شلی فابارس، ستاره «The Donna Reed Show» و هم‌بازی الویس پریسلی، در ۸۲ سالگی درگذشت

شلی فابارس، بازیگر و خواننده آمریکایی که نسل‌ها او را با نقش دختر خانواده در سریال کلاسیک «The Donna Reed Show» می‌شناختند، در ۸۲ سالگی درگذشت. خانواده او اعلام کردند که فابارس روز شنبه، پس از یک بیماری کوتاه، در لس‌آنجلس جان باخته است.

از او همسرش مایک فارل، بازیگر سریال «MAS*H»، و همچنین دخترخوانده‌اش ارین به یادگار مانده‌اند. فابارس و فارل از سال ۱۹۸۴ زندگی مشترک داشتند.

خانواده این بازیگر در بیانیه‌ای از او به‌عنوان زنی سرشار از محبت، توان، شوخ‌طبعی و آرامش یاد کردند: «شلی برای خانواده و دوستانش منبع عشق، قوت قلب، خنده و دلگرمی بود. او همسری فداکار، نامادری‌ای دوست‌داشتنی و دوستی وفادار بود؛ کسی که گرما، سخاوت، طنز و وقارش در زندگی همه کسانی که می‌شناختندش، اثری ماندگار گذاشت. او توانایی عجیبی داشت که به دیگران احساس دیده شدن، ارزشمند بودن و مراقبت شدن بدهد.»

فابارس از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶ در هشت فصل «The Donna Reed Show» نقش مری استون، دختر نوجوان خانواده استون، را بازی کرد. او در این مجموعه مقابل دانا رید در نقش مادر خانواده، کارل بتز در نقش پدر پزشکش و پل پیترسن در نقش برادر کوچک‌ترش قرار داشت. مری استون، با شخصیت آرام و تصویر دختر خوب خانواده، به یکی از چهره‌های آشنا و محبوب تلویزیون آمریکا در دهه ۱۹۶۰ تبدیل شد.

محبوبیت گسترده این سریال، مسیر او را به موسیقی هم باز کرد. فابارس در سال ۱۹۶۲ ترانه «Johnny Angel» را اجرا کرد؛ قطعه‌ای که پیش‌تر در یکی از قسمت‌های سریال خوانده بود و در آوریل همان سال به رتبه نخست جدول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید. او بعدها با صراحت و شوخ‌طبعی درباره آن موفقیت گفت: «واقعاً نمی‌توانم آواز بخوانم، برای همین در ضبط کار، از دوبله و لایه‌گذاری صدا زیاد استفاده شد.» او همچنین خاطره‌ای بامزه از اجراهای لب‌خوانی تعریف کرده بود؛ روزی که صفحه موسیقی در یک برنامه زنده محلی گیر کرد و او از شدت دستپاچگی تصور کرد به کما رفته است.

میشل آن ماری فابارس، ۱۹ ژانویه ۱۹۴۴ در سانتا مونیکای کالیفرنیا به دنیا آمد. مادرش او را از سه‌سالگی وارد مدلینگ کرد و همین تجربه به حضورهای تلویزیونی‌اش انجامید. او در ۹سالگی در یک ویژه‌برنامه شبکه ان‌بی‌سی کنار فرانک سیناترا دیده شد؛ سیناترا در آن برنامه برایش «Young at Heart» خواند. فابارس در اقتباس تلویزیونی «Our Town» در سال ۱۹۵۵ نیز در کنار سیناترا، پل نیومن و اوا ماری سنت حضور داشت و در فیلم «Never Say Goodbye» محصول ۱۹۵۶ با راک هادسن هم‌بازی شد.

پس از موفقیت تلویزیونی، او به سینما رفت و در فیلم‌های جوان‌پسند و تابستانی «Ride the Wild Surf» و «Hold On!» بازی کرد. شهرت سینمایی فابارس اما با حضور مقابل الویس پریسلی در سه فیلم «Girl Happy»، «Spinout» و «Clambake» بیشتر شد.

او بعدها از نخستین روز فیلم‌برداری «Girl Happy» خاطره‌ای تعریف کرد که به‌خوبی تصویر الویس در آن دوران را نشان می‌داد: «ناگهان حس کردم اتفاقی افتاده، اما نمی‌دانستم چیست. نگاه کردم و الویس وارد صحنه شد. فقط راه می‌رفت، هیچ کار خاصی نمی‌کرد؛ ولی حضوری داشت که همه را ساکت کرده بود. با خودم گفتم: خدای من، این الویس پریسلی است؛ من هیچ‌وقت نمی‌توانم جلوی او حرف بزنم.»

با تغییر فضای فرهنگی آمریکا در اواخر دهه ۱۹۶۰، چهره پاک و دخترانه فابارس چندان با دوران اعتراض و عصیان هم‌خوان نبود و کارش برای مدتی افت کرد. بازگشت جدی او با تله‌فیلم تحسین‌شده «Brian’s Song» در سال ۱۹۷۱ رقم خورد؛ اثری که در آن نقش همسر برایان پیکولو، بازیکن فقید تیم شیکاگو برز، را مقابل جیمز کان بازی کرد.

او سپس در مجموعه‌هایی مانند «The Brian Keith Show»، «The Practice»، «Highcliffe Manor» و «One Day at a Time» دیده شد. فابارس در «One Day at a Time» با فاصله گرفتن از تصویر همیشگی دختر مؤدب، نقش فرانسیس وبستر، رقیب تجاری تندخو و آزاردهنده شخصیت آن رومانو با بازی بانی فرانکلین، را بر عهده گرفت. نانت فبری، خاله فابارس و ستاره «Caesar’s Hour» و «The Band Wagon»، نیز در همین سریال نقش مادر شخصیت فرانکلین را بازی می‌کرد.

شلی فابارس در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بار دیگر با سریال کمدی «Coach» به محبوبیت وسیع رسید. او طی هشت فصل، نقش کریستین آرمسترانگ، گوینده موفق اخبار تلویزیون و همسر بعدی هیدن فاکس، مربی فوتبال دانشگاهی با بازی کریگ تی. نلسن، را ایفا کرد و دو بار نامزد جایزه امی شد. شخصیت کریستین زنی مستقل و متعهد به حرفه‌اش بود که می‌کوشید میان عشق و کار تعادل برقرار کند؛ چالشی که فابارس آن را مسئله‌ای آشنا برای بسیاری از زنان می‌دانست.

او درباره این نقش گفته بود: «کریستین زنی موفق است، جایگاه محکمی در حرفه‌اش دارد و کارش را دوست دارد؛ در عین حال عاشق این مرد هم هست. پیدا کردن تعادل در زندگی دشوار است و همه ما با آن روبه‌رو هستیم. من هم رابطه فوق‌العاده‌ای با همسرم دارم، اما همچنان یک زن شاغلم.»

فابارس در سال ۲۰۰۰، پس از نزدیک به دو سال انتظار، پیوند کبد انجام داد. این تجربه دشوار، مانع از ادامه زندگی و فعالیت‌هایش نشد. او در سال ۱۹۸۴ با مایک فارل ازدواج کرد؛ آن‌ها نخستین‌بار در سال ۱۹۷۰ و هنگام حضور فابارس به‌عنوان بازیگر مهمان در سریال «The Interns» با هم آشنا شده بودند، اما ۱۲ سال بعد در یک تور رسانه‌ای شبکه سی‌بی‌اس دوباره همدیگر را دیدند و رابطه‌شان آغاز شد.

فارل که به فعالیت‌های جدی حقوق بشری شناخته می‌شود، یک‌بار گفته بود همسرش بخش سبک‌دل‌تر وجود او را آشکار کرده است: «مردم می‌گویند کنار شلی، من خیلی سرگرم‌کننده‌تر شده‌ام. او کمک کرده دیگران بفهمند آدمی دست‌نیافتنی و همیشه بدبین نیستم.» فابارس نیز رابطه‌شان را ترکیبی متعادل توصیف می‌کرد: «در زندگی مایک هیچ‌چیز سرسری نیست؛ او خیلی جدی است. مایک من را روی زمین نگه می‌دارد و فکر می‌کنم من هم گاهی او را از آن حال‌وهوای جدی بیرون می‌آورم.»

شلی فابارس در طول بیش از شش دهه، از کودک مدل و بازیگر تلویزیونی تا ستاره سینما، خواننده پاپ و بازیگر کمدی موقعیت، مسیرهای گوناگونی را تجربه کرد. او توانست از قالب محدود «دختر خوب تلویزیون» عبور کند، نقش‌های تازه‌ای را امتحان کند و تصویری صمیمی، مستقل و ماندگار از خود در حافظه مخاطبان بر جای بگذارد.