۱۰ حقیقت درباره مائو مائو تسه‌تونگ

در عصر مدرن، چین به عنوان یک قدرت جهانی شناخته می‌شود. چه کسی بیشتر مسئول ظهور این کشور قدرتمند بود؟

مائو یکی از قدرتمندترین مردان جهان و یکی از پیشگامان جمهوری خلق چین بود. ممکن است با برخی از حقایق آشنا شوید که قبلاً هرگز نشنیده‌اید، و همچنین برخی از حقایق را که از قبل می‌دانید.

مائو تسه‌تونگ تا به امروز یک چهره بحث‌برانگیز باقی مانده است. قضاوت دقیق و ذهن تیزبین او باعث تحول ساختارهای اجتماعی-سیاسی یک ملت شد، در حالی که تصویری خشن از ساختار حکمرانی را حفظ کرد.

۱.مائو تسه‌تونگ: دیکتاتور کمونیست چینی

مائو تسه‌تونگ، دیکتاتور کمونیست چینی که در سال ۱۹۴۹ جمهوری خلق چین را تأسیس کرد. او بیشتر به خاطر متحد کردن چین شناخته می‌شود و مسئولیت میلیون‌ها مرگ در دوران حکومت خود را بر عهده دارد.

مائو تسه‌تونگ در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۳ در شائوشان، استان هونان، چین، از مائو ییچانگ، یک کشاورز ثروتمند، و ون کی‌می، یک بودایی، متولد شد. پدر مائو تسه‌تونگ سابقه‌ای در ضرب و شتم او و خواهران و برادرانش داشت.

او در سن ۱۴ سالگی با یک دختر نوجوان بزرگ‌تر در پیوندی که هرگز با آن موافقت نکرد، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۱۱ به ارتش انقلابی و حزب ملی‌گرا پیوست. او در سال ۱۹۲۱ به حزب کمونیست چین پیوست. بلندپروازی‌های سیاسی او رشد کرد و او در سال ۱۹۴۹ پدر بنیانگذار جمهوری خلق چین شد.

۲.جاه‌طلبی‌های سیاسی

مائو همیشه به سیاست علاقه داشت، بنابراین زیاد مطالعه می‌کرد و نظرات ایدئولوژیک خود را گسترش می‌داد. او تحت تأثیر شخصیت‌های تاریخی مانند جورج واشنگتن و ناپلئون بناپارت قرار گرفت. علیرغم علاقه‌مندی به تحصیل، مجبور شد در سن ۱۳ سالگی تحصیل را ترک کند تا به پدرش در مزرعه خانوادگی کمک کند.

۳.کاوش مسیرهای شغلی مختلف

مائو به عنوان یک دانشجوی نظامی به ارتش انقلابی هونان پیوست و شش ماه خدمت کرد. این در نهایت منجر به قدردانی اولیه او از ارتش شد و نظرات او را برای سال‌های آینده تحت تأثیر قرار داد.

پس از خدمت سربازی، مائو در چندین زمینه از جمله یک آکادمی پلیس، یک مدرسه تولید صابون و مدارس اقتصاد و حقوق کار کرد. او سرانجام در سال ۱۹۱۸ از مدرسه استان چانگشا فارغ‌التحصیل شد، جایی که با ایجاد سازمان‌های دانشجویی تجربه سیاسی کسب کرد.

تجربه‌ای که مائو به دست آورد، او را به یک معلم گواهی‌نامه‌دار تبدیل کرد. معروف‌ترین آن‌ها انجمن مطالعه مردم جدید بود که اعضای آن بعداً به حزب کمونیست چین آینده پیوستند.

۴.رهبری حزب کمونیست چین 

مائو به عنوان دستیار کتابدار در دانشگاه پکن کار کرد؛ این لحظه تغییر زندگی او بود. در اینجا با دو مردی ملاقات کرد که بعدها نقش مهمی در حزب کمونیست چین ایفا کردند: چن دوکسیو و لی دازهاو. مائو به تأسیس تعدادی از سازمان‌هایی پرداخت که دانشجویان و کارگران را گرد هم آورد. در نهایت، مائو در سال ۱۹۲۱ مارکسیسم را به عنوان فلسفه مرکزی انقلاب چین تأسیس کرد.

۵.مائو توسط برخی یک فمینیست در نظر گرفته می‌شد و تاحدی برابری جنسیتی را سامان داد

در حالی که خیلی کم کسی از این واقعیت مائو آگاه است، او از برابری جنسیتی و حقوق زنان حمایت کرد؛ البته به سبک و دیدگاه خودش. این ادعا با نقل قول معروف او، “زنان نیمی از آسمان را در اختیار دارند!” تقویت شد. او روی چندین اصلاحیه قانون اساسی کار کرد که رای دادن برای زنان را آسان‌تر می‌کرد. این شامل حقوق برابر برای تحصیل، فرصت‌های شغلی برابر و حق ارث‌بری بود.

۶.مائو برنامه پنج ساله «جهش بزرگ رو به جلو» را آغاز کرد

مائو این کارزار را از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ با هدف تبدیل کشور از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک محیط سوسیالیستی از طریق رشد صنعتی رهبری کرد. به‌روزرسانی‌ها شامل اجرای ملی‌سازی کشاورزی، ممنوعیت کشاورزی خصوصی، گسترش جلسات مبارزاتی عمومی و غیره بود. متأسفانه این طرح در قحطی بزرگ چین نقش داشته که ده‌ها میلیون نفر را به‌کام مرگ کشاند. این استراتژی همچنین متحمل شکست مالی شد که مورخان آن را «یک فاجعه گران‌قیمت» توصیف می‌کنند.

۷.مائو خانواده بزرگی داشت

رئیس‌ مائو چهار بار ازدواج کرد، ده فرزند داشت و پدربزرگ دوازده نوه بود. آن‌یینگ، پسر ۲۸ ساله او، یکی از فرزندانش بود که در جنگ کره کشته شد.

افراد زیادی متعجب بودند که چرا اجازه داد پسرش به ارتش بپیوندد، اما تصور می‌شد مائو خیلی لجباز است. مائو پس از مرگ آن‌یینگ چنان پریشان شد که از غذا خوردن یا خوابیدن امتناع کرد و ترجیح داد سیگار بکشد و ساکت بنشیند.

جالب توجه است که مائو اجازه داد پسرش در ارتش خدمت کند. تعداد کمی از دیکتاتورها فرزندان خود را در معرض خطر قرار می‌دهند. مورخان این اقدام او را شیوه‌ای دیگر برای نمایش اقتدارگرایی و برابرنمایی دانستند.

۸.مائو تا آخر قوی بود

مائو تا زمان مرگش، حتی زمانی که از نظر جسمی ضعیف شده بود، اقتدار خود را حفظ کرد. او در ۹ سپتامبر ۱۹۷۶ پس از تحمل چندین حمله قلبی درگذشت. تصور می‌شود که سیگار کشیدن شدید در طول زندگی و همچنین حدس و گمان‌های بیماری پارکینسون بر سلامت او تأثیر گذاشته است.

در مراسم تشییع جنازه او حدود یک میلیون نفر برای ادای احترام به میدان تیان آن‌مِن آمدند. جسد مومیایی شده مائو تا به امروز در محل دفن او به نمایش گذاشته می‌شود.

۹.مائو میراث قابل توجه اما مشکوکی از خود به جای گذاشت

مائو تا به امروز یک چهره بحث‌برانگیز باقی مانده است. قضاوت دقیق و ذهن تیزبین او در تحول ساختارهای اجتماعی-سیاسی یک کشور نقش داشت و او خستگی ناپذیر برای ایده خود جنگید. اما نهایتا بی‌رحم‌های او در خاطره‌ها ماند.

مائو میراث پیچیده‌ای از خود به جای گذاشت که نه کاملاً مثبت است و نه کاملاً منفی. از یک طرف، انقلاب مائو حاکمیت چین را تثبیت کرد و اصلاحات ارضی او زمین را به مردمان داد.

از سوی دیگر، مائو رژیم خودکامه‌ای را رهبری کرد که مخالفان را سرکوب کرد و مردم خود را سال‌ها در معرض ترور، رنج و قحطی قرار داد. برخی از سیاست‌های واکنش‌آمیزتر او مانند رسانه‌های دولتی و سیستم یک‌حزبی در چین باقی مانده است.

موقعیت رسمی دولت چین در مورد مائو این است که اقدامات او تا تابستان ۱۹۵۷ ستودنی بود، زمانی که دیگر توجیه آن‌ها دشوارتر شد.

۱۰.تعداد قربانیان غیرقابل تصور

میراث مائو هنوز هم مورد بحث است. او به دلیل تثبیت چین و افزایش جمعیت کلی مورد ستایش قرار می‌گیرد.

با وجود دستاوردهای او، اقدامات او از سرکوب مخالفان سیاسی گرفته تا انقلاب کشاورزی که باعث قحطی بزرگ چین و مرگ ۴۰ تا ۷۰ میلیون نفر شد؛ رقمی که بالاترین تعداد مرگ و میر ناشی از یک فرد در تاریخ بشر است.

۱۱٫ مائو کمپین جمع‌آوری دم موش را آغاز کرد

مائو در دهه ۱۹۵۰ برای رسیدگی به این مسائل، چندین کمپین بسیج مردمی را آغاز کرد که شامل ترویج شستشوی دست، نظافت خیابان‌ها و نابودی «چهار آفت» – مگس، پشه، گنجشک و موش – می‌شد. خانواده‌های شانگهای مجبور بودند هر هفته یک دم موش را به عنوان مدرکی بر تلاش‌های خود به دولت تحویل دهند.

در سال ۱۹۵۲ در گوانگدونگ محدودیت ۵۰۰۰۰ دم موش برای هر استان تعیین شد. در نتیجه فشار سیاسی برای انطباق، یک بازار سیاه پر رونق ایجاد شد و تولیدات کشور با صرف وقت بیشتر کارگران برای شکار یا حتی پرورش موش برای جمع‌ آوری کاهش یافت.