جینا لولوبریجیدا، ستاره دوران طلایی هالیوود درگذشت

جینا لولوبریجیدا بازیگر و عکاس خبری ایتالیایی دوشنبه در سن ۹۵ سالگی از دنیا رفت. او یکی از پرکارترین ستارگان دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی و یکی از آخرین بازماندگان دوران طلایی هالیوود بود.

جینا لولوبریجیدا در شهر سوبیاکو متولد شد و در سنین جوانی در چندین جشنواره زیبایی حضور موفقی داشت. او در ۱۸ سالگی در تئاتر کمدی سانتارلینا به کارگردانی ادوادو اسکراپتان ظاهر شد و در دهه ۵۰ ، هاوارد هیوز سعی کرد با او برای سه فیلم قراردادی سه ساله داشته باشد. لولوبریجیدا شرایط نهایی را نپذیرفت و ترجیح داد در محدوده اروپا بماند. این اختلاف باعث شد که تا سال ۱۹۵۹ نتواند در آمریکا مقابل دوربین برود اما با فیلمسازان آمریکایی در اروپا همکاری کرد.

فیلم نان، عشق و رویا (Bread, Love and Dreams) در سال ۱۹۵۳ پرفروش شد و حضور لولوبریجیدا برای وی نامزدی بفتا را به دنبال داشت. او در همین سال در فیلم همسر خودسر (The Wayward Wife) و سال بعد در زن رمی (Woman of Rome) بازی کرد و سپس در سه فیلم فرانسوی سرباز جسور کوچک (Fanfan la Tulipe)، زیبارویان شب (Les Belles de nuit) و گوشت و زن (Le Grand Jeu) ظاهر شد.

اولین فیلم انگلیسی زبان او وی تحت عنوان شیطان را بران (Beat the Devil) در سال ۱۹۵۳ با استقبال زیادی مواجه شد، این فیلم را جان هیوستون در ایتالیا فیلمبرداری کرد. در این فیلم او نقش همسر هامفری بوگارت را برعهده داشت. لولوبریجیدا در ادامه به فیلمسازان آمریکایی ایتالیایی تبار گرایش پیدا کرد و برای فیلم «Crossed Swords» مقابل ارول فلین ظاهر شد.

فیلم بندباز (Trapeze) در سال ۱۹۵۶ به کارگردانی کارول رید و هنرنمایی برت لنکستر، گوژپشت نتردام (The Hunchback of Notre Dame) با حضور آنتونی کویین، قانون (The Law) در سال ۱۹۵۹، هرگز نه اینقدر کم (Never So Few) با هنرنمایی فرانک سیناترا، سلیمان و سبا (Solomon and Sheba) با هنرنمایی یول براینر، سپتامبر بیا (Come September) در سال ۱۹۶۱ که برای وی جایزه گلدن گلوب را به همراه داشت، و عشق شاهانه (Venere Imperiale) از آثار موفق وی بودند.

او بخاطر فیلم عصر بخیر، خانم کمبل (Buona Sera, Mrs. Campbell) در سال ۱۹۶۸ نامزد گلدن گلوب شد و در زن بدون کاملیا (The Lady Without Camelias) با میکلانجلو آنتونیونی همکاری کرد. او در دهه ۷۰ میلادی کم کار شد و در شاه، ملکه، فرومایه (King, Queen, Knave) برای یژی اسکولیموفسکی مقابل دوربین رفت.

لولوبریجیدا علاوه بر بازیگری چهار کتاب نوشت، همچنین به عنوان عکاسی خبری از پل نیومن، ابری هپبورن و بسیاری دیگر عکاسی کرد، حتی با فیدل کاسترو مصاحبه کرد، و در سال ۱۹۹۹ تلاش ناموفقی برای ورود به پارلمان اروپا داشت. او در سال ۲۰۲۲ و در سن ۹۵ سالگی سعی کرد کرسی سنای جمهوری ایتالیا را به دست آورد. او از سوی حزب چپ میانه دموکرات‌های ایتالیا در این انتخابات نامزد شده بود.

لولوبریجیدا در سال‌های پایانی عمر، به عنوان یک فعال حقوق شهروندی شناخته می‌شد که به ویژه در «بنیاد ملی ایتالیایی آمریکایی» (NIAF) فعالیت داشت.

لولوبریجیدا در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ در سن ۹۵ سالگی در کلینیکی در رم درگذشت. هیچ دلیلی برای مرگ وی گزارش نشده است.