یورگوس لانتیموس درباره «Bugonia»: استفاده از ویستاویژن برای بزرگنمایی احساسات در کوچکترین فضای ممکن
فیلم «Bugonia» ساخته یورگوس لانتیموس، بخش زیادی از داستانش را در زیرزمین خانه «تدی» (با بازی جسی پلمونز) میگذراند؛ مردی که «میشل» (با بازی اما استون) — مدیرعامل باهوش و قدرتمند — را ربوده است. این فضای بسته و محدود تبدیل به میکروکسم کوچکی (اکوسیستمی کوچک) میشود که لانتیموس آن را ضروری برای شدت بخشیدن به تنش در داستان میداند.
لانتیموس در پادکست Filmmaker Toolkit توضیح میدهد:
«فیلمها میکروکُسم میسازند، گاه کوچک و گاه بزرگ. این یکی کوچک است و دقیقاً همین باعث تنش میشود. مثل نگاه کردن از زیر میکروسکوپ، وقتی محیط محدود است، به جزئیات نزدیکتر میشوید و پویایی انفجاری داستان چند برابر میشود.»
با وجود محدودیت فضایی، لانتیموس تصمیم گرفت وجه دیگری را بزرگ کند: موسیقی و طراحی صدا. همکاری با جانی برن (طراح صدا) و جرسکین فندریکس (آهنگساز) منجر به بزرگترین و پرحجمترین موسیقی در کارنامه این کارگردان شد — کسی که معمولاً به موسیقی حجیم علاقه ندارد.
«تضاد بین فضای کوچک و موسیقی بزرگ جذاب بود. احساسات بزرگی داشتیم و میخواستم آنها را در صدا و تصویر به شکل افراطی بازتاب دهم.»
لانتیموس و فیلمبردار رابی رایان پس از تجربه استفاده از ویستاویژن در صحنه احیای شخصیت در «Poor Things»، تصمیم گرفتند این فرمت را برای «Bugonia» دوباره به کار بگیرند. این بار برای خلق پرترههایی «بزرگتر از زندگی» از شخصیتها در محیط تنگ زیرزمین.
ویستاویژن، با نگاتیو بزرگتر و غنای تصویری بیشتر، گزینهای غیرمعمول برای فیلم با کوچکترین فضای داستانی بود، اما لانتیموس تأکید دارد این تضاد در خدمت بیان مفاهیم و احساسات بزرگ فیلم قرار گرفت. او حتی ویستاویژن را به دوربینهای ۶۵ میلیمتری ترجیح داد، چون تصویر «جعبهایتر» و با تونالیته و عمق مورد علاقهاش تولید میکند.
در «Poor Things» به دلیل صدای بلند دوربینهای قدیمی، ویستاویژن فقط در صحنه بدون دیالوگ استفاده شد. اما اینبار، رایان یک دوربین Wilcam 11 ویستاویژن یافت — تنها نمونه فعال در جهان، که نسبت به مدلهای دیگر صدای کمتر داشت، اما بسیار حجیم، حساس و زمانبر در استفاده بود.
لانتیموس اشاره میکند که دوربین در فضای بسته زیرزمین نمیتوانست فاصله زیادی از بازیگران داشته باشد، بنابراین حتی صدای کمی بلند هم مشکلساز میشد. در نهایت، همین محدودیت به بخشی از زبان بصری فیلم تبدیل شد و باعث خلاقیت بیشتر گروه شد.
با وجود مزیت کاهش صدا، دوربین Wilcam 11 در طول فیلمبرداری بسیار مشکلزا بود. تجربه فیلمسازان دیگر نشان میدهد این دوربین گاهی در تستها کاملاً از کار میافتد. مایکل باومن، فیلمبردار «One Battle After Another»، آن را به خاطر مشکلات عملیاتی کنار گذاشت. اما لانتیموس، با وجود سختیها، آن را پذیرفت و با شرایطش سازگار شد تا به نتیجه دلخواه برسد.
«Bugonia» با ترکیب متضادها شکل گرفت: کوچکترین فضای داستانی با بزرگترین قالب نگاتیو، موسیقی حجیم در کنار سکوت و تنش، و استفاده از دوربین نادر و چالشبرانگیز برای ثبت پرترههایی بزرگ و عاطفی از شخصیتها. این تضادها بخش مهمی از هویت بصری فیلم را ساختهاند.
