کریستی کارلسون رومانو پس از مرگ هیدن پنیتیر: «شهرت زودهنگام مثل ضربههای مکرر به مغز است»
کریستی کارلسون رومانو، ستاره سابق شبکه دیزنی (Disney Channel)، پس از درگذشت هیدن پنیتیر در ۳۶سالگی، در یادداشتی احساسی از تجربه مشترک بازیگران کودک و نوجوان در هالیوود نوشت. رومانو که با سریال «Even Stevens» و صداپیشگی در «Kim Possible» شناخته میشود، از فشار شهرت، طرد شدنهای مداوم و نبود سازوکارهای حمایتی برای کودکانی گفت که خیلی زود وارد صنعت سرگرمی میشوند.
رومانو و پنیتیر هر دو در سال ۲۰۰۰ به شهرت رسیدند؛ سالی که «Even Stevens» و فیلم «Remember the Titans» روی پرده و تلویزیون رفتند. آنها در دورهای مشابه و زیر ذرهبین رسانهها در هالیوود بزرگ شدند؛ تجربهای که رومانو حالا با اندوه فراوان به آن بازگشته است.
او در ابتدای یادداشت خود نوشت: «خرد شدهام. یک بازیگر دیگر که با او بزرگ شدم، خیلی زود از دست رفت.» رومانو سپس با اشاره به واقعیتهای تلخ مسیر بازیگران کودک، شهرت در سن پایین را بهصورت استعاری با «انسفالوپاتی تروماتیک مزمن» یا سیتیای (CTE)، بیماری مغزی مرتبط با ضربههای مکرر به سر، مقایسه کرد؛ مقایسهای که به گفته او تشخیص پزشکی نیست، بلکه راهی برای درک اثر فشارهای پیاپی بر یک کودک است.
او توضیح داد: «بازیگران کودک یک تجربه مهم مشترک دارند: طرد شدن. ما پیش از ۱۰سالگی، بیش از آنچه بیشتر آدمها در ۱۰ عمر تجربه میکنند، از آزمونهای بازیگری جواب رد میگیریم. آنهایی که موفق میشوند، ستایشی شبیه ستایش قدیسها دریافت میکنند؛ اما اگر بهاندازه کافی سریع به فهرست ستارههای درجهیک نرسند، طوری تخریب میشوند که انگار مرتکب گناهی نابخشودنی شدهاند؛ همه اینها پیش از آنکه لوبهای پیشانی مغزشان کامل شکل گرفته باشد.»
رومانو در ادامه، صنعت سرگرمی را در مواجهه با مشکلات بعدی ستارههای خردسال مسئول دانست و نوشت: «آیا واقعاً جای تعجب دارد که اینهمه از ما با اعتیاد دستوپنجه نرم میکنیم؟ صنعت، زخم را به ما میدهد و بعد وقتی برای تسکین آن سراغ چیزی میرویم، متعجب میشود.»
این بازیگر معتقد است بازیگر سابق کودک در جایگاهی قرار میگیرد که جامعه نمیداند چگونه باید با او مواجه شود: «وقتی مردم میخواهند از ما محافظت کنند، کودکیم؛ وقتی صنعت میخواهد از ما سود ببرد، حرفهای هستیم؛ و وقتی در نهایت نشانههای این دو وضعیت را بروز میدهیم، به چهرههای لوس و نازپرورده تبدیل میشویم.»
او در توضیح تشبیه خود به سیتیای نوشت: «شهرت زودهنگام مثل سیتیای است؛ نه بهعنوان یک تشخیص، بلکه بهعنوان روشی برای فکر کردن به تأثیرهای تکرارشونده. امروز برای ورزش نوجوانان واژگان مشخصی داریم: دستورالعملهای ایمنی، کلاه ایمنی و والدینی که نگران ضربه مغزیاند. اما تقریباً هیچ زبانی برای توصیف اتفاقی نداریم که وقتی استرس، نظارت دائمی، طرد شدن، فشار بزرگسالان و فروپاشی حریم خصوصی، ساختار دوران کودکی یک نفر را میسازند، رخ میدهد.»
کریستی کارلسون رومانو از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ در هر سه فصل «Even Stevens» در کنار شایا لبوف بازی کرد و سپس در فیلم «The Even Stevens Movie» نیز این نقش را تکرار کرد. او همچنین در چهار فصل «Kim Possible» صداپیشه شخصیت اصلی بود. رومانو در سالهای گذشته بارها در شبکههای اجتماعی درباره دشواریهایی صحبت کرده که بازیگران کودک و نوجوان پس از کمرنگ شدن توجه رسانهها با آن روبهرو میشوند.
او در پایان یادداشتش خواستار حمایت جدیتر از کودکان شاغل در تلویزیون و سینما شد: «همین حالا کودکانی هستند که روی صفحه نمایش لبخند میزنند؛ کودکانی که ساعتهای طولانی در روز یا شب کار میکنند؛ کودکانی که پیش از آنکه خودشان را بشناسند، یاد میگیرند چطور بزرگترها را مجذوب کنند. کودکانی که بهخاطر پختگیشان تحسین میشوند، در حالی که چیزی که نیاز دارند، سازوکارهای حمایتی از سوی بزرگسالان امن است.»
او افزود: «ما برای ورزشکاران نوجوان کلاه و تجهیزات محافظ طراحی کردهایم و علم کاملی برای محافظت از آنها در برابر آسیبهای بلندمدت به وجود آوردهایم. چرا نمیتوانیم از کودکانی که برای لبخند آوردن بر لب جهان دستمزد میگیرند، محافظت کنیم؟»
هیدن پنیتیر که در ۱۶ اوت درگذشت، پیشتر در خاطراتش درباره مبارزه با اعتیاد پس از شهرت در نوجوانی صریح صحبت کرده بود. تحقیقات درباره مرگ او همچنان ادامه دارد، اما پلیس اعلام کرده است که نشانهای از دخالت دیگران یا شرایط مشکوک در این پرونده مشاهده نشده است.
