مایکا مونرو در «Victorian Psycho»؛ این بار خودش کابوس است
ستاره «Longlegs» از نقش جسورانه تازه‌اش، تاثیری که نیکلاس کیج بر او گذاشت و بازگشت به دنیای «It Follows» می‌گوید.
مایکا مونرو پس از سال‌ها فرار از تهدیدهای هولناک روی پرده، در «Victorian Psycho» جای خود را با عامل وحشت عوض کرده است. او در فیلم تازه زکری ویگون نقش وینیفرد، معلم سرخانه‌ای به‌ظاهر آداب‌دان در دوران ویکتوریا را بازی می‌کند که ورودش به خانه یک خانواده ثروتمند، آرامش آن‌ها را به شکلی نامنتظر برهم می‌زند. برای بازیگری با کارنامه‌ای شاخص در سینمای وحشت، همین تغییر جایگاه هم هیجان‌انگیز بوده و هم ترسناک؛ البته این بار ترس از جنس پذیرفتن یک چالش بازیگری تازه است.
مونرو در گفت‌وگو با پلی‌لیست توضیح داده که با وجود علاقه فوری‌اش به شخصیت وینیفرد، ابتدا مطمئن نبوده چگونه باید او را جان ببخشد: «راستش این نقش خیلی من را می‌ترساند. کاری بود که واقعا قبلا انجام نداده بودم و جسارت زیادی می‌خواست. موقع خواندن فیلمنامه عاشق وینیفرد شده بودم، اما با خودم می‌گفتم چطور قرار است از پسش بربیایم؟»
این پیشنهاد زمانی به دست او رسید که پس از «Longlegs» چندان مشتاق حضور فوری در فیلم ترسناک دیگری نبود. مونرو معتقد است دشواری بازی در این ژانر اغلب دست‌کم گرفته می‌شود: «بعد از «Longlegs» با خودم گفتم باید پیشنهاد خیلی خاصی باشد که همین حالا دوباره بخواهم سراغ وحشت بروم. به نظرم این ژانر آن‌طور که باید قدر نمی‌بیند و فوق‌العاده چالش‌برانگیز است. برای بازیگرها یکی از سخت‌ترین ژانرهاست و انرژی زیادی از آدم می‌گیرد.»
اما وینیفرد همان استثنایی بود که نظرش را تغییر داد. به گفته مونرو، وقتی فیلمنامه «Victorian Psycho» را خواند، احساس کرد نمی‌تواند از این فرصت بگذرد: «از آن نقش‌هایی بود که می‌گفتم باید انجامش بدهم.»
آماده شدن برای این شخصیت، او را به سراغ منابعی نامتعارف برد؛ از تماشای مصاحبه‌های قاتلان زنجیره‌ای تا مطالعه بازی جک نیکلسون در «The Shining». یکی از ویدئوهایی که بیش از همه در ذهنش ماند، کلیپی از چارلز منسن بود که ویگون برایش فرستاد.
مونرو آن لحظه را این‌طور توصیف کرد: «دوربین فقط روی صورتش بود. مصاحبه‌کننده چیزی شبیه این پرسید که تو کی هستی یا خودت را چطور تعریف می‌کنی؟ او هم شروع کرد به درآوردن حالت‌های عجیب‌وغریب با صورتش و آخرش تقریبا گفت: هیچ‌کس، من هیچ‌کس نیستم.»
آنچه برای مونرو اهمیت داشت، ظرفیت نمایشی این تغییر حالت‌ها و پیش‌بینی‌ناپذیری رفتار مقابل دوربین بود. او گفت تماشای این مصاحبه‌ها و کلیپ‌ها به راهنمای مهمی برای ساختن نقش تبدیل شد. در شخصیتی که ظاهر موقر یک معلم سرخانه را دارد، چنین جابه‌جایی‌هایی در حالت چهره می‌تواند فاصله میان آداب اجتماعی و آشفتگی پنهان را برجسته کند؛ تضادی که در مرکز ایده وینیفرد قرار دارد.
تجربه دیگری که به مونرو برای پذیرفتن این نقش جسارت داد، همکاری با نیکلاس کیج در «Longlegs» بود. او پیش از فیلم‌برداری صحنه مشترکشان، کیج را در قالب شخصیت ندیده بود و نمی‌دانست بازیگر مقابلش چه انتخاب‌هایی کرده است. همین بی‌خبری، مواجهه آن‌ها را به یکی از ماندگارترین تجربه‌های حرفه‌ای او تبدیل کرد.
مونرو گفت: «بازی نیک واقعا شگفت‌زده‌ام کرد. قبلش اصلا او را ندیده بودم و هیچ تصوری نداشتم چه کار می‌کند یا چه خبر است. وارد شدن به آن فضا و دیدن اجرایش، احتمالا یکی از جادویی‌ترین لحظه‌های دوران کاری‌ام بود. انتخابش خیلی جسورانه بود و من را مبهوت کرد. فکر می‌کنم همین تجربه به من اعتمادبه‌نفس داد که گاهی باید با تمام وجود دل را به دریا بزنی.»
این تاثیر، بیش از آنکه به تقلید از شیوه بازی کیج مربوط باشد، به پذیرفتن ریسک برمی‌گردد: اعتماد به انتخابی بزرگ و نامتعارف، بدون آنکه ترس از زیاده‌روی، اجرای نقش را از پیش محدود کند. برای مونرو، وینیفرد فرصتی بوده تا وجه متفاوتی از توانایی‌هایش را در همان ژانری نشان دهد که او را به مخاطبان شناسانده است.
بخش دیگری از گفت‌وگو به «They Follow»، دنباله مورد انتظار فیلم ترسناک «It Follows» محصول ۲۰۱۴، اختصاص داشت. مونرو در این فیلم دوباره نقش جی را بازی کرده است؛ شخصیتی که بازگشت به او پس از بیش از یک دهه، نیازمند توجه هم‌زمان به گذشته و تغییراتش بوده است.
او درباره رویکرد دیوید رابرت میچل، کارگردان هر دو فیلم، گفت: «دیوید خیلی دقیق و سخت‌گیر است. از آن کارگردان‌هایی نیست که بدون داشتن یک ایده واقعا درخشان، دنباله بسازد. بله، دنیای این فیلم بزرگ‌تر شده، اما هنوز آن سادگی را دارد.»
مونرو همچنین به بازگشت مدیر فیلم‌برداری اثر نخست، که در گفت‌وگو از او با نام مایک یاد کرد، اشاره داشت. به اعتقاد او، کیفیت بصری فیلم اول یکی از مهم‌ترین دلایل تاثیرگذاری‌اش بود: «فیلم‌برداری در دل آن ایده و دنیای وحشتناک، خیلی زیبا و ظریف بود. فکر می‌کنم همه این ویژگی‌ها هنوز وجود دارند. امیدوارم طرفدارها خیلی خوشحال شوند.»
تاکید او بر حفظ سادگی در کنار گسترش جهان داستان، نکته مهمی درباره مسیر دنباله است. جذابیت ایده «It Follows» به روشنی تهدید مرکزی آن وابسته بود؛ بنابراین بزرگ‌تر شدن ابعاد داستان، لزوما نباید به پیچیده‌تر شدن سازوکار ترس منجر شود. البته اینکه «They Follow» تا چه اندازه این تعادل را حفظ کرده، پرسشی است که پاسخ آن به تماشای خود فیلم وابسته خواهد بود.
برای مونرو، بازگشت به جی فقط تکرار یک نقش آشنا نبوده است: «اینکه با دیوید روی شخصیت کار کنیم، بفهمیم چه چیزهایی را پشت سر گذاشته و حالا در چه وضعیتی است، تجربه خیلی خاصی بود. خود من هم رشد کرده‌ام و آدم متفاوتی شده‌ام. چیزهایی از فیلم اول را با خودمان آوردیم، اما او هم دیگر همان آدم سابق نیست؛ بزرگ شده است.»
او درباره پروژه تازه اعلام‌شده در ادامه «Longlegs» نیز از علاقه‌اش به بازگشت گفت، بدون آنکه حضورش را تایید کند. مونرو دوست دارد بار دیگر در جهان ساخته آزگود پرکینز، نقش لی هارکر، مامور اف‌بی‌آی، را بازی کند: «خیلی دوست دارم. لی یکی از آن شخصیت‌هایی است که واقعا دلم می‌خواهد دوباره سراغش بروم.»
«Victorian Psycho» با پخش بلیکر استریت از جمعه ۱۳ نوامبر راهی سینماها می‌شود. این فیلم برای مونرو تغییر ژانر نیست، بلکه تغییر موقعیت در دل وحشت است: بازیگری که بارها اضطرابِ در معرض تهدید بودن را به تصویر کشیده، حالا فرصت دارد خود به حضوری تهدیدآمیز تبدیل شود. در کنار بازگشت پخته‌ترش به جی، وینیفرد نشان می‌دهد ادامه مسیر او در سینمای ترسناک قرار نیست صرفا تکرار همان تجربه‌های آشنا باشد.
