۱۰ فیلمی که اکرانشان در نقاط مختلف جهان ممنوع شد

در ادامه به بررسی فیلم هایی می پردازیم که برخی نقاط جهان ممنوع شده اند. این فیلم ها از محتوای تکان دهنده تا تابوهای فرهنگی، مرزها را درنوردیدند و به دلایل تکان دهنده مختلف با سانسور مواجه شدند.

شمارش معکوس ما شامل فیلم های بحث برانگیزی است که در کشورهای مختلف به دلیل محتوای گرافیکی، موضوعات جنسی یا حساسیت های فرهنگی ممنوع شده اند! آیا شما هیچ یک از این فیلم ها را دیده اید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

بازی های گرسنگی (۲۰۱۲ The Hunger Games)

هر چیزی می تواند مشمول سانسور شود حتی اگر آن ها بخشی از یکی از سودآورترین فرنچایزهای قرن بیست و یکم باشند. «بازی های گرسنگی» به لطف فرضیه تاریک خود که حول محور نوجوانانی بود که تا سر حد مرگ برای سرگرم کردن ثروتمندان می جنگیدند، محبوبیت زودهنگامی پیدا کرد. این فیلم ذاتا خشن است، به طوری که ویتنام پخش آن را به طور کامل ممنوع کرد. این تنها کشوری نبود که با این فیلم مشکل داشت. یک سازمان در بریتانیا استودیو سازنده فیلم را مجبور کرد تا هر خونی که روی سلاح ها یا افراد پیدا می شود را سانسور کند تا بتواند به مخاطبان بیشتری نشان داده شود. اگرچه این موضوع مانع از پیشرفت فیلم نشده، اما اثری که می توانست یک نسخه بی عیب و نقص باشد را از بین برده است.

آخرین تانگو در پاریس (۱۹۷۲ Last Tango in Paris)

گاهی اوقات، یک سکانس تنها چیزی است که پخش اولیه یک فیلم را به دردسر می‌اندازد. آخرین تانگو در پاریس، با قرار دادن مسیری تاریک در یک داستان عاشقانه کلاسیک، خیلی زود ثابت کرد که پایانی خوش نخواهد داشت. در یکی از سکانس ها – که در آن نقش اول زن در یک حمله شبیه سازی شده غیرمنتظره قرار داده شد – به قدری دلهره آور بود که باعث ممنوعیت در بسیاری از کشورها شد. کشورهای تحت رژیم نظامی – مانند شیلی و برزیل – تنها پس از آزادی آن را پخش کردند. کشورهای دیگری نیز آن را ممنوع کردند، حتی نوا اسکوشیا از آن به عنوان توجیهی در دادگاه برای سانسور فیلم های دیگر نیز استفاده کرد.

پنجاه طیف خاکستری (۲۰۱۵ Fifty Shades of Grey)

برخی از پروژه های بحث برانگیز پس از انتشار خوب عمل می کنند اما این پروژه شانس چندانی نداشت. پنجاه طیف خاکستری، با تمرکز روی زوجی که خواسته های تیره خود را عملی می‌کنند، یک تجربه سینمایی بسیار پخته به بزرگسالان ارائه داد. پر از اعمال جنسی بود، امری که خیلی زود برای اکران‌ اثر مشکل‌ساز شد. در حالی که در برخی مناطق بالاترین درجه‌بندی سنیِ ممکن به آن داده شد، برخی دیگر به طور کامل نمایش آن را منع کردند. این سانسور گسترده بود و در سه قاره گسترش یافت و حتی هیات سانسور مالزی آن را یک فیلم سادیستی نامیدند. با وجود این موج منفی گسترده، فیلم هنوز هم در بیشتر کشورها با استقبال زیادی رو به رو می شود و نشان می‌دهد، چیزی به نام تبلیغات بد وجود ندارد.

لایت یر (۲۰۲۲ Lightyear)

برخی از آثار هنری به دلیل زشتی محض و برخی دیگر به دلیل نفرت محض ممنوع هستند. اگرچه «لایت یر» محصول ۲۰۲۲ به طور کلی یک فیلم کودکانه غیر توهین آمیز است، اما حتی از سانسور شدن در سطح جهانی نیز در امان نبود. این اتفاق در شانزده کشور مختلف به دلیل تضاد با برخی از اعتقاداتشان ممنوع اعلام شد. علت این شوک گسترده چه بود؟ صحنه ای چند ثانیه ای که در آن پیوند احساسی میان دو زن ترسیم شده بود. البته این اولین باری نیست که چنین سکانس‌هایی منجر به سانسور آثار هنری می شود. این موضوع نشان می دهد که حتی آثار انیمیشنی نیز در معرض سانسور قرار دارد.

به گورت تف می‌کنم (۱۹۷۸ I Spit on Your Grave)

وقتی صحبت از خلق هنر به میان می آید، میتوان خیلی چیزها را بهانه کرد. اما هنوز هم می تواند از آن فراتر رفت. در حالی که فیلم «به گورت تف می‌کنم» سعی می کند تا پیامی فمینیستی با داستان انتقام‌جویانه پس از یک حمله وحشیانه داشته باشد اما شیوه اجرای آن اثر عکس داشت. کارگردان برای اینکه داستان را پر و بال دهد، حادثه تحریک کننده را تا حد امکان وحشتناک جلوه میدهد و حتی آن را برای نیم ساعت کامل از زمان تقریبا دو ساعته فیلم ادامه می دهد. چندین کشور اروپایی در واکنش به این اقدام آن را ممنوع کردند و تاکید کردند که این اقدام به جای محکوم کردن خشونت، آن را تشویق می کند. اگرچه برخی از کشورها در سال های اخیر محدودیت های خود را کاهش داده اند، اما ایرلند همچنان با قدرت به موضع خود پایبند است و ممنوعیت فروش آن هنوز پابرجا است.

سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم (۱۹۷۵ Salò, or the 120 Days of Sodom)

این فیلم باعث می شود تا «بازی های گرسنگی» بیشتر شبیه یک بازی کودکانه به نظر برسد. اگرچه مضامین فیلم «سالو، یا ۱۲۰ روز سودوم» پیچیده هستند اما شامل صحنه های بی شماری از خشونت آزادانه می باشد. این فیلم چندین شخصیت را به تصویر می کشد که بسیاری از آن ها نوجوان‌اند و در معرض شکنجه های وحشیانه قرار می گیرند، از مصرف مایعات بدنی گرفته تا تجاوز. این اثر قرار بود تفسیری از فاشیسم در ایتالیای جنگ جهانی دوم باشد، اما به اندازه ای مستهجن بود که زیر و بم های سیاسی نادیده گرفته شد. این فیلم پس از انتشار در چندین کشور غیرقانونی اعلام شد و پنج دهه بعد، تنها تعداد کمی از آن ها محدودیت های خود را کم کرده و اجازه دیده شدن آن را دادند.

کانیبال هولوکاست (۱۹۸۰ Cannibal Holocaust)

این عنوان به تنهایی باید مشکلاتش برای پیدا کردن یک بازار خارجی را توضیح دهد اما مشکلاتش به همین جا ختم نشدند. کانیبال هولوکاست، یک خشونت خالص در قالب فیلم است. همه چیز درباره یک گروه مستند سازِ داستانی‌ست که به آمازون می روند و با سرنوشت خود رو در رو می‌شوند. در حالی که افراد درگیر در این ماجرا بدون آسیب بیرون آمدند، این حرف در مورد حیوانات خیلی صدق نمی‌کند. این ظلم به حیوانات – که از پستانداران تا عنکبوتیان گسترش یافت – به سرعت به نابودی تجاری آن منجر شد. فیلم در ایتالیا ممنوع شد و به سازندگان آن فحاشی کردند، اما واکنش‌ها تمام نشد. کشورها از چهار قاره مختلف، اقداماتی را برای جلوگیری از نمایش آن انجام داده اند. حتی به دلیل فروش بدون سانسور آن در بریتانیا تحت پیگرد قانونی قرار گرفت و عنوان ویدیوی ناخوشایند را به خود اختصاص داد.

آخرین وسوسه مسیح (۱۹۸۸ The Last Temptation of Christ)

هر هنری که مضامین خاصِ تاریخی را با نگاهی انتقادی به تصویر بکشد، با نوعی عقب گرد و مخالفت مواجه خواهد شد. در حالی که برخی فیلم ها مانند «رمز داوینچی» صرفا به خاطر اشاره به تناقضات ممنوع بودند، برخی دیگر صرفا چهره های کلیدی تاریخ را به تصویر می کشیدند. «آخرین وسوسه مسیح» محصول ۱۹۸۸ مسیر جسورانه نمایش زندگی عیسی مسیح – از جمله مصلوب شدن او – را به تصویر می کشد. این فیلم از هیچ هزینه ای دریغ نکرد و منجر به تحسین و تحقیر بین المللی شد. این فیلم که کفرآمیز و فساد انگیز توصیف شد، سال ها در چندین کشور مانند آفریقای جنوبی و مکزیک غیرقانونی اعلام شد. برخی دیگر از کشورها – مانند فیلیپین و سنگاپور – همچنان نمایش آن را منع کرده‌اند.

پرتقال کوکی (۱۹۷۱ A Clockwork Orange)

فیلمی که حاوی خشونت بی حد و حصر است، لزوما به این معنی نیست که آن را تبلیغ می کند. اما این فیلم قطعاً مردم را به گونه ای دیگر زیر سوال می برد. پرتقال کوکی، از انواع مختلف حمله به عنوان راهی برای تقویت پیام اصلی خود در طبیعت انسان استفاده کرد. حتی تا جایی پیش رفت که این موضوع را در پوسترهای خود تبلیغ کرد، امری که در ایرلند با واکنش‌های تند مواجه شد. سانسور به همین جا ختم نشد. در چند سال اول پس از انتشار، در آفریقای جنوبی و برزیل اکران نشد و تنها پس از انجام ویرایش های متعدد اجازه انتشار یافت. کشورهای دیگر چندین دهه صبر کردند تا بالاخره به مردم خود اجازه دهند که آن را ببینند و به آن‌ها این فرصت را دادند که درک کنند چرا در وهله اول آن را رد یا ممنوع کرده‌اند.

کشتار با اره‌ برقی در تگزاس (۱۹۷۴ The Texas Chain Saw Massacre)

اگرچه ممکن است این فیلم به شدتِ دیگر فیلم های ترسناک مدرن نباشد، اما هنوز هم در معرض سانسور گسترده در بسیاری از نقاط جهان قرار دارد. فیلم در مورد گروهی از جوانان است که قربانی چندین آدم خوار شده بودند، فیلم کشتار با اره‌ برقی در تگزاس، به قدری وحشتناک بود که باعث شد برخی از مخاطبان در داخل ایالات متحده در میانه فیلم از دیدن ادامه آن امتناع کنند. این واکنش ها در مقایسه با واکنش های جهانی تنها به اندازه یک سر سوزن بودند. در یک مقطع، بیش از ده کشور از پخش آن جلوگیری کرده و خشونت را دلیل آن می دانستند. بریتانیا تا جایی پیش رفت که حتی کلمه «اره برقی» را برای استفاده در عنوان فیلم متع کرد. این فیلم تنها در سال ۲۰۲۴ – پنجاه سال پس از پخش اصلی اش – در روسیه اکران شد.