ماجرای نسبتدادن «One Night Only» به ورژنی متفاوت از «The Purge» چیست؟
از همان لحظه انتشار نخستین تریلر «One Night Only»، مخاطبان کمدی عاشقانه جدید ویل گلاک را «نسخه اروتیک The Purge» نامیدند. این مقایسه چندان هم عجیب نیست؛ مجموعه فیلمهای استودیوی بلومهاوس (Blumhouse) دنیایی را به تصویر میکشد که در آن قتل در یک روز از سال قانونی است و «One Night Only» نیز ایدهای مشابه اما متفاوت دارد.
در دنیای سیاسی و آشفته این فیلم، سیستم برای بازگرداندن بهاصطلاح «ارزشهای خانوادگی» قانونی وضع کرده که بر اساس آن، افراد مجرد فقط در یک شب از سال اجازه دارند رابطه اروتیک داشته باشند. ایدهای عجیب و تحریکآمیز که ظرفیت زیادی برای پرداختن به مسائل سیاسی و اجتماعی دارد، هرچند فیلم ترجیح میدهد بیش از هر چیز روی رابطه شخصیتهای اصلی تمرکز کند.
اجرای جذاب مونیکا باربارو و کالوم ترنر از نقاط قوت فیلم است، اما این پرسش نیز مطرح میشود که آیا «One Night Only» توانایی پرداختن به ابعاد جدی ایده مرکزی خود را دارد یا نه. ویل گلاک پیش از اکران فیلم در گفتوگویی توضیح داد که چرا تصمیم گرفته قانون متحولکننده دنیای داستان را به محور اصلی فیلم تبدیل نکند و در عوض، آن را بستری برای روایت رابطه دو شخصیت قرار دهد.
گلاک گفت: «کاملا از بحثهایی که در فضای آنلاین درباره دنیای این فیلم شکل گرفته و لقب «نسخه اروتیک The Purge» خبر دارم؛ واقعا هم مقایسه بهجایی است. اما نمیخواستم فیلم درباره این موضوع باشد. میدانم بابتش با واکنشهایی روبهرو میشوم و عدهای میگویند: «چطور میشود درباره چنین موضوعی فیلم بسازی، اما خود فیلم درباره آن نباشد؟» دلیلش این است که من عاشق پرداختن به شخصیتها و موقعیتها هستم.»
او ادامه داد: «هر وقت ما آدمها در موقعیتی قرار میگیریم، فارغ از اینکه آن شرایط چطور یا چرا به وجود آمده، باز هم باید انسان بمانیم و روزمان را پشت سر بگذاریم. همین برای من جذاب است. بنابراین نمیخواستیم آن ایده بر همهچیز سایه بیندازد. میخواستیم توضیحش بدهیم، اما قصد نداشتیم طرف یکی از دو جبهه را بگیریم. میخواستیم هر دو طرف را نشان دهیم و در نهایت، داستان درباره این دو نفر باشد که تلاش میکنند این شب دیوانهوار را پشت سر بگذارند.»
با وجود ادعای کارگردان درباره «طرف هیچکس را نگرفتن» که در چنین بستری کمی عجیب به نظر میرسد، فیلم بهوضوح این فرمان دولتی را منفی جلوه میدهد. در یکی از صحنهها، سیاستمداری طی یک مصاحبه تلویزیونی آن را توضیح میدهد و میگوید در چنین فضایی، «اینسل» بودن یا زندگی در تجرد ناخواسته، «نشان افتخار» است.
شخصیت یک مدیر جوان حوزه فناوری با بازی نیکلاس براون، بازیگر «The Sheep Detectives»، نیز توضیح میدهد که این قانون چه تاثیر مثبتی بر درآمد شرکتش داشته است. تقریبا تمام شخصیتهای دیگر هم در مقطعی از فرمان دولتی انتقاد میکنند. در پسزمینه برخی صحنهها پلاکاردهای مخالفت با این قانون دیده میشود و حتی تبلیغات کنسرت اعتراضی علیه آن در سراسر فیلم به چشم میخورد.
بااینحال، برای ویل گلاک شخصیتها مهمتر از دنیایی هستند که در آن زندگی میکنند. قرار است جزییات موقعیت غیرعادی آنها بهتدریج به پسزمینه برود تا رابطه و تجربه انسانیشان در مرکز توجه قرار گیرد. مخاطبان میتوانند درباره موفقیت یا ناکامی فیلم در بررسی ایدههای مطرحشده اختلافنظر داشته باشند، اما تمرکز نهایی «One Night Only» بر آدمهایی است که در محیطی سرکوبگر زندگی میکنند و میکوشند بهترین استفاده را از شرایط موجود ببرند.
با توجه به اتفاقات عجیب و قوانین سختگیرانهای که آمریکاییها در سالهای اخیر تجربه کردهاند، احتمالا بسیاری از تماشاگران با این بخش از داستان ارتباط برقرار میکنند. نوعی تابآوری در بطن فیلم وجود دارد؛ بازتابی از زندگی روزمره ما که هر روز با خبرهای ناگوار آغاز میشود، اما همچنان ناچاریم سرمان را پایین بیندازیم و به زندگی ادامه دهیم.
نسخه کامل گفتوگو با ویل گلاک در قسمت ۱۲ آگوست ۲۰۲۶ پادکست هفتگی اسلشفیلم منتشر میشود. فیلم «One Night Only» هماکنون روی پرده سینماهاست.
