راز تریلها در «Star Trek»؛ گونهای با بدنهای جوان و خاطرات هزارساله
در این محتوا فناوری، تاریخ، جزئیات و تصمیمهایی را بررسی میکنیم که جهان «Star Trek» را تا این اندازه پیچیده و البته جذاب کردهاند.
تریلها نخستین بار در قسمت «The Host» از سریال «Star Trek: The Next Generation» معرفی شدند؛ جایی که دکتر بورلی کراشر با بازی گیتس مکفدن، عاشق سفیری از نژاد تریل به نام اودان با بازی فرانک لوز میشود. در میانه این قسمت مشخص میشود چهره و بدنی که دکتر کراشر عاشقش شده، تنها به یک میزبان تعلق دارد و شخصیت و خاطرات اودان از موجودی کوچک، هوشمند و کرممانند سرچشمه میگیرند که با جراحی در شکم او قرار گرفته است. اودان توضیح میدهد که تریلها گونهای پیوندی هستند و بسیاری از آنها میزبانی همزیستهایی با عمر بسیار طولانی را بر عهده میگیرند.
بخش زیادی از جزییات این گونه بعدها در «Star Trek: Deep Space Nine» تکمیل شد؛ سریالی که ستوان جادزیا دکس با بازی تری فارل را بهعنوان یکی از شخصیتهای اصلی معرفی کرد. کمی پیش از آغاز وقایع سریال، همزیستی به نام دکس در بدن جادزیا قرار گرفته بود. به همین دلیل، او در ظاهر زنی حدودا ۲۵ ساله به نظر میرسید، اما خاطرات چند قرن زندگی هفت میزبان قبلی دکس را نیز با خود داشت.
دکس در زندگیهای گذشته خود زن، شوهر، مادر و پدر بوده و حرفههای مختلفی را تجربه کرده است. سیالیت جنسیتی این شخصیت به منبع الهام بسیاری از طرفداران ترنس و نانباینری «Star Trek» تبدیل شده؛ بهویژه اینکه دوستان قدیمی دکس معمولا تغییر جنسیت و ظاهر او را کاملا طبیعی میپذیرند. فرمانده سیسکو با بازی اوری بروکس، او را «پیرمرد» صدا میزند، چون آخرین بار دکس را در بدن کرزن دکس، مردی هفتادساله، سالخورده و پرسروصدا، میشناخت.
طی سالها، «Deep Space Nine» اطلاعات بیشتری درباره تریلها ارائه کرد و طرفداران سرانجام درک روشنی از ساختار اجتماعی و زیستشناسی منحصربهفرد آنها به دست آوردند.
در «The Host» توضیح داده میشود که همه گونهها از نظر زیستی با همزیستها سازگار نیستند. وقتی دکتر کراشر میکوشد یکی از آنها را در بدن فرمانده رایکر با بازی جاناتان فریکس قرار دهد، بدن او همزیست را پس میزند. این قسمت چنین القا میکند که همزیست، شخصیت میزبانش را کاملا در اختیار میگیرد، اما «Deep Space Nine» این مفهوم را تغییر داد و آن را به اشتراکگذاری خاطرات تبدیل کرد.
میزبانان تریل خاطرات و احتمالا بعضی ویژگیهای شخصیتی همزیست را به دست میآورند، اما تا حد زیادی هویت خودشان را حفظ میکنند؛ با این تفاوت که حالا قرنها تجربه و اعتمادبهنفس به شخصیت آنها شکل تازهای داده است. طول عمر میزبانهای تریل تقریبا به اندازه انسانهاست، در حالی که همزیستها میتوانند تا هزار سال زندگی کنند.
«Deep Space Nine» همچنین نشان میدهد پیوند در جامعه تریل اتفاقی نادر است. از میان حدود هزار متقاضی، تنها ۳۰۰ نفر به همزیستها پیوند میخورند. داوطلبان باید فرایند ارزیابی سختگیرانهای را پشت سر بگذارند که فقط به زیستشناسی محدود نمیشود و ویژگیهای شخصیتی آنها را نیز دربر میگیرد. تریلها تنها کسانی را شایسته پیوند میدانند که استحکام شخصیتی چشمگیری داشته باشند. تریلهای پیوندنخورده باید بهعنوان کارآموز زیر نظر افراد پیوندخورده خدمت کنند تا شاید توصیهنامه لازم را دریافت کنند. این فرایند، محور داستان قسمت «Playing God» است.
با این حال، به نظر میرسد همزیستها اخلاق یا شخصیت مستقلی ندارند. در قسمت «Invasive Procedures»، تریل پیوندنخورده و سرکشی به نام وراد با بازی جان گلاور، جادزیا را میرباید و همزیست دکس را از بدن او خارج و به بدن خودش منتقل میکند. جادزیا دکس طبیعتا بهشدت با این اتفاق مخالف است.
وراد دکس پس از پیوند، تمام خاطرات شگفتانگیز میزبانان قبلی دکس را به دست میآورد، اما مخالفت اخلاقی جادزیا با این سرقت را به ارث نمیبرد. اگر اصول اخلاقی جادزیا دکس نیز به او منتقل شده بود، باید همزیست را بلافاصله پس میداد. این ماجرا نشان میدهد میزبان همچنان اختیار کامل خود را حفظ میکند.
البته در سریال گفته میشود اگر یک تریل انساننما با ارادهای ضعیف به همزیستی قدرتمند پیوند بخورد، شخصیت همزیست بهطور طبیعی کنترل را در دست خواهد گرفت. بنابراین شاید مفهوم اختیار در میان تریلها کمی پیچیدهتر از چیزی باشد که ابتدا تصور میشد.
پیوند برای تریلها دائمی است؛ البته اگر ماجرای وراد را کنار بگذاریم. همزیست تا زمان مرگ میزبان در بدن او باقی میماند. در قسمت آغازین «Deep Space Nine»، کرزن دکس را میبینیم که روی تخت جراحی در حال مرگ است و همزمان، همزیست او به بدن جادزیا که در نزدیکیاش قرار دارد منتقل میشود.
همزیستها معمولا بیرون از بدن یک میزبان زیستی مدت زیادی زنده نمیمانند. بااینحال، در سیاره تریل میتوانند در حوضچههای مخصوص داخل غارها شنا کنند، زندگی آرامی داشته باشند و حتی تولیدمثل کنند. نگهبانانی شبیه کاهنان از آنها مراقبت میکنند و سوگند میخورند که هرگز با هیچ همزیستی پیوند نخورند.
تریلهای انساننما با ردیفی از خالها در کنار شقیقههایشان شناخته میشوند. همین ویژگی یک ناسازگاری روایی ایجاد میکند، زیرا اودان برجستگیهای بزرگ و بیگانهمانندی روی صورتش داشت، اما خبری از خال نبود. این یکی از همان جزییاتی است که طرفداران «Star Trek» معمولا ترجیح میدهند نادیده بگیرند.
تصاویر تری فارل با نخستین نسخه گریم دکس در اینترنت موجود است؛ گریمی که قرار بود شباهت بیشتری به اودان داشته باشد. بااینحال، سازندگان سریال آن را نپسندیدند و بهجای برجستگیهای صورت، خالها را انتخاب کردند. در نتیجه، ظاهر متفاوت اودان به تناقضی تبدیل شد که هواداران معمولا از کنارش عبور میکنند.
تریلها با معرفی گری تال با بازی ایان الکساندر، به بخشی ثابت از «Star Trek: Discovery» نیز تبدیل شدند؛ هرچند این سریال دوباره قواعد مربوط به آنها را تغییر داد. وقتی ادیرا با بازی بلو دل باریو مجبور شد همزیست گری را حمل کند، میتوانست با او مانند یک دوست خیالی صحبت کند. این هم از آن تغییراتی است که بسیاری از طرفداران ترجیح میدهند چندان سختگیرانه دربارهاش فکر نکنند.
