اکران «Bravado» در لسآنجلس؛ یک تریلر متا درباره وسواسِ خلق
فیلم تریلر متای «Bravado» که ساختاری «فیلم در دل فیلم» دارد، در نمایش ساحل غربی خود در جشنواره «دنس ویت فیلمز: لسآنجلس» (Dances With Films: LA) با استقبال مخاطبان روبهرو شد. «لیندزی اسمیت-سندز» مدیر جشنواره، این اثر را «یک تارداکنِ سینمایی» توصیف کرد؛ اشارهای به ساختار چندلایه فیلم که چند نسخه از یک فیلم را در دل روایت اصلی جای میدهد.
داستان درباره «ایمی اریکسون» با بازی «کیتلین موریس» است؛ فیلمنامهنویس جوان و مستعدی که با وجود دریافت یک فلوشیپ برای فیلمنامه تازهاش، دچار اضطراب و کمبود اعتمادبهنفس است. او در یک کارگاه فیلمنامهنویسی با «پاتریک لومباردی» (با بازی «لوکا مالاکرینو») آشنا میشود؛ کارگردانی که زمانی موفق بوده اما حالا چند شکست پیاپی را تجربه کرده است. پاتریک استعداد ایمی را میبیند و پیشنهاد میدهد روی فیلمنامهاش ــ برداشتی تازه از ژانر مافیا در بریتانیا ــ کار کنند. اما جلسات خصوصی آنها بهتدریج روی تاریک شخصیت پاتریک را آشکار میکند؛ جایی که او با فشار و تحقیر، ایمی را وادار به بازنویسیهای مداوم میکند.
«الکس هانو» کارگردانی «Bravado» را برعهده داشته؛ فیلمی که نخستینبار در جشنواره بینالمللی فیلم کلیولند در آوریل به نمایش درآمد. فیلمنامه را «هانو» و «مالاکرینو» مشترکاً نوشتهاند و در کنار «اپوروا آرورا»، «ربکا هاردی» و «دام لونوآر» تهیهکنندگی پروژه را هم انجام دادهاند. رابطه استاد-شاگردیِ پرتنش فیلم یادآور «Whiplash» و جدال ارادهها در اثر «دیمین شزل» است.
مالاکرینو پس از نمایش فیلم در جلسه پرسشوپاسخ گفت: «قبل از اینکه حتی سراغ صحنههای اصلی بریم، من و کیتلین کلی بداههپردازی کردیم؛ صحنههایی که اصلاً تو فیلمنامه نبود. الکس کارگردانیمون میکرد، یه اتاق گرفتیم برای دو سه روز و توی شخصیت زندگی کردیم… برای من شخصاً خیلی کمک کرد راحتتر وارد کاراکتر بشم.»
یکی از جذابترین لایههای «Bravado» نمایش صحنهای از فیلمی است که ایمی نوشته؛ همان «فیلم در دل فیلم». تماشاگر سه نسخه از یک صحنه مافیایی را میبیند: نسخه اولیه، نسخه بازنویسیشده و نسخه نهایی که زیر فشارهای پاتریک شکل گرفته است.
«کیتلین موریس» درباره شخصیت پاتریک گفت: «شرارتش پیچیدهست، چون بیشتر وقتها حق با اونه.»
این سه نسخه در کاردیفِ ولز فیلمبرداری شدهاند. «الکس هانو» توضیح داد: «نسخه اول باید روی پای خودش بایسته و خوب باشه، چون ایمی با همین فیلمنامه فلوشیپ گرفته. بعد باید بتونی یه پله بالاتر ببریش. گفتیم اول خوب باشه ولی کلیشهای. نسخه بعدی بهتر شد، بعد با خودمون گفتیم بهجای اینکه صرفاً بهترش کنیم، یه پیچ غیرمنتظره بدیم. چون اگر هر نسخه از قبلی بهتر نباشه، کل ساختار فیلم فرو میریزه.»
نکته جالب اینکه «لوکا مالاکرینو» علاوه بر نقش پاتریک، در فیلمِ درون فیلم هم نقش مافیوزو «جووانی» را در نسخه دوم و سوم بازی میکند. در نسخه اول این نقش را پدرش «جووانی مالاکرینو» ایفا کرده است.
مالاکرینو گفت: «بهنظر من نسخه سوم شخصیت مافیا یه ذره بهتر جواب میده، چون این کاراکتر میتونه انتخابهای بزرگتری بکنه و هنوز باورپذیر بمونه.»
برای «موریس»، یکی از سختترین بخشها سکانس مونتاژی بود که ایمی را در حال بازنویسیهای فرساینده نشان میدهد. او گفت: «مونتاژها دیدنشون خیلی لذتبخشه ولی ساختنشون دردناکه! باید سریع لباس عوض میکردم، حلقه زیر چشمهامو بیشتر میکردم… وقتی هر لحظه فقط پنج ثانیهست، سخته توش ریشه بدوونی، ولی ریتم تدوین و موسیقی اون شدت رو منتقل میکنه.»
فیلم همچنین شامل بخشهایی مستندنماست که در آنها فیلمنامهنویسان مستقیماً با دوربین درباره رنجها و لذتهای این حرفه صحبت میکنند. «هانو» گفت: «چند نسخه مختلف از این ایده داشتیم. آخرش به این رسیدیم که با نویسندهها مصاحبه کنیم. بله، کلی شوخی داخلی درباره فیلمنامهنویسی تو فیلم هست، ولی اگر فقط همون باشه، عمرش کوتاه میشه. چیزی که میخواستیم روش تأکید کنیم، مفهوم اشتیاقه؛ اینکه اگه چیزی تو رو هر روز از خواب بیدار میکنه، چه پول بگیری چه نگیری، این فیلم میتونه برات قابل لمس باشه.»
«Bravado» در نهایت نهفقط درباره فرآیند بازنویسی، بلکه درباره مرز باریک میان منتورینگ و سوءاستفاده، و بهای روانیِ کمالگرایی در مسیر خلق هنری است.
