نینا شیپمن، بازیگر «خانواده مانسترها» در ۸۸ سالگی درگذشت

نینا شیپمن، بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون که در آثار کلاسیکی چون «The Oregon Trail» و سریال «The Munsters» حضور داشت، در ۸۸ سالگی درگذشت. لیان برمر، دخترخوانده او، اعلام کرده است که شیپمن روز یکشنبه به دلایل طبیعی در بیمارستانی در گاردنا، کالیفرنیا جان باخت.

شیپمن از خانواده‌ای با سابقه طولانی در هنرهای نمایشی می‌آمد و کارنامه‌اش از سینمای کلاسیک دهه ۱۹۵۰ تا مجموعه‌های پرطرفدار تلویزیونی چند دهه بعد امتداد داشت. نخستین حضور سینمایی او، نقشی بسیار کوتاه و بدون ذکر نام در «Vertigo» آلفرد هیچکاک در سال ۱۹۵۸ بود؛ جایی که زنی را بازی می‌کرد که با شخصیت مادلین الستر، یا شاید جودی بارتن، اشتباه گرفته می‌شود.

او سپس به‌عنوان بازیگر قراردادی استودیو فاکس قرن بیستم فعالیت کرد. شیپمن در «Say One for Me» در کنار بینگ کرازبی، رابرت واگنر و استلا استیونز دیده شد و در «High Time» ساخته بلیک ادواردز، نقش دختر شخصیت ثروتمند و رستوران‌دار بینگ کرازبی را بازی کرد؛ مردی که در ۵۱ سالگی تصمیم می‌گیرد به دانشگاه بازگردد.

یکی از نقش‌های مهم‌تر او در فیلم «The Oregon Trail» محصول ۱۹۵۹ رقم خورد. شیپمن در این اثر نقش پرودنس کوپر را ایفا کرد؛ زنی که میان خبرنگاری با بازی فرد مک‌موری و رهبر کاروانی با بازی ویلیام بیشاپ گرفتار یک مثلث عاشقانه می‌شود. در داستان فیلم، رهبر کاروان علاوه بر این مسئولیت، ماموری برای رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جیمز کِی. پولک، است.

با این حال، شاید خاطره‌انگیزترین لحظه کارنامه تلویزیونی نینا شیپمن به یکی از اپیزودهای عجیب و طنزآمیز «The Munsters» مربوط باشد. در قسمت «Lily Munster, Girl Model» که سال ۱۹۶۵ پخش شد، لیلی مانستر با بازی ایوان دکارلو برای رفع ملالت به‌عنوان مدل مشغول کار می‌شود. هرمن مانستر با بازی فرد گوین برای منصرف کردن او، قرصی از پدربزرگ می‌خورد و به مردی خوش‌گذران از تگزاس بدل می‌شود.

پدربزرگ، با بازی آل لوئیس، نیز قرص دیگری مصرف می‌کند و به زنی جوان و بلوند تبدیل می‌شود؛ نقشی که شیپمن آن را بازی کرد. این شخصیت همراه هرمن به نمایش مدی می‌رود که لیلی در آن مدل است و با او صمیمی می‌شود تا حسادت لیلی را برانگیزد.

شیپمن در گفت‌وگویی در سال ۲۰۲۴ از آن تجربه گفته بود: «خیلی جالب بود. دیالوگ‌ها را خودم گفتم، اما بعد از پایان فیلم‌برداری، صدای آل لوئیس را روی حرف‌هایم گذاشتند تا مثل پدربزرگ صحبت کنم.» او در این نقش حتی فرصت پیدا کرد وانمود کند سیگار برگ می‌کشد؛ جزئیاتی کوچک اما کاملا هم‌سو با شوخی‌های غریب سریال.

نینا شیپمن ۱۵ اوت ۱۹۳۸ در لس‌آنجلس متولد شد. پدرش، بری شیپمن، فیلمنامه‌نویس آثار وسترن بود که برای فیلم‌های «Dick Tracy» در دهه ۱۹۳۰ و سریال «Lassie» در دهه ۱۹۶۰ نیز نوشت. مادرش، گوین شیپمن، رقاص و بازیگر بود و از جمله در «Hopalong Cassidy Returns» بازی کرده بود.

پیشینه هنری خانواده او حتی به یک نسل قبل‌تر می‌رسید. نل شیپمن، مادربزرگ او، بازیگر دوران سینمای صامت بود و ارنست شیپمن، پدربزرگش، در یکی از نخستین گروه‌های سیار اجرای آثار شکسپیر در آمریکا عضویت داشت.

شیپمن در آکادمی مدوکس در مکزیکوسیتی و دبیرستان ایگل راک در لس‌آنجلس تحصیل کرد و مدرک موسیقی‌اش را از دانشگاه UCLA گرفت. او بازیگری را نزد سنفورد مایزنر آموخت و روی صحنه تئاتر پاسادینا پلی‌هاوس نیز ظاهر شد.

کارنامه تلویزیونی او گسترده بود؛ از «Maverick»، «Bonanza»، «Rawhide» و «Perry Mason» تا «The Andy Griffith Show»، «The Beverly Hillbillies»، «The Mod Squad»، «Adam-12»، «Highway to Heaven» و «General Hospital». او در اپیزود «The County Clerk» از «The Andy Griffith Show» در سال ۱۹۶۶، نقش ایرین فرچایلد، پرستاری را بازی کرد که با هاوارد اسپراگ با بازی جک دادسون وارد رابطه‌ای عاشقانه می‌شود.

فعالیت شیپمن تنها به بازیگری محدود نبود. او کتاب «How to Become an Actor in Television Commercials» را در سال ۱۹۷۵ نوشت و در سال ۱۹۸۱ مجری مجموعه آموزشی «Contemporary Health Issues» شد؛ برنامه‌ای ۳۰ قسمتی که دانشجویان می‌توانستند با آن واحد دانشگاهی بگذرانند. این مجموعه سراغ موضوعاتی مانند سلامت جنسی، مواد مخدر، پیشگیری از بارداری، بیماری‌های قلبی‌عروقی و الکل می‌رفت.

او پیانیستی توانمند، علاقه‌مند به بازداری با پرندگان شکاری و استاد دانشگاه هاوایی در هیلو نیز بود. شیپمن همچنین از طریق یک گروه تئاتری در جزیره بزرگ هاوایی، به آموزش و راهنمایی هنرجویان بسیاری پرداخت.

از نینا شیپمن سه دخترش، وسترلی، لانی و لیان برمر، و پنج نوه به نام‌های برایسن، سرینا، کول، چارلی و کلاور به یادگار مانده است. او سه بار ازدواج کرد: نخست با ریچارد هرینگتون، سپس با سی. رنسام والرد، بازیگر و بدلکار، و از سال ۱۹۷۵ تا زمان مرگ همسرش در ۲۰۱۵ با دونالد برمر، رهبر گروه کر، زندگی مشترک داشت.

شیپمن در دوره‌ای فعالیت کرد که مرز میان سینما، تلویزیون، آموزش و تئاتر برای هنرمندان پررنگ نبود. میراث او شاید در یک نقش کوتاه هیچکاکی یا شوخی پرزرق‌وبرق «خانواده مانسترها» خلاصه نشود؛ او نمونه‌ای از هنرمندانی بود که با حضور پیوسته، متنوع و فروتنانه، بخشی از بافت زنده دوران طلایی تلویزیون آمریکا را ساختند.