اولیویا نیوتن جان در سن ۷۳ سالگی درگذشت

اولیویا نیوتن جان، خواننده، هنرپیشه و بشردوست روز دوشنبه ۸ آگوست در سن ۷۳ سالگی پس از مبارزه طولانی با سرطان سینه درگذشت.

از نیوتن جان، همسرش، جان ایسترلینگ، که این خبر غم انگیز را از طریق صفحه رسمی فیس بوک خود اعلام کرد و دخترش، کلوئی لاتانزی، به یادگار مانده است.

ایسترلینگ بعدازظهر روز دوشنبه در پستی نوشت:

خانم اولیویا نیوتن جان (۷۳ساله) صبح امروز صبح در مزرعه خود در کالیفرنیای جنوبی، در کنار خانواده و دوستانش با آرامش درگذشت. ما از همه می خواهیم که در این زمان بسیار دشوار به حریم خصوصی خانواده احترام بگذارند.اولیویا بیش از ۳۰ سال است که نماد پیروزی و امید بوده و مبارزه خود را با سرطان سینه به اشتراک گذاشته است.

نیوتن جان که به خاطر بازی در نقش سندی در موزیکال «گریس» در سال ۱۹۷۸ مورد علاقه طرفداران فیلم قرار گرفت، در ابتدا به عنوان یک خواننده به شهرت رسید و دو جایزه گرمی را برای تک آهنگ کانتری خود در سال ۱۹۷۴ دریافت کرد.

او مدافع خستگی ناپذیر افزایش آگاهی و درمان سرطان سینه از زمان اولین تشخیص خود در سال ۱۹۹۲ بود، این هنرمند مؤسس مرکز سلامت و تحقیقات سرطان اولیویا نیوتن-جان در زادگاهش ملبورن، استرالیا می باشد.

نیوتن جان که به خاطر زیبایی ، بور بودن و رفتار شیرینش شهرت داشت، در سال ۱۹۴۸ در آکسفورد، انگلستان به دنیا آمد. هنگامی که ۵ ساله بود، با والدینش به ملبورن رفتند، جایی که پدرش برینلی نیوتن جان، به عنوان مدیر کالج اورموند خدمت می کرد. در سن ۱۱ سالگی، اولیویا طلاق سخت والدینش را پشت سر گذاشت که بعداً در آهنگ خود آن فرآیند را شرح داد.

او مسیر خوانندگی را دنبال کرد و از سال ۱۹۶۴ پا به تلویزیون محلی استرالیا گذاشت. در ۱۶ سالگی، در یک مسابقه استعدادیابی برنده شد و جایزه سفر به انگلستان را دریافت کرد. در آن زمان، همانطور که او در مقاله ای در مجله پیپل در سال ۱۹۷۵ به یاد می آورد، «باید تصمیم می گرفتم که مدرسه را تمام کنم یا به دنبال ستاره شدن بروم. من مدرسه را ترک کردم.»

If Not for You ، اولین آلبوم انفرادی نیوتن-جان در سال ۱۹۷۱، اولین موفقیت بین المللی او را به همراه داشت و به رتبه ۲۵ در نمودارهای ایالات متحده رسید. این خواننده که در آن زمان ۲۳ سال داشت به ای‌بی‌سی استرالیا گفت :«من دیوانه‌وار جاه‌طلب نیستم که بخواهم ستاره بزرگی باشم یا چیزی شبیه این. من فقط می خواهم در کاری که انجام می دهم بهتر باشم.»

زمانی که نیوتن جان از فولک-راک به کانتری گرایش پیدا کرد، به یک ستاره بین المللی تبدیل شد. آهنگ تیتراژی از سومین آلبوم او، Let Me Be There، که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد، در ایالات متحده طلایی شد و در جدول کانتری به رتبه هفتم رسید. بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶، این هنرمند هفت آهنگ در لیست ۱۰ تک آهنگ برتر کشور داشت. او جوایز گرمی را برای چندین اثرش دریافت کرد. موفقیت کم‌نظیر او به عنوان یک ستاره کانتری استرالیایی بی بدیل بود. پس از اینکه نیوتن جان در سال ۱۹۷۴ جایزه بهترین خواننده زن سال انجمن موسیقی کانتری را برد – با شکست دادن نامزدهای دیگر دالی پارتون، آن موری و لورتا لین – حواشی زیبادی به پا کرد و برخی از اعضای CMA (جشنواره موسیقی سی‌ام‌ای) به قدری از دریافت جایزه توسط یک “خارجی” عصبانی بودند که در اعتراض از CMA کنار رفتند.

در این زمان، نیوتن جان با تاجر لی کرامر، مدیر و دوست پسرش تا سال ۱۹۷۶ در لس‌آنجلس زندگی می‌کرد. موسیقی او بیشتر به قلمرو پاپ نزدیک شده بود. بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷، او هفت بار با تک‌آهنگ‌های خود درخشید.

ذز سال ۱۹۷۸ ، نوع دیگری از شهرت در انتظار نیوتن جان بود، زمانی که او اولین فیلم خود در هالیوود را به عنوان ستاره موزیکال در گریس انجام داد. نقش سندی، یک دانش‌آموز دبیرستانی باکره که در نهایت جنبه رام‌نشده‌ی خود را در آغوش می‌گیرد بازی کرد. او قبل از اکران فیلم به نیویورک تایمز گفت: « این بخش سندی در واقعیت شبیه بهخ خودم است.» بعدها، همبازی‌های او به یاد می‌آورند که او چقدر از بازی در نقش سندی لذت می‌برد. دیدی کان، که نقش فرنچی را بازی می‌کرد، در سال ۲۰۱۸ به یاهو اینترتینمنت گفت: «او خیلی خوب بود، می‌دانید، نه تنها در فیلم، بلکه به عنوان یک ستاره بزرگ». گریس پردرآمدترین فیلم سال ۱۹۷۸ بود و موسیقی متن آن منجر به ساخت سه تا از بزرگترین تک آهنگ های بین المللی او شد.

منتقدان پیش‌بینی می‌کردند که این هنرپیشه تازه‌کار، که نامزد جایزه گلدن گلوب برای گریس شده بود، در سینما بدرخشد. آرتور نایت از هالیوود ریپورتر نوشت: «او به نوعی دبی رینولدز دهه ۷۰ است – و اگر او بخواهد، همان عمر سینمایی را برای او پیش بینی می کنم.» اما نیوتن جان این مسیر را طی نکرد. فیلم بعدی او، موزیکال فانتزی زانادو در سال ۱۹۸۰، یک شکست واقعی در نظر گرفته می‌شود. نیوتن جان با فیلم «دو مدل از یک نوع»، یک کمدی رمانتیک در سال ۱۹۸۳ که او را دوباره با تراولتا گردهم آورد، یک ضربه دیگر ببرای حرفه او یود. هنگامی که آن فیلم نیز شکست خورد، او عملاً برای بیش از یک دهه از بازیگری کناره‌گیری کرد.

اگرچه زانادو یک شکست تجاری بود، جین کلی، همبازی فیلم، نیوتن جان را به همسر اولش معرفی کرد: مت لاتانزی، رقصنده زانادویی که ۱۱ سال از او کوچکتر بود. این زوج در سال ۱۹۸۴ ازدواج کردند و در سال ۱۹۸۶ صاحب دختری به نام کلویی شدند. این ازدواج ۱۱ سال به طول انجامید.

نیوتن جان در سن ۳۳ سالگی موفق ترین آلبوم انفرادی خود را منتشر کرد.

نیوتن جان در ادامه بیش از دوجین آلبوم منتشر کرد، اما هیچ کدام به موفقیت آلبوم Physical نزدیک نشد. در سه دهه آخر زندگی حرفه‌ای‌اش، این خواننده شروع به وقف سرمایه‌گذاری‌های دیگر کرد، از جمله بوتیک‌های لباس ورزشی کوآلا بلو (که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۳ بسته شد). برچسب شراب (در سال ۲۰۰۲ با نام کوالا آبی راه اندازی شد). هتل مجلل استرالیایی Gaia Retreat and Spa (در سال ۲۰۰۵ افتتاح شد). و یک کتاب آشپزی در سال ۲۰۱۱٫ او همچنین یک فعال محیط زیست شد و به عنوان اولین سفیر حسن نیت در برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و ایجاد روز ملی درخت، که منجر به کاشت بیش از ۱۰٫۵ میلیون درخت در استرالیا شده است، شد.

از نکات برجسته حرفه اجرایی بعدی او می توان به اقامت در لاس وگاس در سال ۲۰۱۴ و حضور در Glee (گلی) اشاره کرد. نیوتن جان همچنین کتاب خاطره‌ای به نام Don’t Stop Believin نوشت که سپتامبر گذشته در استرالیا منتشر شد و در ۱۹ مارس در ایالات متحده منتشر شد.

در سال ۲۰۰۵، زمانی که دوست پسر نه ساله اش، پاتریک مک درموت، در یک سفر ماهیگیری شبانه ناپدید شد، خواننده درگیر یک معمای عجیب شد. هیچ یک از ۲۲ مسافر دیگر قایق ندیدند که او از قایق افتاده یا خارج شده است. ناپدید شدن مک درموت به موضوع مورد علاقه روزنامه ها تبدیل شد و برخی از نویسندگان حدس می زنند که او مرگ خود را جعل کرده است تا از بدهی هایش فرار کند (که گفته می شود ۸۰۰۰ دلار بود).  گزارش‌های مشاهده مک‌درموت هر از چند گاهی منتشر می‌شود (از جمله عکسی که در نوامبر ۲۰۱۷ در مکزیک گرفته شده و معلوم شد که یک صاحب میخانه کانادایی در تعطیلات است). او در مورد ناپدید شدن مک درموت در Don’t Stop Believin نوشت: «من مدت زیادی در این مورد با رنج زندگی کردم، اما باید به خودم یاد می‌دادم که در زمان حال زندگی کنم، که این درس مهم زندگی است.»  نیوتن جان به رابطه با ایسترلینگ بنیانگذار شرکت آمازون هرب ادامه داد و در سال ۲۰۰۸ در قله کوهی در خارج از پرو با او ازدواج کرد.

در حالی که سرطان بخشی از زندگی نیوتن جان از دهه ۱۹۹۰ بود، این بازیگر به سختی هم برای خودش و هم برای سایر بازماندگان (یا به تعبیر مورد علاقه‌اش «رستن») جنگید. اولین تشخیص سرطان سینه او در سال ۱۹۹۲ عمومی شد. از آن زمان نیوتن جان یک مدافع جدی برای تحقیقات سرطان، تشخیص زودهنگام و حمایت از بیماران و خانواده‌های آنها شد. به لطف جمع آوری کمک های مالی و تلاش های آگاهی بخشی، او توانست مرکز سرطان و سلامت اولیویا نیوتن-جان را در ملبورن افتتاح کند، جایی که تحقیقات، درمان بالینی و درمان در کنار یکدیگر انجام می شود.

نیوتن-جان در سال ۲۰۱۳ برای دومین بار با سرطان مواجه شد، این بار در شانه‌اش، اما آن را به صورت عمومی به اشتراک نگذاشت. سپس در می ۲۰۱۷، او در مصاحبه ای در تلویزیون استرالیا اعلام کرد که تومور در پایه ستون فقرات خود دارد. او یک تور برنامه ریزی شده در ایالات متحده و کانادا را به منظور درمان به تعویق انداخت و در بیانیه ای گفت که «در اواخر سال، بهتر از همیشه بازخواهد گشت.» اگرچه او تور خود را از سر نگرفت، اما نیوتن جان برای گردهمایی مجدد چهلمین سالگرد گریس در ماه اوت و جمع آوری کمک های مالی برای سرطان در ملبورن حضور یافت.

با این حال، او ترجیح داد روی مدت زمان باقیمانده تمرکز نکند، حتی زمانی که سرطان به تهاجمی ترین مرحله پیشرفت کرد.

نیوتن جان در آگوست ۲۰۱۹ گفت: «اگر کسی به شما بگوید، شما شش ماه فرصت زندگی دارید، احتمالاً همین خواهد شد زیرا به این باور دارید.بنابراین برای من، از نظر روان‌شناختی، بهتر است هیچ تصوری از آنچه آنها انتظار دارند نداشته باشم.»

این خواننده در عوض بر سپاسگذاری تمرکز کرد. او گفت: « من خیلی خوش شانس هستم که سه بار این مشکل را پشت سر گذاشته ام و هنوز اینجا هستم.من با آن زندگی می کنم. اکنون برای من هر روز یک هدیه است.»