نقد و بررسی فیلم «Challengers» (چلنجرز)
عشق همهجا در جریان است: درام تنیسی جذاب و هات با بازی زندیـا، جاش اوکانر و مایک فایست، به کارگردانی لوکا گوادانینو …
فیلم «چلنجرز» (Challengers) با ترکیب درخشانی از یک مثلثق عشقی پرشور و یک درام ورزشی هیجانانگیز، گوادانینو را در موقعیت جلب رضایت مخاطب قرار میدهد و سرگرمکنندهترین اثر خود را تا به امروز ارائه میکند.
همانطور که اغلب در آثار کارگردان ایتالیایی شاهد هستیم، دمدمیمزاجی عشق در مرکز روایت قرار دارد، اما او هرگز تا این حد با چنین نمایشگری بازیگوشی عمل نکرده است. داستان، فراز و نشیبهای دو دوست صمیمی را دنبال میکند که هر دو آرزوی دستیابی به افتخار در تنیس را در سر دارند، و همچنین ستاره در حال شکوفایی که هر دوی آنها به او دل میبندند. زندیا بهعنوان معشوقهی مورد نظر، فوقالعاده است و در کنار جاش اوکانر و مایک فایست که نقش دو دوست قدیمی را ایفا میکنند، درخشش دارد. این دو دوست چیزهای زیادی برای یادگیری دارند، چه در زمین تنیس و چه در حیطه عشق.
درخششی بیسابقه از زندیا
اکران این فیلم که پیش از این قرار بود در مراسم افتتاحیهی ونیز ۲۰۲۳ به نمایش درآید، به دلیل اعتصاب بازیگران به تعویق افتاد و اکنون در تاریخ ۲۶ آوریل در انگلستان و آمریکا اکران شد. تنیس در مقایسه با سایر رشتههای ورزشی، موفقیت چندانی در گیشه نداشته است، اما با در نظر گرفتن نقدهای مثبت و بازیگران جوان و پرطرفدار، به خصوص با حضور زندیـا که بخشی از فرنچایز پرفروش «تلماسه» است، ممکن است بتواند مخاطبان را به سینما بکشاند.
بازیگران چالشگران (چلنجرز): عشق، رقابت و فریب در دنیای تنیس
«چلنجرز» با بازی زندیا در نقش تاشی، پدیده سابق تنیس که دوران حرفهای درخشانش به خاطر مصدومیتی شدید در زانو به ناگهان پایان یافت، داستان خود را آغاز میکند. تاشی که اکنون همسر آرت (مایک فایست)، قهرمان گرند اسلم، و مربی و شریک تجاری سختگیر اوست، نگران کمرنگ شدن انگیزه قهرمانی همسرش است. او برای افزایش اعتمادبهنفس آرت، او را در مسابقهای کماهمیت ثبتنام میکند، اما در آنجا با پاتریک (اوکانر)، دوست صمیمی سابق آرت و دوستپسر سابق تاشی، روبرو میشوند که او نیز در این تورنمنت شرکت کرده است. فیلمنامه جاستین کوریتیزکس با نشان دادن فلاشبکهایی به مراحل اولیه روابط پیچیدهی آنها، بهطور مداوم بین رویارویی این دو مرد در زمین تنیس و گذشته در نوسان است تا به طور دقیق نحوه رسیدن به این نقطه را توضیح دهد.
اگرچه گوادانینو بیشتر برای ملودرامهای هنری و اندوهناک «من دیوانهام» و «مرا با نامت صدا کن» شناخته میشود، اما گاهی به سراغ ژانرهای دیگر نیز رفته است، آثاری مانند «یک اسپلش بزرگتر»، «سوسپیریا» یا «استخوانها و همه چیز». در مقایسه با آن فیلمها، «چلنجرز» اثری موفقتر و در عین حال کمغمتر به نظر میرسد، هرچند کارگردان همچنان به شخصیتهایی علاقمند است که اسیر احساسات خود هستند. گوادانینو با همکاری سایومبو موکدیپروم، فیلمبردار همیشگی خود، که زیبایی روزمره و ملموسی به داستان بخشیده، روایتی جذاب و پر از فراز و نشیب را خلق کرده است.
زندیا در نقش این ورزشکار سرسخت که اکنون تبدیل به مربی شده، قدرتمندتر از هر زمان دیگری ظاهر میشود. شخصیتی که از سن کم میدانست چه میخواهد و هرگز اجازه نمیداد حواسپرتیهایی مانند عشق او را از مسیرش منحرف کند. شخصیتها به راحتی از نوجوانی در فلشبکها به اوایل دهه ۳۰ زندگیشان در زمان حال حرکت میکنند، اما تاشی است که صرفنظر از دوره زمانی، رمزآلودترین شخصیت باقی میماند. زندیـا او را با اعتماد به نفسی بازی میکند که هر دو، پاتریک و آرت، را نه تنها به دلیل مهارتهای ورزشیاش، بلکه به خاطر قاطعیتاش جذب میکند.
اولین دیدار آنها، ۱۳ سال پیش، در یک برداشت تکنفره پرانرژی فیلمبرداری شده است، که روابط قدرت را در طول داستان برقرار میکند و اغلب تاشی را در نقش رهبر و تعیینکنندهی قوانین بازی قرار میدهد. «چلنجرز» بین دورههای زمانی مختلف در نوسان است و نشان میدهد که رابطه او با پاتریک چگونه آغاز و پایان یافت و در نهایت چگونه آرت را به عنوان همسر خود انتخاب کرد. اما هیچ چیز بین این سه نفر هرگز ساده نیست – تاشی بهعنوان فردی مستقل، هرگز به طور کامل به هیچیک از مردان «تعلق» ندارد و تغییر تمایلات، پیچیدگیهای جذابی را ایجاد خواهد کرد.
صحنههای تنیس، نبردی نفسگیر با موسیقیای مهیج
صحنههای تنیس با تدوین پویای مارکو کاستا، به طرز ماهرانهای اجرا شدهاند و شدت تبآلودی به آنها بخشیدهاند. رنج، قدرت و خستگی بازیکنان در هر فریم موج میزند.
گوادانینو با زیرکی، از وقار همیشگی این ورزش کاسته و با انتخاب ترنت رزنور و اتیکوس راس، آهنگسازان فیلم «استخوانها و همه چیز»، موسیقی متن سنگینی را برای این صحنهها در نظر گرفته است که ضرباهنگ تند موسیقی تکنو، به مسابقات حالتی از ضرورت مهمانی رقص و هیجان میبخشد که هم هوشمندانه و هم نشاطآور است. کارگردان حتی پا را فراتر گذاشته و از این قطعات پرانرژی در صحنههای دیالوگ بین پاتریک و آرت نیز استفاده میکند و به این ترتیب رویاروییهای آتشین آنها را فراتر از زمین تنیس گسترش میدهد.
گوادانینو بدون اینکه ذرهای از توانایی خود را در به تصویر کشیدن صحنههای اغواگرانه و پرهیجان از دست بدهد، بر بدنهای ورزیده و ظاهر فریبنده بازیگران تأکید میکند، انگار غرایز جنسی آنها به اندازه ضربههای فورهندشان قدرتمند است. اوکانر و فایست به خوبی حس دو مرد جوان را منتقل میکنند که به خاطر شور و اشتیاق مشترکشان به تنیس با یکدیگر پیوند خوردهاند، اما این پیوند با تمایل مشترکشان به تاشی مورد آزمایش قرار میگیرد. در حالی که پاتریک ممکن است «پسر بد» سنتی باشد – در مقابل آرت که شخصیتی مهربانتر و حساستر دارد – اوکانر و فایست کلیشههای احتمالی را وارونه میکنند و در نهایت منجر به خلق دو خواستگار شایسته و به طرز جالبی معیوب برای تاشیِ کاملاً جدی و مصمم به پیروزی، میشوند.
«چلنجرز» با اوج گرفتن در مسابقه قهرمانی بین دو مرد ساخته میشود، اما با حفظ رویکرد ضد فرمولی فیلمهای ورزشی، گوادانینو به پایانی میرسد که هم غافلگیرکننده است و هم با روحیهی این سه رقیب سرسخت همخوانی دارد. شوخی قدیمی میگوید که در تنیس، عشق هیچ معنایی ندارد – اما در دنیای گوادانینو، عشق همه چیز است.
کارگردان: لوکا گوادانینو. آمریکا. ۲۰۲۴. ۱۳۱ دقیقه
