بیاعتبار شدن تدریجی جوایز پایان سال تلویزیون کره؛ وقتی مراسمها بیشتر شبیه نشستهای داخلی شرکتها میشوند
جوایز سالانه درام که روزی بالاترین افتخار برای بازیگران و پایانی باشکوه برای مخاطبان محسوب میشد، در سالهای اخیر حالوهوایی شبیه رویدادهای داخلی شبکهها پیدا کردهاند. با چرخش توجه عمومی به سمت پلتفرمهای OTT و رسانههای متنوع، درامهای تلویزیونی دیگر همان اثرگذاری فرهنگی سابق را ندارند.
علیرغم تلاش شبکهها برای تنوع در محتوا و تغییر ساختار مراسمها، جوایز ۲۰۲۵ نیز با انتقادهایی جدی مواجه شد؛ مهمترین آن نبود یک «درام پدیدهساز» بود—اثری که عموم مردم بر شایستگیاش اتفاقنظر داشته باشند.
در جوایز درامای MBC 2025 که ۳۰ دسامبر پخش شد، جایزه دِسانگ به سو کانگجون برای سریال Undercover High School تعلق گرفت؛ درامی که اوایل سال پخش شده بود. با توجه به اینکه MBC در سال ۲۰۲۵ حتی یک سریال با ریتینگ دو رقمی هم نداشت، انتخاب او باعث تعجب شد. خود سو کانگجون نیز روی صحنه اعتراف کرد بیشتر «متعجب» است تا «خوشحال»؛ لحظهای که بازتابی از نگاه مردد مردم نسبت به این انتخاب بود.
یک روز بعد، KBS یکی از محافظهکارانهترین تصمیمهای ممکن را گرفت: دسانگ مشترک برای آن جهووک و اوم جیوون بابت For Eagle Brothers. اگرچه این سریال آخر هفتهای به اوج ۲۱.۹٪ رسیده بود، اما مدتها قبل به پایان رسیده بود و منتقدان معتقد بودند در مقایسه با سایر آثار مشابه، آنقدر برجسته نبود. برای بسیاری، دِسَنگ مشترک بیش از آنکه نماد «قدردانی برابر» باشد، نشانهای از نبود یک عملکرد واقعاً شاخص بود.
در این میان، SBS عملکردی نسبتاً بهتر داشت. لی جههون برای Taxi Driver 3 دِسَنگ را گرفت—دومین دسانگ او برای همین مجموعه پس از سال ۲۰۲۳. با ریتینگ تا ۱۴٪، این انتخاب تقریباً بدون بحث بود و هم بازی او را تثبیت کرد و هم قدرت ایدههای فکری اورجینال سریال را. اما تکیه SBS بر فرنچایزهای امتحانپسداده، نشان داد که این شبکه نیز از ریسک ساخت «هیتهای جدید» دور شده است.
این نگرانیها فقط به جوایز اصلی محدود نشد. SBS بابت اهدای تعداد بالای جوایز نیز مورد انتقاد قرار گرفت؛ در دو بخش بهترین بازیگر تازهکار و بهترین بازیگر مکمل، هر کدام ۸ برنده اعلام شدند. تعدادی از بازیگران حتی ابتدا فکر کردند نامشان صرفاً در میان نامزدها خوانده شده است. منتقدان گفتند چنین رویکردی ارزش جوایز—حتی برای آثار موفق—را کاهش میدهد.
واقعیت این است که شبکههای زمینی با چالشهایی همچون هزینههای تولید سرسامآور و رقابت شدید OTTها دستوپنجه نرم میکنند. تنوع ژانرها نیز مقایسه مستقیم درامها را دشوار میکند. با این حال، اگر این مراسمها قرار است از حالت «جمعبندی تشریفاتی پایان سال» خارج شوند و دوباره به رویدادهایی اثرگذار تبدیل شوند، شبکهها باید هم در تولید «هیتهای واقعی» بازنگری کنند و هم در معیارهای انتخاب برندگان.
جوایزی که باعث سردرگمی مخاطب و حتی معذب شدن برندگان میشود، زحمات تیمهای سازنده را کمارزش میکند. حالا سوال این است: آیا مراسمهای آینده میتوانند دوباره لحظاتی بیافرینند که هم برای بازیگران و هم برای مخاطبان، بهیادماندنی و تاثیرگذار باشد؟
