از «Strange Darling» تا «The Long Walk»؛ جی.تی. مولنر چگونه غیرممکن استیون کینگ را ممکن کرد
گفتوگو با جی.تی. مولنر درباره مسیر پرچالش اقتباس رمان «The Long Walk» نوشته استیون کینگ، همکاری با فرانسیس لارنس، تغییرات بحثبرانگیز داستان و نگاه او به هنری که باید «احساس» شود نه «توضیح» داده شود.
جی.تی. مولنر (JT Mollner) نویسنده و کارگردان خوشنامی که با فیلم جنجالی «Strange Darling» در سال گذشته نگاهها را به خود جلب کرد، حالا با اقتباس سینمایی بیسابقه و پرچالش «The Long Walk» برای استودیوی لاینزگیت (Lionsgate) خبرساز شده است. فیلمی که بر اساس رمانی از استیون کینگ، نوشتهشده با نام مستعار «ریچارد باخمن» در سال ۱۹۷۹، ساخته شده و سالها به عنوان «غیرقابل اقتباس» شناخته میشد.
«The Long Walk» اکنون بر پرده سینماهاست و منتقدان آن را یکی از وفادارترین و در عینحال خلاقانهترین اقتباسهای سالهای اخیر از آثار کینگ میدانند.
مولنر که با فیلم وسترن سیاه «Outlaws & Angels» (۲۰۱۶) شناخته شد، در ۲۰۲۳ و با اکران «Strange Darling» در جشنواره فنتستیک فست آستین، تگزاس، با ترکیبی از تحسین و جنجال مواجه شد. فیلمی که با بازی ویلا فیتزجرالد و کایل گلنر و فیلمبرداری جووانی ریبیزی، مرزهای ترس روانشناختی را جابهجا کرد، اما شخصیت زن ضدقهرمان آن باعث اعتراض بخشی از مخاطبان زن ژانر شد.
مولنر درباره آن دوره میگوید:
«خسته شده بودم از اینکه مدام کارم را اشتباه تعبیر میکردند و نمیخواستم وقت خودم را صرف دفاع و توضیح زیاد کنم. تصمیم گرفتم کنار بکشم.»
مولنر در گفتوگوی خود، ارتباطش با آثار استیون کینگ را چنین توضیح میدهد:
«اولین رمانی که خواندم کتابی از استیون کینگ بود؛ «Carrie». هفت ساله بودم. همیشه شیفته چیزهای ترسناک بودم. از آن به بعد، همواره خواننده ثابت آثار او بودهام. هر سال برای تولدش در سپتامبر، یکی از کتابهایش را پیشخرید میکنم. حتی با او همزادروز هستم!»
این علاقه در نوجوانی به خواندن «The Long Walk» انجامید، اثری که مولنر میگوید «همیشه در ذهنم مانده است».
پیشتر کارگردانانی چون جرج رومرو و فرانک دارابونت در تلاش برای ساخت «The Long Walk» شکست خورده بودند. مولنر با اطلاع از این تجربهها ابتدا تردید داشت:
«وقتی فهمیدم رومرو و دارابونت — که به نظرم هیچکس در اقتباس از کینگ به خوبی دارابونت نیست — موفق نشدهاند، از خودم پرسیدم ما چطور میتوانیم؟»
با این حال پیشنهاد روی لی تهیهکننده، برای نوشتن فیلمنامه به کارگردانی فرانسیس لارنس، او را وارد بازی کرد و روند تولید پس از پایان اعتصاب نویسندگان به سرعت آغاز شد.
مولنر که خود کارگردان است، پذیرفت کنترل هنری نهایی با لارنس باشد:
«میدانستم این فیلم اوست، نه من. اما شگفتانگیز بود که بسیاری از ایدههای من را پذیرفت و حتی در بعضی تغییرات جسورانه با من همراه شد.»
رمان اصلی بیش از ۱۰۰ شخصیت «کلیدی» دارد. مولنر و لارنس این تعداد را به ۵۰ کاهش دادند و روی رابطه دو شخصیت اصلی، «گارتی» (کوپر هافمن) و «مکوریز» (دیوید جانسون) تمرکز کردند:
«برای من همیشه یک داستان عاشقانه وجود دارد. اینجا هم داستان عشق و وفاداری این دو نفر محور کار شد.»
پایانبندی نیز دستخوش تغییر شد، تغییری که به گفته مولنر با «دیانای داستان کینگ» همخوان است، اما لایهای احساسیتر به آن اضافه میکند.
مولنر تا مراحل پایانی نگارش مستقیماً با کینگ ملاقات نکرده بود، اما میگوید:
«همیشه از ملاقات با او میترسیدم. میخواستم مطمئن باشم همه چیز را تأیید میکند. پیشنویس را جمعه فرستادیم و یکشنبه جواب داد که آن را دوست دارد؛ خیلی نادر و عجیب است.»
مولنر مخالف توضیح کامل آثار برای مخاطب است:
«دیوید لینچ گفته فیلم قرار نیست فهمیده شود، باید احساس شود. من عاشق اینم که هرکس برداشت خودش را داشته باشد.»
به گفته او، پیام اصلی «The Long Walk» درباره تراژدی خشونت، وفاداری، عشق و خطرات انتقام است، با لایههایی علیه اقتدارگرایی که در شخصیت «د میجر» (مارک همیل) متجلی میشود.
یکی از جزئیاتی که مولنر اضافه کرد، دادن نام «جینی» به مادر گارَتی (با بازی جودی گریر) بود — نام مادر واقعی مولنر:
«در فیلم حتی توضیح داده میشود که چطور اسمش نوشته میشود. دیدن این صحنه کنار مادرم در سالن، فوقالعاده بود.»
فیلم با بازیگرانی چون کوپر هافمن، دیوید جانسون، چارلی پلامر، جودی گریر، مارک همیل و بن وانگ، هماکنون روی پرده سینماهاست و تحسین بسیاری را برانگیخته؛ اثری که به گفته مولنر، «بیشتر از آن که تیره و تار باشد، احساسی و انسانی» است.
