی آنتن بود. ویوینو بیرون از برنامه‌اش در سریال‌هایی چون Law & Order، ۱۰۰ Centre Street و Cosby حضور یافت، در فیلم «One-Trick Pony» (۱۹۸۰) دیده شد و در «Big Money Hustlas» (۲۰۰۰) بازگشتی کوتاه داشت. در سال‌های پایانی نیز به رادیو محلی و اینترنتی روی آورد و اغلب موسیقی‌های ایتالیایی محبوبش را پخش می‌کرد.

پس از انتشار خبر درگذشت، آندره ساییغ (Andre Sayegh)، شهردار پترسون، گفت: «عمو فلوید برای من مثل خانواده بود… یکی از بامزه‌ترین پترسونی‌هایی که تا به حال زندگی کرده، از میان ما رفت.»

خانواده اعلام کرده‌اند مراسم خاکسپاری به‌صورت خصوصی برگزار می‌شود و جشن یادبود زندگی در زمانی دیگر اطلاع‌رسانی خواهد شد.