قسمت ششم فصل دوم «Sheriff Country»؛ هنک در مرکز ماجرا و گذشته‌ای که کسیدی را رها نمی‌کند

«Sheriff Country» در قسمت ششم فصل دوم، با عنوان «Close to the Chest»، کمی از تمرکز همیشگی بر میکی فاصله می‌گیرد تا آدم‌های اطراف او را بهتر بشناسیم. هنک با بحرانی خانوادگی روبه‌رو می‌شود، بون بخشی از گذشته دردناکش را با امی در میان می‌گذارد و کسیدی، درست وقتی برای شروع رابطه‌ای تازه آماده شده، نشانه‌ای نگران‌کننده از گذشته دریافت می‌کند. این قسمت شلوغ است، اما بیشتر اتفاق‌هایش یک هدف مشترک دارند: نشان دادن زندگی کسانی که تا امروز اغلب آن‌ها را در لباس فرم و هنگام انجام وظیفه دیده‌ایم. ادامه مطلب، داستان و پایان این قسمت را فاش می‌کند.

پس از پایان خط داستانی اوا و ماجرای مشترک با «Fire Country»، این تغییر تمرکز به‌موقع به نظر می‌رسد. تقریبا همه شخصیت‌های اصلی، به‌جز وس و اسکای، سهمی در روایت دارند و سریال بیش از قبل حس یک داستان گروهی پیدا می‌کند. مهم‌ترین بهره را هم هنک می‌برد؛ شخصیتی که با ثابت شدن حضور ایان کوئینلن در گروه بازیگران، حالا فرصت بیشتری برای دیده شدن دارد.

مرخصی آخر هفته بون باعث می‌شود میکی این بار کنار هنک کار کند. پرونده نیز از همان ابتدا برای او شخصی است: کسی قصد کشتن عمویش، روبرتو، را دارد. روبرتو مردی خوش‌صحبت، بی‌پروا و دردسرساز است که سابقه قمار غیرقانونی، تقلب و فریب دادن دیگران را با خود حمل می‌کند. او از آن آدم‌هایی است که حتی وقتی خطر جدی می‌شود، باز هم چندان مایل نیست رفتارشان را تغییر دهند.

اما برای هنک، روبرتو فقط یک خویشاوند قانون‌گریز نیست. وقتی والدین هنک و برادرش به‌دلیل زندگی مجرمانه‌شان کنار آن‌ها نبودند، روبرتو مسئولیت بزرگ کردنشان را پذیرفت. همین گذشته، واکنش هنک را پیچیده می‌کند. او از رفتار عمویش خجالت می‌کشد و عصبانی می‌شود، ولی نمی‌تواند محبت و دینی را که به او دارد نادیده بگیرد. شنیدن روایت کسانی که روبرتو به آن‌ها آسیب زده، برای هنک صرفا جمع‌آوری اطلاعات پرونده نیست؛ مواجهه با بخش ناخوشایند زندگی کسی است که زمانی پناهش بوده است.

این موقعیت، زمینه مناسبی برای نزدیک شدن هنک و میکی فراهم می‌کند. میکی نیز با وس تجربه‌ای مشابه دارد و می‌داند دوست داشتن یک چهره پدرانه چطور می‌تواند با خشم، نگرانی و شرمندگی همراه باشد. سریال بدون آنکه تخلف‌های روبرتو را توجیه کند، اجازه می‌دهد رابطه او و هنک گرم و انسانی باقی بماند. روبرتو هم می‌تواند سرپرستی مهم در زندگی هنک بوده باشد و هم آدمی باشد که بارها به دیگران صدمه زده است.

همکاری میکی و هنک، البته، از ابتدا بی‌دردسر نیست. میکی آن‌قدر به حضور بون عادت کرده که ناخودآگاه هنک را با او می‌سنجد. شوخی تراویس درباره اینکه بون «شوهر کاری» میکی است، این وابستگی حرفه‌ای را به‌خوبی خلاصه می‌کند. وقتی مشاجره هنک و عمویش باعث می‌شود روبرتو محل امن اداره را ترک کند، تنش بالا می‌گیرد و هنک با کنایه یادآوری می‌کند که بون نیست.

نکته مهم اینجاست که قسمت فقط از هنک نمی‌خواهد خودش را ثابت کند؛ میکی هم باید شیوه برخوردش را اصلاح کند. مقایسه کردن دو مامور، آن هم در پرونده‌ای که خانواده یکی از آن‌ها در خطر است، کمکی به اعتماد میانشان نمی‌کند. عذرخواهی دوطرفه در پایان، این خط داستانی را به نتیجه‌ای رضایت‌بخش می‌رساند. هنک اشتباهش را می‌پذیرد و میکی نیز می‌فهمد همکارش باید به‌خاطر توانایی‌های خودش دیده شود، نه میزان شباهتش به بون.

پرونده روبرتو با پیدا شدن یک مظنون تمام نمی‌شود. تحقیقات به شریک تجاری سابق او می‌رسد که واقعا برای کشتنش اقدام کرده، اما تهدید دیگری هم وجود دارد. روبرتو هنگام دیدار با پائولا، دوست رو به مرگش، دچار واکنش حساسیتی می‌شود و معلوم می‌شود قلم تزریق اضطراری اپی‌پن او را دزدیده‌اند. بنابراین، دو نفر با انگیزه‌های متفاوت به‌دنبال مرگ یک مرد هستند.

رد تهدید دوم به پسر پائولا می‌رسد. اگر روبرتو پیش از مادر او بمیرد، یک اثر هنری گران‌قیمت به این پسر خواهد رسید؛ منفعتی که برای او انگیزه اقدام به قتل شده است. هنک در کنار میکی شواهد را به هم وصل می‌کند و در دستگیری مرد نقش تعیین‌کننده دارد. سپس قسمت آخرین غافلگیری‌اش را رو می‌کند: اثر هنری تقلبی است.

این پایان، طعنه‌ای بامزه به طمع و اعتمادبه‌نفس بی‌حد روبرتو می‌زند. کسی برای ثروتی خیالی حاضر شده جان دیگری را بگیرد و خود روبرتو نیز پس از نزدیک شدن به مرگ، چندان نگران به نظر نمی‌رسد. بااین‌حال، شوخی پایانی ارزش عاطفی پرونده را از بین نمی‌برد. مهم‌تر از اصالت تابلو، این است که هنک توانسته هم عمویش را نجات دهد و هم جایگاه محکم‌تری در تیم پیدا کند.

در سوی دیگر، کسیدی می‌خواهد دوباره به زندگی عاطفی‌اش فرصت بدهد. آشنایی او با آندره در یک بار، شروع امیدوارکننده‌ای دارد، اما دیدار بعدی با یک تصادف ناخوشایند همراه است: آندره همان دادستانی است که پرونده فعالیت سالن آرایش مادر کسیدی بدون مجوز و مدارک لازم را پیگیری می‌کند.

حضور تراویس برای کمک حقوقی و تلاش مادر کسیدی برای اصلاح وضعیت، در نهایت به کنار گذاشته شدن اتهام‌ها منجر می‌شود. این بخش کمی بیش از حد آسان جمع می‌شود؛ به‌خصوص چون دلخوری و علاقه شخصی کسیدی نیز در گفت‌وگوها حضور دارد. بااین‌حال، کارکرد عاطفی آن روشن است: رابطه بهتر کسیدی با مادرش حالا در عمل دیده می‌شود و او همزمان یاد می‌گیرد خواسته‌های خودش را فراموش نکند.

کسیدی پس از روشن شدن سوءتفاهم، از آندره می‌پرسد آیا می‌تواند با او تماس بگیرد. این قدم کوچک برای کسی که از رابطه‌ای آزارگرانه بیرون آمده، اهمیت دارد. اما رسیدن جعبه شکلاتی با یادداشتی از براک، شریک سابقش که از زندان آزاد شده، این امید را با نگرانی همراه می‌کند.

قسمت هنوز نشان نمی‌دهد براک چه برنامه‌ای دارد، بنابراین نمی‌توان بازگشت او را به اتفاقی قطعی تبدیل کرد. بااین‌حال، همین تماس ناخواسته یادآور نکته‌ای مهم است: پایان دادن به یک رابطه آزارگرانه لزوما به معنای پایان نفوذ و تهدید طرف مقابل نیست. کسیدی این بار مادر، میکی و دوستانش را کنار خود دارد؛ حتی تراویس نیز نشان می‌دهد حمایت او از آدم‌های زندگی‌اش، با پایان یک رابطه عاطفی تمام نمی‌شود. اینکه این شبکه حمایت چطور عمل خواهد کرد، می‌تواند به خط داستانی آینده وزن بدهد.

بون نیز در روز تعطیلش، هنگام همراهی با امی در پرونده یک فرد مجهول‌الهویه، از گذشته‌ای حرف می‌زند که معمولا پنهان نگه می‌دارد. او مادرش را در هجده‌سالگی از دست داده و حتی در مراسم خاکسپاری او حاضر نشده است. این اعتراف فرصتی برای شناخت مردی فراهم می‌کند که اغلب زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش را جدا نگه می‌دارد.

نزدیکی بون و امی در این قسمت بیشتر می‌شود و رابطه‌شان برای نخستین بار به صمیمیت جسمی می‌رسد. بااین‌حال، زمینه‌چینی محدود برای گذشته بون، از تاثیر کامل اعترافش کم می‌کند. اشتیاق او به اینکه روز تعطیل را حتما کنار امی بگذراند نیز ممکن است برای بعضی مخاطبان زودهنگام به نظر برسد، هرچند امی از این نزدیکی استقبال می‌کند. سریال هنوز برای باورپذیرتر شدن این رابطه، به لحظه‌های بیشتری از شناخت متقابل نیاز دارد.

امی همچنین به میکی می‌گوید بخیه‌های بون باز شده‌اند؛ موضوعی که خود او مطرح نکرده است. این جزئیات، هم نگرانی میکی را فعال می‌کند و هم نشان می‌دهد بون هنوز همه‌چیز را با نزدیکانش در میان نمی‌گذارد. اما از این وضعیت نمی‌توان لزوما نتیجه گرفت که احساس میکی نسبت به او عاشقانه است. فعلا آنچه روشن است، عادت عمیق به حضور یک شریک قابل اعتماد و دشواری سازگار شدن با تغییر در این رابطه است.

«Close to the Chest» با وجود چند گره که سریع باز می‌شوند، قدم ارزشمندی برای گسترش جهان «Sheriff Country» برمی‌دارد. هنک دیگر صرفا ماموری در حاشیه نیست، کسیدی برای خوشبختی خودش تصمیم می‌گیرد و بون اجازه می‌دهد بخشی از آسیب‌پذیری‌اش دیده شود. میکی هم برای مدتی به‌جای حل کردن همه مشکلات، باید بهتر همکارانش را بشناسد. همین جابه‌جایی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای قسمت است: تیم وقتی جذاب‌تر می‌شود که اعضایش فقط برای پیش بردن داستان میکی حضور نداشته باشند.