دیوید بورنستین، برنده اسکار، به جمع تهیهکنندگان اجرایی مستند «A Fox Under a Pink Moon» پیوست
دیوید بورنستین (David Borenstein)، کارگردان برنده اسکار برای مستند «Mr. Nobody Against Putin»، بهعنوان تهیهکننده اجرایی به مستند «A Fox Under a Pink Moon» پیوسته است؛ فیلمی به کارگردانی مهرداد اسکویی و ثریا اخلاقی که در ماههای اخیر در چند جشنواره مهم جهانی تحسین شده و حالا از آن بهعنوان یکی از گزینههای جدی فصل جوایز و حتی اسکار سال آینده یاد میشود.
«A Fox Under a Pink Moon» پیشتر در جشنواره بینالمللی مستند آمستردام، آیدفا (IDFA)، جایزه اصلی بخش رقابت بینالمللی یعنی بهترین فیلم را به دست آورد و در جشنوارههایی مانند زاگربداکس (ZagrebDox) در کرواسی و فول فریم (Full Frame) در دورهام کارولینای شمالی هم جوایزی کسب کرد. ثریا اخلاقی، پناهجوی افغان و هنرمندی جوان، همه آثار هنری حاضر در این مستند را خلق کرده و فیلمبرداری تصاویر را نیز خودش انجام داده است؛ بخش زیادی از این تصاویر هم با تلفن همراه او ثبت شدهاند. فیلم، تجربه او را بهعنوان دختری که در کودکی مجبور به ازدواج شده و برای رسیدن به آزادی تلاش میکند، از زاویهای بسیار شخصی و نزدیک روایت میکند.
بورنستین در بیانیهای درباره این پروژه گفته مهرداد اسکویی سالهاست مستندهای صمیمی و نزدیک به آدمهایی میسازد که جهان ترجیح میدهد آنها را نبیند. او معتقد است اسکویی در ثریا اخلاقی، دختر ۱۶ ساله افغان، فقط یک سوژه پیدا نکرده، بلکه به یک همکارگردان رسیده است. به گفته او، نتیجه این همکاری اثری است که هیچکدام از آن دو بهتنهایی نمیتوانستند بسازند.
او «A Fox Under a Pink Moon» را روایتی پرانرژی و اولشخص از تلاش ثریا برای فرار به اروپا توصیف کرده و گفته فیلم، با پروژهای از فیلمبرداری مخفیانه، تماشاگر را با صمیمیتی تقریبا غیرقابلتحمل به درون ازدواج اجباری و آزارگرانه او میبرد. بورنستین همچنین تاکید کرده بعضی از تصاویر این مستند هرگز از ذهنش پاک نخواهند شد و خودش هم نمیخواهد چنین اتفاقی بیفتد.
کارگردان «Mr. Nobody Against Putin» از ثریا اخلاقی بهعنوان یک «کشف بزرگ» و هنرمندی با استعدادی کمنظیر یاد کرده است. او گفته جهان، ثریا را در جایی بسیار تاریک قرار داده، اما او همان تجربه را به هنر تبدیل کرده است. بورنستین ثریا را شخصیتی رادیکال و حتی «پانک راک» توصیف کرده و معتقد است مجسمهها، نقاشیها و فیلمبرداری وهمانگیز و زیبای او، لحن و بافت احساسی فیلم را شکل دادهاند؛ بهگونهای که شادی، امید و درد او در تار و پود اثر تنیده شده است. از نگاه او، قلب این مستند درباره تابآوری از مسیر خلاقیت است؛ فیلمی که یک دختر ۱۶ ساله ساخته که حاضر نیست به شرایط تلخش تقلیل پیدا کند.
شباهت مهمی هم میان این فیلم و پروژه برنده اسکار بورنستین وجود دارد. «Mr. Nobody Against Putin» نیز بر پایه یک همکاری سینمایی غیرمعمول شکل گرفته بود. همکارگردان بورنستین در آن پروژه پاول تالانکین (Pavel Talankin) بود؛ کسی که در عنوان فیلم همان «آقای هیچکس» به حساب میآمد و تجربه خود را بهعنوان فیلمبردار و مسئول برنامههای یک مدرسه ابتدایی در شهر کاراباش روسیه ثبت کرده بود. تصاویر او نشان میداد کرملین چگونه پس از حمله گسترده روسیه به اوکراین، تلاش کرده بود برنامهای آموزشی با رویکرد ملیگرایانه را به دانشآموزان تحمیل کند؛ طرحی برای القای ایدئولوژی که تالانکین تصمیم گرفت در برابر آن بایستد.
بورنستین درباره همکاری مهرداد اسکویی و ثریا اخلاقی هم گفته به این نوع روایتپردازی علاقهمند است؛ جایی که همکاری نامتعارف میان آدمهایی از جهانهای کاملا متفاوت، فیلم را به جایی میبرد که با شیوههای معمول امکانپذیر نیست. او تاکید کرده این همان چیزی است که خودش در «Mr. Nobody Against Putin» هم تجربه کرده بود، اما اسکویی و اخلاقی آن را به قلمرویی کاملا متعلق به خودشان بردهاند. به اعتقاد او، حاصل کار اثری نافذ و عمیقا تاثیرگذار است که به اندازه هر فیلمی که در سالهای اخیر دیده الهامبخشش بوده است.
با پیوستن بورنستین، فهرست تهیهکنندگان اجرایی فیلم شامل ربکا لیختنفلد (Rebecca Lichtenfeld) و چاندرا جسی (Chandra Jessee) از بنیاد اینمات (InMaat Foundation)، سیاوش جمالی و تونی تاباتزنیک (Tony Tabatznik) هم میشود. کارگردانی فیلم بر عهده مهرداد اسکویی و ثریا اخلاقی بوده، اسکویی تهیهکنندگی را انجام داده و فیلمنامه را همراه با سیاوش جامی نوشته است. فیلمبرداری اثر را ثریا اخلاقی انجام داده، انیمیشنها ساخته محمد لطفعلی است، امیر ادیبپرور تدوین فیلم را بر عهده داشته و موسیقی آن را افشین عزیزی ساخته است.
هیئت داوران آیدفا متشکل از اریک هاینز (Eric Hynes)، ایزابل گلاشان (Isabelle Glachant)، مایا دیزی هاوک (Maya Daisy Hawke)، میشل کِی زونگو (Michel K. Zongo) و میریام ساسین (Myriam Sassine) در توضیح دلیل اهدای جایزه اصلی به این فیلم نوشته بودند که اثر، پنجرهای به قدرت هنر و امید در روزگار دشوار امروز باز میکند. آنها از فیلمبرداری استادانهای گفته بودند که اغلب در شرایط خطرناک انجام شده و نیز از انرژی درخشان شخصیت اصلی که باعث شده این همکاری میان یک فیلمساز باسابقه و یک هنرمند جوان، به بازپسگیری هویت در دل تبعید و خشونت خانگی، شکوفایی در دل سرکوب و یافتن آرامش از مسیر خلق هنری منجر شود. از نگاه داوران، این فیلم یک خودنگاره است که رشد یک هنرمند افغان را ثبت میکند؛ هنرمندی که آثارش همچنان طنینانداز خواهد بود.
دیوید بورنستین حالا یکی از جدیترین حامیان این مستند است و با صراحت گفته «A Fox Under a Pink Moon» را دوست دارد و ثریا سزاوار بزرگترین مخاطبانی است که میتوان برایش پیدا کرد. او هم اعلام کرده قصد دارد برای رسیدن فیلم به همین مخاطبان، نقش فعالی ایفا کند.
