جوبی بیکر، بازیگر قدیمی تلویزیون و سینمای آمریکا، در ۹۲ سالگی درگذشت

جوبی بیکر، بازیگری که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با حضور پررنگش در تلویزیون و سینما به یکی از چهره‌های آشنای آثار درام و کمدی سبک تبدیل شده بود، روز ۲۲ ژوئن به‌دلیل مرگ طبیعی در مانت کیسکوِ نیویورک درگذشت. او ۹۲ سال داشت.

خانواده جوبی بیکر خبر درگذشت او را اعلام کردند. مرگ او تنها ۱۰ روز پس از درگذشت رانی شل، هم‌بازی‌اش در سیتکام کوتاه‌عمر اما خاطره‌انگیز «Good Morning World» در سال ۱۹۶۷ رخ داد. این کمدی تک‌فصلی شبکه سی‌بی‌اس (CBS)، جوبی بیکر و رانی شل را در نقش دو دی‌جی برنامه صبحگاهی رادیو و دو دوست صمیمی با خلق‌وخوهایی متفاوت نشان می‌داد. گلدی هان نیز از بازیگران این مجموعه بود.

جوبی بیکر در سال‌های بعد به‌عنوان هنرمند تجسمی و نقاش هم شناخته شد، اما پیش از آن، از اوایل دهه ۱۹۵۰ تا آخرین حضورش در تلویزیون در اقتباس سال ۱۹۸۴ از «The Paper Chase»، یکی از بازیگران و کمدین‌های پرکار بود. او در آغاز کارش نقش‌های کوچکی در برنامه‌هایی چون «The Red Skelton Hour»، «Studio One» و «The George Burns and Gracie Allen Show» داشت.

او در سینما بیشتر به‌خاطر حضور در کمدی‌های سبک شناخته می‌شد. جوبی بیکر در فیلم «The Wackiest Ship in the Army» محصول ۱۹۶۰ در کنار جک لمون و ریکی نلسون بازی کرد. همچنین در سه فیلم از مجموعه «Gidget» حضور داشت؛ از نسخه اصلی سال ۱۹۵۹ با بازی ساندرا دی در نقش موج‌سوار نوجوان داستان گرفته تا «Gidget Goes Hawaiian» در سال ۱۹۶۱ و «Gidget Goes To Rome» در سال ۱۹۶۳.

او در سال ۱۹۶۵ نیز در فیلم «Girl Happy» با بازی الویس پریسلی ظاهر شد و نقش نوازنده گیتار بیسِ گروه پاپی را بازی کرد که شخصیت الویس رهبری آن را برعهده داشت.

جوبی بیکر در همان سال‌ها به یکی از بازیگران مورد اعتماد استودیوی والت دیزنی (Walt Disney Studio) هم تبدیل شد. او در «The Adventures of Bullwhip Griffin» محصول ۱۹۶۷ در کنار رادی مک‌داول بازی کرد و یک سال بعد در «Blackbeard’s Ghost» با بازی دین جونز و پیتر اوستینوف حضور داشت. بیکر در سال ۱۹۷۳ نیز در فیلم «Superdad» از دیزنی در کنار باب کرین و کرت راسل ظاهر شد.

با این حال، شاید جوبی بیکر بیش از هر چیز به‌خاطر فعالیت گسترده‌اش در تلویزیون در یادها مانده باشد. او در طول سال‌ها در ده‌ها سریال بازی کرد. در درام جنگ جهانی دومی «Combat» در فصل اول نقش سرباز کلی را برعهده داشت و در ادامه در مجموعه‌هایی مانند «The Alfred Hitchcock Hour»، «Ben Casey»، «۱۲ O’Clock High»، «Death Valley Days»، «Mannix» و «The Streets of San Francisco» به‌عنوان بازیگر مهمان دیده شد.

در حوزه کمدی هم در سریال‌هایی مانند «The Dick Van Dyke Show»، «F Troop» و «Love American Style» بازی کرد.

حضور او در تلویزیون در دهه ۱۹۷۰ نیز ادامه داشت و در آثار مختلفی از جمله فیلم تلویزیونی «Cry Rape» و سریال‌های «Barnaby Jones»، «Police Story»، «Medical Center»، «The City» و همچنین در سال ۱۹۸۱ در «Simon & Simon» و «Quincy M.E.» نقش‌آفرینی کرد.

جوبی بیکر با نام اصلی جوزف اِن. بیکر، ۲۶ مارس ۱۹۳۴ در مونترآل به دنیا آمد. او از سنین پایین به بازیگری علاقه‌مند شد و سپس برای ادامه فعالیت حرفه‌ای به هالیوود رفت.

در کنار بازیگری، جوبی بیکر تا دهه ۱۹۷۰ خود را به‌عنوان نقاش و مجسمه‌ساز نیز تثبیت کرده بود. آثارش در گالری‌های مهمی در لس‌آنجلس، نیویورک و نیوانگلند به نمایش درآمد. هنر او به موضوعاتی مثل حافظه، آسیب‌پذیری و چشم‌انداز احساسی تجربه انسانی می‌پرداخت و از سوی منتقدان و هنرمندان دیگر مورد تحسین قرار گرفته بود. آثارش بعدها راه خود را به مجموعه‌های خصوصی مهمی در سراسر آمریکا باز کرد.

او در سال ۱۹۸۴ با دوری پروین، ترانه‌سرا و خواننده برنده جایزه امی، ازدواج کرد. این دو در نهایت لس‌آنجلس را ترک کردند و در یک خانه روستایی قدیمی در ساوثفیلدِ ماساچوست در منطقه برکشایرز ساکن شدند. هر کدام استودیوی شخصی خود را داشتند و تقریباً تمام دیوارهای خانه‌شان بازتاب یک عمر زندگی در هنر بود. دوری پروین در سال ۲۰۱۲ درگذشت.

از جوبی بیکر دو دخترش، فردریکا بیکر و میشل وی‌لند، اسکات زیمرمن که او را مانند پسرش بزرگ کرده بود، شش نوه و یک نتیجه به یادگار مانده‌اند.