وال کیلمر در ۶۵ سالگی درگذشت

وال کیلمر، بازیگر معروف فیلم‌های «تاپ گان» (Top Gun) و «بتمن برای همیشه» (Batman Forever)، در سن ۶۵ سالگی درگذشت.

وال کیلمر، بازیگری که به خاطر ظاهر جذابش و انتخاب نقش‌های متفاوت شناخته می‌شد، درگذشت. دخترش، مرسدس کیلمر، در تماس با روزنامه نیویورک تایمز تأیید کرد که این بازیگر پس از مبارزه با ذات‌الریه درگذشته است. او ۶۵ سال داشت.

فیلم‌های ابتدایی کیلمر شامل کمدی‌هایی مانند «فوق محرمانه» (Top Secret!) (۱۹۸۴) و «نابغه واقعی» (Real Genius) (۱۹۸۵) بود، همچنین نقش برجسته‌اش به عنوان ستوان تام «آیس‌من» کازانسکی در مقابل تام کروز در «تاپ گان» (Top Gun) (۱۹۸۶) آغاز شد. پس از آن فیلم فانتزی «ویلو» (Willow) (۱۹۸۸) به کارنامه‌اش اضافه شد.

نقش بزرگ او به عنوان یک بازیگر اصلی با بازی درخشانی که از جیم موریسون در فیلم «درها» (The Doors) (۱۹۹۱) به کارگردانی الیور استون به نمایش گذاشت، آغاز شد.

کیلمر به نقش‌های فرعی که توجهات را جلب می‌کردند، در فیلم‌های «توم‌استون» (Tombstone) (۱۹۹۳)، «رمانس واقعی» (True Romance) (۱۹۹۳) و «حرارت» (Heat) (۱۹۹۵) روی آورد.

کیلمر بعداً در مصاحبه‌ای گفت: «کسی اخیراً یک نظرسنجی برایم فرستاد که در آن «توم‌استون» به جمع ۱۰ فیلم برتر وسترن تمام دوران راه یافته بود.» او ادامه داد: «نمی‌دانم آیا آن فیلم کلاسیک است یا نه، اما عناصر کلاسیک را دارد، مانند بازیگرانش و فیلمنامه. هنوز هم نمی‌توانم از کنار فرودگاه بگذرم بدون اینکه نشنوم “من هاکلبری‌ام.”»

کیلمر گفت که کلید یافتن شخصیت «داک هالی‌دی» لهجه بود، «لهجه‌ای که دیگر وجود نداشت.» بنابراین او به مربی لهجه و گفتار، تیم مونیچ، مراجعه کرد.

او گفت: «در عرض چند روز، نوار ضبطی از یک نجیب‌زاده واقعی جنوبی که به آرامی و با دقت درباره تئاتری که مرمت کرده بود صحبت می‌کرد، به دستم رسید. فیلم باید ۶ ساعت طول می‌کشید چون او آنقدر آرام صحبت می‌کرد… بنابراین من باید تعادل را پیدا می‌کردم. لهجه کلیدی بود. حتی بر راه رفتن و فرایند تفکر او تأثیر می‌گذاشت… و برتری‌اش.»

نقش بعدی کیلمر در فیلم «بتمن جاودانه» (Batman Forever) (۱۹۹۵) بود. او امیدوار بود رویکرد «رادیکالی» به ابرقهرمان افسانه‌ای باشد. اما این تلاش در نهایت شکست خورد چرا که کیلمر متوجه شد بیشترِ فیلم را پشت یک ماسک و درون فوم محافظ سپری خواهد کرد. او بعداً گفت: «مانع خودِ لباس بود.»

در این بین، اقتباس ناموفق «جزیره دکتر مورو» (The Island of Dr. Moreau) قرار داشت، که شرایط سختی از جمله مکان فیلمبرداری دشوار در استرالیا، حاشیه‌ساز شد. گفته می‌شد که کیلمر اغلب بر روی صحنه مشکل‌ساز بود.

فیلم «قدیس» (The Saint) (۱۹۹۷) تلاش بعدی او بود. این فیلم موفقیت متوسطی در باکس آفیس داشت، اما در نهایت دنباله‌ای برای آن ساخته نشد.

در سال ۲۰۱۲، کیلمر خود را در یک نمایش تک‌نفره به نام «شهروند تواین» (Citizen Twain) غرق کرد. در «شهروند تواین» با یک لباس سفید، کلاه و سبیل ژولیده به بزرگ‌ترین طنزپرداز آمریکا، مارک تواین، تبدیل شد. کیلمر نه تنها بازی کرد، بلکه نمایشنامه را نیز نوشت و کارگردانی کرد. او بعداً با نسخه فیلمی از این نمایش در سراسر کشور تور گذاشت.

کیلمر در سال ۲۰۱۵ مبتلا به سرطان گلو شد. یک عمل جراحی که بخشی از درمان او بود، باعث آسیب به تارهای صوتی‌اش شد و از آن پس در صحبت کردن با مشکل مواجه بود. این موضوع به نوبه خود، بازیگری را برای او دشوار کرد.

در یک مقطع، جنجالی بر سر نظری که این بازیگر داده بود، به وجود آمد که برخی آن را انکار بیماری‌اش تفسیر کردند. همچنین شایعاتی وجود داشت که کیلمر، به عنوان یک مسیحی معتقد، در تلاش بود تا با دعا بیماری را از خود دور کند.

در سال ۲۰۲۱، این ستاره‌ی بسیار پایبند به حریم خصوصی با مستند «وال» (Val) که زندگی و مبارزات سلامتی‌اش را به تصویر می‌کشید، خود را معرفی کرد. منتقدان درباره این مستند گفتند: «نگاهی هیجان‌انگیز، صادقانه و خام به زندگی یک بازیگر، این بازیگر، با تمام چالش‌ها و سختی‌های ۴۰ سال کار در برابر تماشاگران… پیروزی‌ها و شکست‌ها، اراده برای ادامه دادن علی‌رغم مواجهه با یک ضربه ویرانگر برای هر کسی.»

کارنامه کیلمر با بازگشتش به نقش آیس‌من در «تاپ گان: ماوریک» (Top Gun: Maverick) (۲۰۲۲) به نقطه عطفی احساسی رسید. تنها صحنه او در مقابل کروز، تأثیرگذار بود و نقطه خاصِ عاطفی فیلم را فراهم کرد. این امر به‌ویژه برای همبازی فوق‌ستاره‌اش صدق می‌کرد.

کروز بعداً درباره آن صحنه به جیمی کیمل گفت: «من گریه می‌کردم، احساساتی شدم. برای او که برگردد و آن شخصیت را بازی کند… او بازیگر بسیار قدرتمندی است که بلافاصله دوباره آن شخصیت را به نمایش گذاشت… شما دارید به آیس‌من نگاه می‌کنید.»

کیلمر در یک مصاحبه پیرامون مسیر حرفه‌ای خود گفته بود: «اگر بارها از موفقیت‌هایم دور نمی‌شدم، نمی‌دانستم که اکنون از نظر روحی چه چیزهایی می‌دانم. در زمان دوری از اوج حرفه‌ام، به طور جدی این تجربه را گذراندم و امروز می‌دانم که کیستم و می‌توانم با محبت، همدلی و بخشش به هر انسانی روی زمین نگاه کنم.»