رسوایی تصاویر خصوصی در دربار ویکتوریا

در یکی از فصول سریال تاریخی «ویکتوریا» («Victoria») تنش‌های شدیدی در دربار سلطنتی جریان دارد و افشای حریم خصوصی، اوضاع را پیچیده‌تر می‌کند. در اپیزودی با عنوان «یک کوارتت کوبورگ» («A Coburg Quartet»)، ملکه ویکتوریا (Queen Victoria) و شاهزاده آلبرت (Prince Albert) با وحشت درمی‌یابند که طرح‌های حکاکی‌شده کاملاً خصوصی از زندگی خانوادگی‌شان به‌صورت عمومی منتشر شده است. ویکتوریا عمیقاً نگران است که نمایش صحنه‌های زندگی خانگی‌اش، تصویر او را بیش از حد «مادرانه» نشان دهد و در نتیجه، شکوه و اقتدار سلطنتی‌اش زیر سئوال برود.

ملکه در این قسمت، با اشاره به تولد شاهزاده آرتور (Prince Arthur) می‌گوید: «من واقعاً مشتاق بودم که دوباره وظایفم را شروع کنم [بعد از تولد شاهزاده آرتور]. حالا مردم چه خواهند دید؟ آن‌ها زنی را خواهند دید، نه یک ملکه.» این جمله به‌خوبی نگرانی او را از تأثیر چنین رسوایی‌ای بر جایگاه عمومی‌اش نشان می‌دهد.

ریشه تاریخی یک داستان نمایشی
اگرچه تولد شاهزاده آرتور باعث می‌شود زمان رخدادهای این قسمت به‌طور روشن در سال ۱۸۵۰ قرار گیرد، اما خط داستانی این ماجرا به احتمال زیاد بر اساس رویدادهایی واقعی در سال ۱۸۴۷ شکل گرفته است. در آن زمان، مجموعه‌ای از حکاکی‌های خصوصی که توسط خود ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت کشیده شده بود، به دست یک خبرنگار افتاد و بدون اجازه در معرض دید عموم قرار گرفت.

در قسمت مذکور از سریال، روزنامه‌ای نشان داده می‌شود که یکی از همین حکاکی‌ها را چاپ کرده است؛ تصویری که شوک و خشم زوج سلطنتی را برمی‌انگیزد. این ماجرا دهه‌ها بعد دوباره مورد توجه قرار گرفت، زمانی که در سال ۲۰۱۶ مجموعه‌ای از همان حکاکی‌ها به حراج گذاشته شد.

فروش حکاکی‌ها در حراجی ۲۰۱۶
در سال ۲۰۱۶، مجموعه‌ای از همین طرح‌ها که ملکه ویکتوریا آن‌ها را با رضایت خود به دوستش سر تئودور مارتین (Sir Theodore Martin) داده بود، راهی حراج شد. این مجموعه در آوریل ۲۰۱۶ توسط «حراج‌خانه دومینیک وینتر» (Dominic Winter Auctioneers) فروخته شد. طبق توضیحات این حراج‌خانه، آثاری از این دست اغلب در قلعه ویندزور (Windsor) خلق می‌شدند و معمولاً با یک دستگاه چاپ کوچک محلی تکثیر می‌یافتند؛ هرچند گاهی برای چاپ به چاپخانه‌ای جداگانه به نام براون (Brown) ارسال می‌شدند.

حراج‌خانه در وب‌سایت رسمی فروش این مجموعه توضیح می‌دهد: «ملکه و شاهزاده آلبرت هرگز قصد نداشتند این حکاکی‌های به‌شدت شخصی از دایره بسیار محدود خانواده و دوستان فراتر بروند.»

افشاگری یک خبرنگار و دخالت قانونی
با این حال، در سال ۱۸۴۷، یک خبرنگار محلی به نام جاسپر تامست جاج (Jasper Tomsett Judge) که در گزارش‌نویسی درباره خاندان سلطنتی تخصص داشت، موفق شد به شصت نسخه چاپی غیرمجاز از این آثار دست یابد. این نسخه‌ها را یک کارگر سیار در چاپخانه براون به نام میدلتون (Middleton) در اختیار او گذاشته بود. جاج قصد داشت با این آثار نمایشگاهی در لندن برگزار کند.

درست همان‌طور که در سریال «ویکتوریا» به تصویر کشیده می‌شود، ملکه و پرنس آلبرت از طریق یک آگهی روزنامه‌ای از برنامه این خبرنگار مطلع شدند. در نهایت، آن‌ها با اقدام قانونی و ثبت یک حکم منع، مانع برگزاری این نمایشگاه شدند و موفق شدند از گسترش بیشتر رسوایی جلوگیری کنند.

تفاوت واقعیت و روایت تلویزیونی
اگرچه حکاکی‌های نشان‌داده‌شده در قسمت مذکور سریال ریشه در آثار واقعی دارند و به‌طور مشخص از همان مجموعه‌ای الهام گرفته شده‌اند که بعدها در حراج فروخته شد، اما تیم طراحی سریال تغییراتی در آن‌ها ایجاد کرده است. هدف از این تغییرات، شباهت بیشتر تصاویر به بازیگران و تطبیق بهتر با فیلمنامه بوده است.

الا ولفناث (Ella Wolfnoth)، طراح گرافیک اصلی سریال، در گفت‌وگو با مجله «تاون اند کانتری» («Town & Country») توضیح می‌دهد: «بعضی از آن‌ها را دوباره طراحی کردیم تا شبیه جنا [کولمن (Jenna Coleman) که نقش ملکه ویکتوریا را بازی می‌کند] و تام [هیوز (Tom Hughes) که نقش پرنس آلبرت را دارد] باشند و همچنین با متن فیلمنامه هماهنگ شوند.»

داستان حکاکی‌های خصوصی در «ویکتوریا» نمونه‌ای جذاب از پیوند واقعیت تاریخی و درام تلویزیونی است. ماجرایی که در ظاهر تنها یک نقض حریم خصوصی به نظر می‌رسد، در بطن خود پرسشی عمیق‌تر را مطرح می‌کند: مرز میان زندگی شخصی و نقش عمومی یک پادشاه یا ملکه کجاست؟ سریال با الهام از واقعیتی کمتر شناخته‌شده در زندگی ملکه ویکتوریا، این تنش همیشگی میان «زن بودن» و «ملکه بودن» را به شکلی ملموس و انسانی به تصویر می‌کشد.