هنری اشتون، شوالیه‌ای تازه‌وارد به وستروس

ورود به دنیای «Game of Thrones» همیشه با یک قاعده نانوشته همراه بوده: یا با مرگ به‌یادماندنی از آن خارج می‌شوی، یا با یک افشای غافلگیرکننده در حافظه مخاطبان ثبت می‌شوی.

هشدار اسپویلر: این گزارش حاوی جزئیات داستانی قسمت چهارم سریال «A Knight of the Seven Kingdoms» است.

سریال «A Knight of the Seven Kingdoms» که اقتباسی از داستان «The Hedge Knight» نوشته جورج آر. آر. مارتین است، در قسمت چهارم موفق شد یکی از مهم‌ترین برگ‌های برنده خود را رو کند؛ افشای هویت پرنس دیرون تارگرین، شخصیتی که تا این لحظه در سایه مانده بود و حالا با بازی هنری اشتون، وارد میدان اصلی روایت می‌شود.

افشای پنهان؛ کاری که «Game of Thrones» همیشه خوب انجام نمی‌داد

در دنیای «نغمه یخ و آتش»، افشاهای هویتی سابقه طولانی دارند؛ از نمونه موفق در کتاب‌ها تا نسخه‌هایی که در اقتباس تلویزیونی چندان درخشان نبودند.

یکی از معروف‌ترین مثال‌ها، افشای هویت سر باریستان سلمی در جلد «A Storm of Swords» است؛ جایی که شوالیه سالخورده با نام آرستان وایت‌برد معرفی می‌شود و بعد هویتش آشکار می‌گردد. اما در نسخه تلویزیونی اچ‌بی‌او (HBO)، این پیچیدگی حذف شد و ایان مک‌الهنی خیلی ساده در ابتدای فصل سوم خودش را به دنریس تارگرین (با بازی امیلیا کلارک) معرفی کرد.

در مقابل، «A Knight of the Seven Kingdoms» موفق شد برای چهار قسمت کامل، یکی از کلیدی‌ترین شخصیت‌های داستان را پنهان نگه دارد؛ تصمیمی که حالا با واکنش مثبت مخاطبان روبه‌رو شده است.

پرنس دیرون تارگرین؛ نه قهرمان، نه شرور

پرنس دیرون تارگرین، با بازی هنری اشتون، برادر کوچک‌تر پرنس آئریون (با بازی فین بنت) است؛ شخصیتی که اگرچه به اندازه برادرش متکبر و خشن نیست، اما همچنان رفتاری اشراف‌زده، بی‌مسئولیت و خودخواهانه دارد.

در قسمت اول، دیرون بدون توجه به عواقب کارش، برادر کوچک‌ترش اِگ (با بازی دکستر سول انسل) را به دانک (با بازی پیتر کلافی) می‌سپارد؛ تصمیمی که پیامدهای جدی و خطرناکی را در ادامه فصل رقم می‌زند.

اما اشتون، نگاه کاملاً سیاه‌وسفیدی به این شاهزاده تارگرین ندارد. او می‌گوید:

«دیرون یک شخصیت تراژیک است، چون پتانسیل بسیار زیادی دارد که هرگز شکوفا نمی‌شود. داستان می‌توانست برایش کاملاً متفاوت پیش برود. او مثل یک مرد خوب رفتار نمی‌کند، اما من واقعاً فکر می‌کنم آدم خوبی است؛ فقط بلد نیست این خوبی را چطور اجرا کند.»

جذابیت یک شخصیت زخمی

همین دوگانگی، دلیل اصلی علاقه اشتون به این نقش بوده است:

«چیزی که درباره دیرون دوست دارم این است که همه این آسیب‌ها را پشت یک شوخ‌طبعی بامزه و بی‌قید پنهان می‌کند. مردم معمولاً عاشق چنین شخصیت‌هایی می‌شوند؛ آدم‌هایی که هم به‌شدت زخمی‌اند و هم دوست‌داشتنی.»

در قسمت چهارم، مخاطب برای اولین‌بار لایه‌های عمیق‌تر این شاهزاده تارگرین را می‌بیند؛ شخصیتی که می‌توانست چیز دیگری باشد، اما در چرخه امتیاز، ترس و ناتوانی گیر افتاده است.

پیشینه هنری؛ از اسکاتلند تا وستروس

ورود هنری اشتون به یک فرنچایز جهانی، اتفاق تازه‌ای نیست. او پیش از این در فصل هفتم سریال «Outlander» از شبکه استارز (Starz) حضور داشت و نقش ستوان سندی هموند را بازی می‌کرد؛ افسر جوانی در ارتش بریتانیا و دوست ویلیام رنسام (با بازی چارلز وندروارت).

اشتون که اهل باکینگهام‌شر انگلستان است، در کنسرواتوار سلطنتی اسکاتلند (Royal Conservatoire of Scotland) تحصیل کرده و در سال ۲۰۲۲ فارغ‌التحصیل شده است؛ مدرسه‌ای که به نوعی خط تولید بازیگران «Outlander» محسوب می‌شود.

او با لبخند می‌گوید:

«Outlander تقریباً یک آیینِ گذار بود. تعداد زیادی از بازیگران این سریال، از جمله بازیگر اصلی یعنی سم هیوگن، از همین مدرسه آمده‌اند.»

نکته جالب اینجاست که سم هیوگن همان روزی که اشتون فارغ‌التحصیل شد، دکترای افتخاری خود را از همین مؤسسه دریافت کرد:

«خیلی حس درستی داشت که بخشی از Outlander باشم.»

آمادگی برای هواداران افراطی «Game of Thrones»

تجربه «Outlander» اشتون را برای موج عظیم هواداران «Game of Thrones» آماده کرده است:

«حتی چند سال بعد از آن نقش کوچک، هنوز طرفداران Outlander به من پیام می‌دهند. فرقی نمی‌کند پنج دیالوگ داشته باشی یا در نهایت تیر بخوری و بمیری؛ آن‌ها باز هم دوستت دارند.»

با این حال، پیوستن به دنیای «Game of Thrones» سطح دیگری از فشار و هیجان است:

«من عاشق سریال اصلی بودم. هنوز هم اینکه بخشی از Game of Thrones هستم، برایم غیرقابل‌باور است. واقعاً روی ابرها هستم.»

بدون وسواس، اما طبق متن اصلی

برخلاف برخی بازیگران این جهان، اشتون اعتراف می‌کند که هرگز مجموعه رمان‌های «A Song of Ice and Fire» را نخوانده، اما برای این پروژه، داستان‌های «The Tales of Dunk and Egg» را کامل مطالعه کرده است.

او فضای «A Knight of the Seven Kingdoms» را این‌گونه توصیف می‌کند:

«آدم فراموش می‌کند Game of Thrones چقدر بامزه است. این سریال جدید، سبک‌تر و جمع‌وجورتر است؛ هم نسبت به سریال اصلی و هم نسبت به «House of the Dragon».»

شخصیت محبوب؟

وقتی از او درباره شخصیت محبوبش در کل فرنچایز سوال می‌شود، بدون تردید پاسخ می‌دهد:

«سندور کلگین (The Hound).»

و با خنده اضافه می‌کند:

«روری مک‌کین که نقشش را بازی می‌کرد، هم‌زمان در آژانس من است. هنوز امیدوارم یک روز در دفتر آژانس ببینمش.»

آینده بعد از وستروس

هنری اشتون فقط به دنیای تارگرین‌ها محدود نمی‌ماند. او به‌تازگی فیلم‌برداری فیلم جنگی «Pressure» را به پایان رسانده؛ اثری درباره ۷۲ ساعت منتهی به روز دی-دی (D-Day).

اشتون در این فیلم نقش جان آیزنهاور، پسر دوم دوایت دی. آیزنهاور رئیس‌جمهور آمریکا و میمی آیزنهاور را بازی می‌کند. این فیلم با حضور برندن فریزر، اندرو اسکات و کری کاندن ساخته شده است. او درباره این تجربه می‌گوید:

«نقش کوچکی بود، اما بودن در کنار این بازیگران، واقعاً لحظه‌ای از آن ‘نیشگون بگیر ببین خواب نیستم’ بود.»

با ورود هنری اشتون به نقش پرنس دیرون تارگرین، «A Knight of the Seven Kingdoms» نشان داد که هنوز هم می‌توان در دنیای «Game of Thrones» افشاهای هوشمندانه، شخصیت‌های خاکستری و بازی‌های ظریف بازیگری ارائه داد. دیرون شاید قهرمان نباشد، اما به لطف بازی اشتون، به یکی از به‌یادماندنی‌ترین چهره‌های این پیش‌درآمد تبدیل شده است؛ شوالیه‌ای که دیر وارد شد، اما درست به موقع.