قسمت ششم فصل ۲۴ «NCIS»؛ ماموریت خطرناک تورس و ظهور دشمنی تازه

قسمت ششم فصل بیستوچهارم «NCIS» با عنوان «Ride or Die» برای نیک تورس فقط فرصتی نیست تا دوباره مهارتش را در عملیات مخفی نشان دهد. ماموریتی که قرار بوده پاسخی به اشتیاق او برای بازگشت به این نوع کار باشد، به سفری خطرناک تبدیل میشود؛ سفری که هم دشمنی تازه برایش میسازد و هم اهمیت آدمهایی را یادآوری میکند که پشت سرش ایستادهاند. قسمت هنوز پاسخ روشنی به پرسشهای نیک درباره آیندهاش نمیدهد، اما نشان میدهد چرا نمیتوان این مسیر را صرفا با چند صحنه اکشن یا تصمیمی ناگهانی برای رفتن جمع کرد. ادامه مطلب، داستان و پایان قسمت را فاش میکند.
چند قسمت پیش، پیشنهاد کلر، رابط سابق نیک در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، امکان حضور دوباره او در ماموریتهای مخفی را مطرح کرده بود. حالا روشن میشود تونی دینوزو از این پیشنهاد خبر داشته و با سپردن یک عملیات نفوذی به تورس، امیدوار بوده نیاز او به چنین کاری را در چارچوب تیم پاسخ دهد. این تصمیم از شناخت تونی نسبت به همکارش میآید، اما اتفاقات قسمت نشان میدهد میان فراهم کردن فرصت و مهار خطر، فاصله زیادی وجود دارد.
نیک به یک گروه مرتبط با مواد مخدر نفوذ کرده، ولی ناگهان در نقش راننده فرار، به ربودن استوارت، مردی تحت برنامه حفاظت از شاهدان، کمک میکند؛ بیآنکه از ابتدا ماهیت واقعی ماجرا را بداند. سپس جان اسمیت، با بازی جیمز فرین، وارد میشود، دو مرد حاضر در محل را میکشد و تنها به این دلیل تورس را زنده میگذارد که به راننده احتیاج دارد. از این لحظه به بعد، ماموریت دیگر تابع نقشه اولیه نیست. نیک باید هم پوشش خود را حفظ کند، هم جان شاهد را نجات دهد و هم راهی برای خبر کردن تیم پیدا کند.
یکی از امتیازهای قسمت، جدی گرفتن توانایی حرفهای تورس است. او گاهی در سریال بیش از اندازه به منبع شوخی تبدیل میشود، اما اینجا هوشیاری، حافظه و قدرت تصمیمگیری سریعش مرکز روایت را در اختیار دارند. ویلمر والدراما نگرانی نیک را عمدتا پشت چهرهای آرام نگه میدارد؛ اضطراب را بیشتر در انتخابهای او میبینیم تا واکنشهای آشکارش. هر حرکت باید برای اسمیت طبیعی جلوه کند و همزمان، معنایی دیگر برای همکارانش داشته باشد.
استفاده از کارت سوخت برای ارسال علامت به جسیکا نایت، نمونه خوبی از همین دوگانگی است. نیک به تجربه ماموریت قبلیشان، زمانی که با هویت یک زوج متاهل کار میکردند، رجوع میکند و نایت پیام را میگیرد. توضیح آن ازدواج ساختگی برای دینوزو، لحظهای بامزه میسازد، اما کارکرد صحنه فقط یادآوری یک ماجرای قدیمی نیست. سریال نشان میدهد تجربه مشترک چگونه به زبان ارتباطی تبدیل میشود؛ زبانی که در شرایط بحرانی، بدون توضیح مستقیم هم قابل فهم است.
البته همه خطرهایی که تورس میپذیرد، به یک اندازه قانعکننده نیستند. تعمیر سریع خودرو و حرکت کردن پس از تهدیدهای اسمیت، میتواند توجه مردی چنین بدگمان را بیش از حد جلب کند. این بخش قدری به خوشاقبالی نیک متکی است. بااینحال، فشار مداوم برای یافتن راه ارتباطی تازه، باعث میشود قسمت انرژی خود را حفظ کند و عملیات مخفی به انتظار کشیدن برای نجات محدود نشود.
پیچش اصلی پرونده نیز خوشایند است، چون نقش استوارت را تغییر میدهد. او صرفا قربانی منفعل آدمربایی نیست؛ خودش محل اقامتش را افشا کرده تا از محدودیتهای حفاظت از شاهدان رها شود و به عشق سابقش برسد. اما زنی که برای دیدنش چنین خطری کرده، زندگی دیگری ساخته است: او با یکی از دلالان اسلحهای همراه شده که استوارت علیهشان شهادت داده و اکنون اداره کسبوکار را هم در دست گرفته است. تصمیم استوارت از اشتیاق به بازپس گرفتن گذشته میآید، ولی گذشتهای که دنبالش میگردد دیگر وجود ندارد.
توقف خودرو به دست یک مامور پلیس، وضعیت را باز هم پیچیدهتر میکند. تورس تلاش میکند هویتش را بیسروصدا توضیح دهد، اما ماجرا به تیراندازی به اسمیت میانجامد. استوارت مامور را از پا درمیآورد و از نیک میخواهد اسمیت را زنده نگه دارد. تماس با جیمی پالمر برای راهنمایی درمانی، تورس را در موقعیتی قرار میدهد که باید جان همان مردی را نجات دهد که میتواند بعدا سراغش بیاید.
تهدید اسمیت، این احتمال را صریح میکند: «بهتره امیدوار باشی زنده نمونم، چون اگه بمونم، میام سراغت.» استوارت از نیک میخواهد او را با دستبند کنار جاده بگذارد، اما وقتی پلیس برای بازداشتش میرسد، اسمیت ناپدید شده است. در بیمارستانها هم نشانی از او پیدا نمیشود. این پایان مرگش را تایید نمیکند و راه را برای بازگشت او باز میگذارد؛ بااینحال، زمان و شکل این بازگشت هنوز مشخص نیست.
اسمیت حدود یک دهه در سازمان اطلاعات مرکزی فعالیت داشته و در عملیات مخفی مرگبار کار کرده است؛ سپس مصرف الکل شغلش را از او گرفته و به عامل اجرایی خشونت تبدیل شده است. این پیشینه، او را به تصویری نگرانکننده در برابر تورس بدل میکند: مردی آشنا با زندگی زیر پوشش که دیگر تیمی برای بازگرداندنش به مسیر امن ندارد. نیک، برخلاف او، تنها نیست. نگرانی پارکر، همراهی نایت و مکگی و تلاش دینوزو برای فهمیدن نیازش، تفاوت تعیینکننده میان این دو است.
قسمت در همین نقطه به مسئله مهمتری میرسد. محافظت از تورس لزوما به معنای محروم کردن او از کاری نیست که در آن توانمند است، اما همراهی هم بدون اطلاع و اعتماد ممکن نمیشود. همکارانش حق دارند از پنهان ماندن پیشنهاد سازمان اطلاعات مرکزی دلخور باشند. نیک باید بفهمد داشتن خانوادهای در تیم، فقط به معنای انتظار برای نجات نیست؛ مسئولیت شریک کردن آنها در تصمیمهای پرخطر را هم به همراه دارد.
خط فرعی کیسی و جیمی، در مقابل این تنشها، فضای سبکتری میسازد. پیشنهاد راهاندازی پادکست از سوی آنها، با توجه به اینکه دیونا ریزنوور و برایان دیتزن در دنیای واقعی هم پادکستی درباره «NCIS» دارند، شوخی خوشنشینی است. بااینحال، انگیزه کیسی فراتر از همراه شدن با یک مد رسانهای میرود. او میخواهد دیگران، بهویژه کسانی که شاید در آینده وارد علوم جنایی شوند، جذابیت و ارزش کارش را ببینند. موافقت دینوزو پایان دلگرمکنندهای برای این ماجراست، هرچند دیدن استدلال نهایی آنها میتوانست این خط داستانی را کاملتر کند.
جیمز فرین در گفتوگویی تازه، رابطه اسمیت و تورس را هسته اصلی نقش توصیف کرده است. برداشت او کمک میکند خشم پایانی اسمیت را نه فقط واکنش یک تبهکار به افشای مامور مخفی، بلکه نتیجه اعتمادی کوتاه و اشتباه ببینیم.
وقتی نقش را پذیرفتید، چقدر درباره جان اسمیت میدانستید؟
جیمز فرین: «هیچی. من رو در بیخبری نگه میدارن و همهجا تکتیراندازها دنبالم هستن؛ حتی امروز! باید خیلی مراقب باشم، چون اسرار دولتی دستمه. روش کار «NCIS» همینه. اما اطلاعات مربوط به گذشته و رفتار شخصیت، کمکم وارد داستان میشد و این بخشی از قدرتش بود. به نظرم نقش در تعامل با تورس خیلی خوب جواب میدهد. رابطهشان بسیار خوب نوشته شده بود و بازی کردنش راحت بود. ویلمر بازیگر فوقالعاده و بسیار سخاوتمندی است و گروه هم حرفهای بود. راستش فیلمنامه حالوهوای یک فیلم سینمایی را داشت.»
اسمیت در پایان تهدید میکند که اگر زنده بماند، سراغ تورس میآید. آن لحظه چه چیزی بیش از همه ذهنش را درگیر کرده بود؟
جیمز فرین: «برداشت من این بود که تمام تمرکزش روی خیانت است. احساس میکردم این آدم بهراحتی فریب نمیخورد. شنیدن صداهای دیگر برایش یعنی: صبر کن، تو مامور فدرالی؟ چطور نفهمیدم؟ انگار همین موضوع ذهنش را مشغول کرده بود. در آن لحظه، تا جایی که خودش میدانست، داشت میمرد و حس خیانت برایش کاملا شخصی بود.»
آیا ممکن است برای آسیب زدن به تورس، سراغ نزدیکانش برود؟
جیمز فرین: «نمیدانم. آنقدر دربارهاش نمیدانیم که مشخص باشد تا چه حد میتواند بدخواه باشد. فقط این حس وجود داشت که خیلی زود به این مرد، مثل یک دوست صمیمی، اعتماد کرده است. به نظرم چیزی که تحریکش میکند، شرم خودش از زیر پا گذاشتن معیارهایش است: فریب خوردم.»
اگر این دو دوباره روبهرو شوند، دوست دارید چه جنبهای از رابطهشان بررسی شود؟
جیمز فرین: «چیزی که کاشته شده، برایم حالوهوای قابیل و هابیل دارد؛ خیلی برادرانه است. نزدیکی عجیبی در رابطهشان وجود دارد و دوست دارم همین بررسی شود: اگر دوباره همدیگر را ببینند، چه معنایی دارد و به کجا میرود؟ مسیرهای زیادی ممکن است. تورس روی او تاثیر گذاشت، برایش شبیه یک برادر بود و اسمیت به آن احساس اعتماد کرد.»
«Ride or Die» از تورس قهرمانی بیاشتباه نمیسازد و بحران هویتش را هم یکشبه حل نمیکند. موفقیت قسمت در این است که مهارت او را در کنار آسیبپذیریاش قرار میدهد. نیک میتواند از مخمصه راهی پیدا کند، اما تهدید اسمیت یادآوری میکند که بیرون آمدن از یک ماموریت همیشه به معنای تمام شدن آن نیست. برای ادامه این مسیر، مهمترین امتیاز تورس شاید نه توانایی حفظ پوشش، بلکه آدمهایی باشند که اجازه نمیدهند پشت آن پوشش گم شود.





