پنج سال پس از «The Last Duel»؛ روایت ریدلی اسکات از حقیقتی که زیر سایه قدرت گم می‌شود
ریدلی اسکات که در سال ۲۰۲۶، ۸۹ ساله می‌شود، همچنان با انرژی فیلم‌سازی بسیار جوان‌تر کار می‌کند. او در سال ۲۰۲۱ دو فیلم پرستاره را تنها با چند ماه فاصله به سینماها فرستاد: «House of Gucci» و «The Last Duel». دومی، با وجود ناکامی در گیشه، اثری قابل‌توجه در کارنامه اوست؛ درامی تاریخی که پشت شمشیرها و زره‌ها، پرسشی دردناک و همچنان امروزی را مطرح می‌کند: وقتی قدرت در دست مردان است، چه کسی حرف یک زن را باور می‌کند؟
«The Last Duel» در فرانسه فئودالی قرن چهاردهم می‌گذرد و بر اساس ماجرایی واقعی ساخته شده است. بااین‌حال، ساختار سه‌بخشی فیلم نشان می‌دهد آدم‌ها چگونه می‌توانند از یک اتفاق مشترک، روایت‌های متفاوتی بسازند و هرکدام نسخه خود را «حقیقت» بدانند.
دوئل عنوان فیلم، نبردی قضایی میان دو دوست سابق است: سر ژان دو کاروژ با بازی مت دیمون و ژاک لو گری با بازی آدام درایور. رابطه آن‌ها زمانی رو به تیرگی می‌رود که ژاک حمایت ارباب فاسدشان، کنت پیر دالانسون با بازی بن افلک، را به دست می‌آورد؛ مردی که چندان اعتنایی به ژان ندارد. اما آنچه سرانجام این دشمنی را به مبارزه‌ای مرگبار می‌کشاند، تجاوز ژاک به مارگریت، همسر ژان با بازی جودی کومر، است.
دیمون و افلک فیلم‌نامه را همراه با نیکول هولوفسنر نوشته‌اند؛ فیلم‌سازی که در شکل‌دادن به زاویه دیدی ضروری نقش داشته است: نگاه زنانه‌ای که چنین داستانی بدون آن ناقص می‌ماند. این همکاری مشترک دیمون و افلک، از «Good Will Hunting» فاصله زیادی دارد، اما در نوع خود اثری قدرتمند است.
فیلم هنگام اکران در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ شکست تجاری خورد، ولی فروش پایین را نباید حکم نهایی درباره کیفیتش دانست. «The Last Duel»، مانند بسیاری از درام‌های تاریخی ماندگار، میان گذشته و مسائل امروز پیوند می‌زند؛ به‌ویژه درباره زنانی که پس از تعرض مردان، خصوصاً مردان صاحب‌قدرت، حرفشان به‌سختی باور می‌شود و بیان حقیقت می‌تواند آن‌ها را دوباره در معرض آسیب قرار دهد.
پنجمین سالگرد فیلم نیز با هم‌زمانی تلخی همراه شده است. یک ماه پیش از این سالگرد، زنی با هویت محفوظ و نام مستعار «جین دو» ادعا کرد که هفت دانشجوی دانشگاه کرنل در سال ۲۰۲۴ به او تجاوز کرده‌اند؛ ادعایی که بازتاب گسترده رسانه‌ای داشت. بدون داوری درباره این پرونده، چنین خبرهایی نشان می‌دهند چرا پرسش‌های فیلم، نزدیک به ۷۰۰ سال پس از زمان وقوع داستانش، هنوز آشنا و آزاردهنده‌اند.
«The Last Duel» را می‌توان خویشاوند معنوی «Rashomon»، درام تاریخی سال ۱۹۵۰ آکیرا کوروساوا، دانست. آن فیلم در ژاپن فئودالی می‌گذرد و با روایت‌های ناسازگار شاهدان، حقیقت قتل یک سامورایی را به پرسش می‌کشد. هر شهادت روی پرده جان می‌گیرد و تماشاگر باید تصمیم بگیرد کدام روایت، اگر اصلاً یکی از آن‌ها درست باشد، به واقعیت نزدیک‌تر است.
اسکات، کلر سیمپسون، تدوینگر فیلم، و نویسندگان «The Last Duel» ساختاری مشابه را به کار گرفته‌اند. بخش نخست با عبارت «حقیقت از نگاه ژان دو کاروژ» آغاز می‌شود، سپس نوبت «حقیقت از نگاه ژاک لو گری» می‌رسد و در نهایت، «حقیقت از نگاه مارگریت دو کاروژ» روایت می‌شود. تنها دوئل پایانی است که بیرون از این زاویه‌دیدهای شخصی، به شکلی عینی نمایش داده می‌شود.
تفاوت روایت‌ها در اینجا ظریف‌تر از «Rashomon» است. صحنه‌های مشترک از نگاه ژان، او را بهتر از آنچه در روایت ژاک می‌بینیم نشان می‌دهند و عکس همین اتفاق هم رخ می‌دهد. ژان مردی تندخوست که مدام احساس می‌کند حقش را خورده‌اند، اما خودش را قهرمانی شریف می‌بیند و مارگریت را همسری وظیفه‌شناس. از نگاه مارگریت، ماجرا چیز دیگری است: او می‌کوشد میان دو مردی که چندان ارزشی برایشان قائل نیست، جان سالم به در ببرد.
ژان و ژاک لزوماً آگاهانه خاطراتشان را تحریف نمی‌کنند؛ خودبزرگ‌بینی هرکدام بر آنچه به یاد می‌آورند سایه انداخته است. تلخ‌ترین نمونه، صحنه تجاوز در روایت ژاک است؛ جایی که فریادهای مارگریت به‌سختی شنیده می‌شود. فیلم با همین تفاوت نشان می‌دهد او چگونه رنج قربانی را در ذهن خود کم‌رنگ کرده است.
اینجا تفاوت تعیین‌کننده فیلم اسکات با ابهام «Rashomon» آشکار می‌شود. «The Last Duel» درباره گناهکار بودن ژاک تردیدی باقی نمی‌گذارد و روایت مارگریت را صریحاً «حقیقت» معرفی می‌کند. مبهم نگه‌داشتن این بخش، پیام فیلم درباره باور کردن زنان را تضعیف می‌کرد. پیش از اکران، نگرانی‌هایی وجود داشت که نگاه مارگریت زیر سایه داستان دو مرد گم شود؛ اما فیلم در نهایت از همین دام عبور می‌کند و حقیقت زنی را در مرکز قرار می‌دهد که دیگران می‌خواهند به جای او حرف بزنند.
