مسترکلاس «سینمای فرانسوی من» کریستن استوارت در جشنواره فیلم دوویل – از جسارت برتایا تا لطافت کیشلوفسکی
کریستن استوارت در جشنواره فیلم دوویل فرانسه با برگزاری یک مسترکلاس ویژه با عنوان «سینمای فرانسوی من» (با همکاری شنل) سالن را مملو از علاقهمندان کرد. او فهرستی از فیلمهای فرانسوی مورد علاقهاش را که الهامبخش او در بازیگری و فیلمسازی بودهاند معرفی کرد و درباره چرایی این انتخابها با صراحت و طنز همیشگیاش صحبت کرد.
فهرست او از دههها و سبکهای مختلف سینمای فرانسه را در برمیگرفت، اما وجه مشترک همه آثار، جسارت بود:
- «آسانسور به سوی مرگ» (Louis Malle – ۱۹۵۸)
- «هیروشیما عشق من» (Alain Resnais – ۱۹۵۹)
- «یک دختر جوان واقعی» (Catherine Breillat – ۱۹۷۶)
- «عشاق روی پل» (Leos Carax – ۱۹۹۱)
- «زندگی دوگانه ورونیک» (Krzysztof Kieślowski – ۱۹۹۱)
- «پیانو لِسون» / The Piano Teacher (Michael Haneke – ۲۰۰۱) – اقتباس از رمان الفریده یلینک
استوارت در آغاز با خنده اعتراف کرد حتی برای دیدن یک فیلم کامل، باید خود را «به صندلی ببندد» چون تمرکزش زود از دست میرود؛ هرچند توانایی تحلیل دقیق لحظاتی که رویش اثر گذاشتهاند را دارد.
اولین فیلمی که دربارهاش صحبت کرد، «یک دختر جوان واقعی» ساخته برتایا بود. او این فیلم را کمی پیش از شروع فیلمبرداری اولین اثر کارگردانیاش (The Chronology of Water) دیده و «بهشکلی عملی» الهام گرفته که باعث شد «فوراً» فیلم خود را بسازد. استوارت تحت تأثیر روایت بیپروا و ترکیب همزمانِ نگاه به شرم و جشنِ تجربههای بلوغ قرار گرفته بود. او این تجربه را با صحنهای مشابه در فیلم خودش مقایسه کرد که در آن شخصیت (با بازی ایمیجن پوتس) به شکلی استعاری وجود خود را لمس و مزهمزه میکند؛ صحنهای که مرز شرم و پذیرش را درهم میشکند.
استوارت، اجرای ایزابل هیوپرت در نقش «اریکا» در The Piano Teacher را یکی از بهترین بازیهای تاریخ میداند:
«کاملاً ایزوله بهخاطر نبوغش، بیاحترام به دیگران، و گرفتار خودآزاری… ولی شاید هم این طور که ساخته شده، دارد خوب از پس زندگیاش برمیآید.»
او اقتباس هانکه از رمان یلینک را یکی از «نابغهترین اقتباسها» دانست که مانند One Flew Over the Cuckoo’s Nest موفق شده تجربه درونی شخصیت را از متن به تصویر منتقل کند.
فیلم کیشلوفسکی با بازی ایرن ژاکوب به دو زندگی موازی میپردازد. استوارت گفت:
«فیلمی است که میتواند به زندگی درونی خاص و احساسی وارد شود، بدون نیاز به توضیح مستقیم.»
او به یاد لحظهای افتاد که شخصیت ژاکوب «با آواز مردن» را تجربه میکند و گفت تقریباً از صندلی افتاده است.
استوارت این فیلم لئوس کاراکس را یک «داستان رابطهای شاعرانه» میداند:
«نمیتوانی چیزی را که دوستش داری کنترل کنی… و اگر هم بتوانی، دیگر نخواهياش.»
او پل را استعارهای از رابطه به عنوان یک دنیای کوچک اما ناپایدار توصیف کرد که نمیتوان همیشه در آن ماند.
استوارت ضمن این حضور، شنبه جایزه «کشف» جشنواره را برای The Chronology of Water دریافت کرد. او همچنین در ضیافت شام پرزرقوبرق شنل و کانال+ همراه با چارلز گیلیبر (تهیهکننده فیلمش) و گروهی از ستارگان فرانسوی و آمریکایی شرکت کرد. این رویداد پس از نمایش ویژه فیلم جدید ریچارد لینکلیتر، Nouvelle Vague، برگزار شد.
جشنواره امسال که با مدیریت اود هسبِر برگزار شد، یکشنبه به پایان رسید و جایزه بزرگ را به فیلم «طاعون» ساخته چارلی پولینگر با بازی جوئل اجرتون اهدا کرد.
