مخترع گیوتین چه کسی بود؟
تا زمانی که قصه و داستان وجود داشته باشد، نسلهای آینده به آموختن در مورد گیوتینِ بدنام و شیوههایی که در دوران اولیه فرانسه از آن استفاده میشد، ادامه خواهند داد.
به واسطه سالها عادت کردن به خشونت و دیدن این عمل در سینما، دیگر فکر سر بریدن کسی چندان تکاندهنده غیر قابل تصور نیست. اما اگر واقعاً به این عمل فکر کنید و در مورد پیدایش آن تأمل کنید، ایده گیوتین احتمالاً باید از ذهن فردی بسیار شرور و سادیستیک نشأت گرفته باشد، درست است؟
آنچه در مورد مخترع گیوتین میدانیم ممکن است شما را شگفتزده کند. او شاید نیتهای بهتری از آنچه فکر میکنید داشته.
گیوتین چیست؟
احتمالاً تا به حال با این مفهوم برخورد نکردهاید، پس اجازه دهید توضیح مختصری بدهم.
گیوتین وسیلهای بود که برای اجرای حکم گردن زدن انسانها طراحی شده بود. در قرون اولیه اروپا، این شکل از مجازات برای حفظ نظم عمومی و حکومت ضروری تلقی میشد.
یک گیوتین معمولاً شامل یک داربست چوبی بود که تیغهای سنگین در بالای آن معلق نگه داشته میشد. پایین آوردن این تیغه باعث بریدن گردن فرد «مجرم» میشد و سر او به داخل بشکهای میافتاد یا گاهی اوقات برای تماشای مردم، جلوی آنها میوفتاد و غلت میخورد.
با گذشت سالها، گیوتینها پیشرفتهتر، پیچیدهتر و محکمتر شدند. مواد به کار رفته برای ساخت آنها نیز تغییرات زیادی را به خود دید که همگی با هدف مشترک انجام هرچه تمیزتر این عمل صورت میگرفت.
تاریخچهی مختصر گیوتین
شاید شنیدن این موضوع برایتان تعجبآور باشد که گیوتین به احتمال زیاد اصلاً در فرانسه اختراع نشده، بلکه صرفاً از ابزارهای موجود قبلی که در قرون وسطی در آلمان و فلاندرز مورد استفاده قرار میگرفت، الهام گرفته شده است.
گیوتین در اواخر سال ۱۷۸۹ به فرانسه رسید، زمانی که مردی به نام دکتر ژوزف-ایگنایز گیوتین با ایدهی ایجاد روشی ملایمتر برای اعدام، به دولت فرانسه مراجعه کرد.
در آن زمان، فرانسه مجازات اعدام را با استفاده از شمشیر و تبر انجام میداد که احتمالاً برای همه افراد درگیر، آشفتگی و رنج بیشتری نسبت به فایدهی آن به همراه داشت. دکتر گیوتین بر این عقیده بود که گیوتین راهی انسانیتر و با دردسر کمتر برای کشتن مجرمین خواهد بود.
دکتر گیوتین به همراه یک پزشک فرانسوی دیگر و یک صنعتگر آلمانی در توسعهی اولین نمونهی اولیهی این دستگاه مشارکت داشت. این وسیله در سال ۱۷۹۲ موفق به سر بریدن اولین قربانی خود شد و اندکی پس از آن با نام «گیوتین» شناخته شد.
با شروع انقلاب فرانسه، بسیاری از دشمنان دولت جان خود را زیر تیغهی معلق از دست دادند. تماشای گیوتین در حال کار به نوعی سرگرمی عمومی تبدیل شد و اکثر سربریدنها در میدانهای شهر برگزار میشد.
جلادی گیوتین شدن به شغلی پرطرفدار تبدیل شد و بهترینهای این زمینه به عنوان افراد مشهور منطقهای شناخته میشدند.
حتی کودکان نیز شروع به بازی با گیوتینهای کوچک در خانه کردند. اسباببازسازیها اقدام به تولید گیوتینهای کوچک به اندازهی دو فوت کردند، که تیغههایی برای سر بریدن عروسکها یا حیوانات کوچک داشتند.
زمانی که این باور در میان مردم شکل گرفت که شاید بازی کردن کودکان با چنین اسباببازیهای خشنی درست نباشد، گیوتینهای کوچک سر از میزهای ناهارخوری اشراف فرانسه درآوردند و برای برش نان و سبزیجات مورد استفاده قرار گرفتند.
اطلاعات بیشتر راجب اختراع گیوتین
جای تعجب ندارد که چند دههی ابتدایی پس از اجرای گیوتین، با نوعی هیستری جمعی همراه بود. در حالی که برخی از این عمل طرفداری میکردند، اکثر مردم عادی آن را وحشتناک و به همان اندازهی اعدام با شمشیر و تبر غیرانسانی میدانستند.
این واقعیت که از اصطلاح «گیوتین» برای نامگذاری این وسیله استفاده میشد، برای دکتر گیوتین کاملاً غیرمنتظره بود و اصلاً بخشی از هدف او در ساخت این دستگاه نبود.
در حقیقت، دکتر گیوتین و خانوادهاش به قدری از این واقعیت که اکنون برای همیشه به این دستگاه گره خورده بودند، متنفر بودند که او و خانوادهاش در اوایل قرن نوزدهم از دولت فرانسه درخواست کردند تا نام آن را به طور رسمی تغییر دهد.
تلاشهای آنها بینتیجه ماند و دولت تغییر نام این دستگاه را اتلاف وقت و منابع میدانست. بنابراین نام ماندگار شد و برای همیشه در تاریخ باقی خواهد ماند.
همانطور که میتوانید تصور کنید، گذراندن زندگی در فرانسه با داشتن آن نام خانوادگی برای دکتر گیوتین یا هر یک از اعضای خانوادهاش آسان نبود. اعتقاد بر این است که بسیاری از اعضای خانوادهی گیوتین نامهای خانوادگی جعلی اختیار کردند یا نام خود را از طریق دولت به طور قانونی تغییر دادند.
حقایق جالب در مورد گیوتین
همانطور که میتوانید تصور کنید، اولین چیزی که مردم پس از اعدامهای اولیه میخواستند بدانند این بود که آیا فرد مورد نظر بعد از قطع شدن سر زنده میماند یا خیر.
پس از اعدامها، آزمایشهای هولناکی شروع شد. مقامات از محکومان میخواستند که اگر پس از سربریدن هوشیاری داشتند، لطفاً سعی کنند پلک بزنند یا چشمی را حرکت دهند.
گاهی اوقات، آنها سرهای جدا شده را روی نور شمع نگه میداشتند تا فرد را عصبانی کنند و نوعی واکنش صورت به دست آورند.
هیچ یک از این «آزمایشها» هرگز شواهد واقعی از زندگی پس از مجازات را نشان ندادند و در قرن بیستم به طور کامل لغو شدند.
آدولف هیتلر با الهام از وقایع فرانسه، در دوران رایش سوم دستور ساخت ۲۰ گیوتین را داد. این گیوتینها در شهرهای مختلف آلمان مستقر شدند و اعتقاد بر این است که مسئولیت مرگ نزدیک به ۲۰ هزار نفر را بر عهده داشتهاند.
گیوتین تا سال ۱۹۷۷ همچنان مجازات اصلی در فرانسه باقی ماند. این زمانی بود که آخرین دیدار با «تیغ ملی» برگزار شد.
تصمیم گرفته شد حمیدا جندوبی، یک قاتل، آخرین فردی باشد که به ضرب گیوتین جان خود را از دست بدهد، و چنین هم شد. با این حال، تنها در سال ۱۹۸۱ بود که فرانسه به طور قانونی این شکل از مجازات را برای همیشه لغو کرد.
