موریتس د هادلن، مدیر تاثیرگذار جشنوارههای برلین و ونیز، در ۸۵ سالگی درگذشت
موریتس د هادلن، مدیر سرشناس و تاثیرگذار سینمای اروپا که سابقه هدایت جشنوارههای فیلم برلین، ونیز و لوکارنو را در کارنامه داشت، روز ۴ ژوئیه در پی عوارض ناشی از یک عمل پزشکی از پیش برنامهریزیشده درگذشت. او ۸۵ ساله بود.
افراد نزدیک به خانواده د هادلن این خبر را تایید کردهاند.
موریتس د هادلن در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۰ در شهر اکستر در بریتانیا به دنیا آمد. پدرش هری هادسن، افسر اطلاعاتی سابق جنگ جهانی دوم بود که بعدها به ناشر کتابهای هنری تبدیل شد و مادرش الکساندرا بالاچانو، هنرمند رومانیایی-فرانسوی بود.
او دوران کودکی خود را در فلورانس و شهر نیون در منطقه وو در سوئیس گذراند و در سال ۱۹۶۸ تابعیت سوئیسی گرفت.
د هادلن که به «آقای جشنواره فیلم» شهرت داشت، از اواخر دهه ۱۹۶۰ به بعد به یکی از چهرههای مهم مدار جشنوارههای سینمایی اروپا تبدیل شد. او پس از تحصیل در رشتههای فیزیک و شیمی در پاریس، به سمت عکاسی، فیلمبرداری و فیلمسازی رفت و آثاری مانند «La Pèlé» محصول ۱۹۶۳ و «Ombres et Mirages» محصول ۱۹۶۶ را کارگردانی کرد.
او در جریان تولید «Ombres et Mirages» با همسر آلمانیاش اریکا د هادلن آشنا شد؛ اریکا آن زمان در حالی که در سوربن تحصیل میکرد، روی این پروژه کار کرده بود. این دو در سال ۱۹۶۸ ازدواج کردند و یک سال بعد جشنواره بینالمللی فیلم مستند نیون را بنیان گذاشتند؛ رویدادی که بعدها نامش به ویزیون دو رئل (Visions du Réel) تغییر کرد.
موریتس د هادلن همزمان بین سالهای ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ مدیریت جشنواره بینالمللی فیلم لوکارنو را هم برعهده داشت و یکی از نوآوریهای مهم او، نمایشهای روباز پیاتزا گرانده بود.
او در سال ۱۹۷۹ دعوت مدیریت جشنواره فیلم برلین را پذیرفت و پس از وولف دونر، روزنامهنگار سینمایی، سکان این رویداد را در دست گرفت. د هادلن بیش از دو دهه مدیر این جشنواره بود و بعدا جای خود را به دیتر کاسلیک داد.
از موریتس د هادلن به عنوان فردی یاد میشود که جشنواره برلیناله را به یکی از مهمترین رویدادهای درجه یک سینمایی جهان تبدیل کرد. او در دوران جنگ سرد، فیلمسازان شرق و غرب را در کنار هم قرار داد و همراه با بکی پروبست نقش مهمی در گسترش بازار فیلم اروپا داشت. پس از فروپاشی دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ نیز این جشنواره را در دوران اتحاد دوباره آلمان هدایت کرد و بر انتقال آن به پوتسدامر پلاتس نظارت داشت.
دوران مدیریت او در اوایل سال ۲۰۰۱ به شکلی ناگهانی پایان یافت؛ زمانی که قراردادش به طور غیرمنتظره لغو شد. این اتفاق با اعتراضهایی در جامعه سینمایی اروپا همراه شد و برخی از دخالتهای سیاسی سخن گفتند.
د هادلن پس از برلین راهی ونیز شد و برای دو دوره به عنوان نخستین مدیر غیرایتالیایی این جشنواره فعالیت کرد. او سپس به کانادا رفت و در راهاندازی جشنواره فیلم مونترال هم نقش داشت.
او در طول دوران فعالیتش چندین نشان و افتخار ملی دریافت کرد؛ از جمله نشان فرمانده نشان هنر و ادب وزارت فرهنگ فرانسه در سال ۱۹۸۶، نشان فرمانده نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۸۸ و نشان افسر نشان لیاقت جمهوری فدرال آلمان در سال ۲۰۰۰.
کریستیان یونگن، مدیر جشنواره فیلم زوریخ، در سال ۲۰۱۸ کتابی غیرداستانی درباره زندگی او با عنوان «Mister Filmfestival» منتشر کرد.
جشنواره برلیناله در بیانیهای در شبکههای اجتماعی، موریتس د هادلن را «حامی پرشور سینما» توصیف کرد و نوشت او این جشنواره را «به یکی از مهمترین محلهای گردهمایی صنعت فیلم جهان» تبدیل کرد.
در پایان این بیانیه آمده است: «صمیمانهترین همدردی ما با خانواده، دوستان و همکاران اوست. میراث او از طریق فیلمها، هنرمندان و جوامع بیشماری که به آنها الهام بخشید، زنده خواهد ماند.»
