فستیوال ونیز ۲۰۲۲ ؛ گزارش روز دوم

دومین روز فستیوال بین‌المللی فیلم ونیز هفتاد و چهارم که از ۳۱ آگوست (۹ شهریور) آغاز شده و تا ۱۰ سپتامبر ادامه خواهد داشت، گذشت …

در دومین روز برگزاری هفتاد و نهمین فستیوال ونیز ، عوامل فیلم تار (TAR) به کارگردانی تاد فیلد و هنرنمایی کیت بلانشت مقابل دوربین عکاسان رفتند.

بلانشت برنده اسکار در این فیلم نقش لیدیا تار را بازی می‌کند، یک رهبر ارکستر که یکی از بهترین‌هاست، و اولین رهبر ارکستر زن تاریخ آلمان می باشد. هلدور گودانادوتیر آهنگساز جوکر که اولین آهنگساز زن برنده اسکار، گلدن گلوب، و بفتا بود، موسیقی متن این فیلم را ساخته است.

تصاویر مرتبط به حضور عوامل و بازیگران روی فرش قرمز ونیز را از این لینک مشاهده نمایید.

«کیت بلانشت» بازیگر فیلم «تار» (Tár) به همراه «تاد فیلد» در یک کنفرانس مطبوعاتی به پرسش‌ ها پاسخ داد.

فیلد می‌گوید این نقش را برای بلانشت نوشت و سپس «نینا هاس» را برای نقش پارتنر تار انتخاب کردند. بلانشت به شوخیگفت :

ده سال است که نینا را مخفیانه تعقیب می‌کنم. رفتاری ناسالم است اما حقیقت دارد.

بلانشت در مورد شخصیتش در فیلم گفت:

از کلام اول فیلمنامه می‌دانستم که واقعاً پیچیده است و کاملاً درکش نمی‌کردم. یک فیلم مرحله‌ای بود یعنی تجاربی که از ساختنش به دست می‌آمد یک مرحله بود و تکامل یافت و تغییر کرد. اما چیزی که تغییر نکرد و من مداوم به آن بازمی‌گردم این است که او با خودش بیگانه بود.او مجموعه‌ای از تناقض‌ها بود. او یقیناً در تسخیر کسی یا چیزی، گذشته‌ خودش و گذشتگانش بود.

فیلد می‌گوید فیلم «تار» بعضی از عناصر ژانر وحشت را در خود دارد :

به این بستگی دارد که فیلم را چگونه ببینید، اما من هر بار که نگاهش کردن فیلم متفاوتی دیدم و بارها آن را دیده‌ام.

بلانشت در ادامه از اهمیت روایت داستان‌هایی با شخصیت‌های دگرباش گفت :

وقتی فیلمی ساخته می‌شود، می‌تواند سیاسی شود، به این سمت سوقش می‌دهند، در موردش بحث می‌کنند، افرادی از آن متنفر خواهند شد، برچسب توهین‌آمیز می‌زنند، و یا از آن الهام می‌گیرند. اما این از کنترل ما خارج است. ما از ساختن این فیلم لذت بردیم. این فیلم ضروری و غیر قابل انکار به نظر می‌رسید اما من به جنسیت شخصیت یا گرایش جنسی او اصلا فکر نکردم. فیلم پرتره‌ای بسیار انسانی است.

الخاندرو گنزالس اینیاریتو پنجشنبه برای اکران فیلم باردو (Bardo) در فستیوال ظاهر شد و پس از آنکه در فتوکال مقابل دوربین عکاسان رفت، چند دقیقه به پرسش خبرنگاران پاسخ داد.

اینیاریتو در مورد پخش فیلم خود در یک پلتفرم دیجیتال گفت :‌

نسل ما فیلم‌های کارگردانان مولف بزرگ را دید و من وقتی در رشته سینما تحصیل می‌کردم، جدا از اکران فیلم، فستیوال‌ها، برگمان، بونوئل، و فلینی، همه فیلم‌ها را روی تلویزیون و با کیفیت وحشتناک و نوارهای وی‌اچ‌اس دیدم. اگر می‌خواستم به توالت بروم فیلم را متوقف می‌کردم. بنابراین همگی باید پخش را متوقف می‌کردند. اما چیزی که باقی ماند اندیشه‌های ما بود. فیلم ،فیلم است. فقط یک طریقه است. یک معبد برای سینما.

اینیاریتو ضمن توجه به محبوبیت پلتفرم‌های دیجیتال تاکید داشت که فیلمش قبل از پخش در نتفلیکس به صورت محدود در سینماهای مکزیک و آمریکا اکران خواهد شد و افرود که نمی‌شود بر خلاف جریان غالب حرکت کرد :

سپاسگذارش هستم. نه فقط به این دلیل که من را کاملاً آزاد گذاشتند و از من حمایت کردند بلکه نتفلیکس به‌ شدت سخاوتمندانه عمل کرد و امکان اکران فیلم در سینما را فراهم کرد. این موضوع برای من بسیار مهم است و اقدام استثنایی از سوی نتفلیکس بود. چرا که به نظر من فیلمی است که به چنین تجربه تعلق دارد (اکران در سینما).

اینیاریتو پس از مدت ها با این فیلم به مکزیک بازگشت ، او در مورد این روند گفت :

مکزیک به نظر من یک طرز تفکر است و دیگر یک کشور نیست. هر کشوی دست آخر یک طرز تفکر است. داستان‌ هایی که در مورد خودمان برای ما نقل کرده‌اند. اما وقتی از آن مکان دور می‌شوید و وقتی زمان می‌گذرد این طرز تفکر تغییر می‌کند و محو می‌شود. بازگشت به وطن مانند بودن در یک آینه و دیدار دوباره با یک دوست است.