جنیفر لارنس برای بازیگری به حرکت صورتم نیاز دارم

جنیفر لارنس معتقد است بازیگر بودن، برای او خط قرمزی روشن در استفاده از روش‌های زیبایی ایجاد می‌کند: صورت باید بتواند حرکت کند. این بازیگر برنده اسکار در گفت‌وگو با مجله «Vogue» گفته است به همین دلیل هرگز سراغ استفاده افراطی از بوتاکس نمی‌رود؛ موضعی که چند هفته پس از انتقاد اولیویا وایلد از کاهش تحرک چهره برخی بازیگران زن مطرح شده است.

لارنس گفت: «واقعاً نمی‌توانم کار زیادی روی صورتم انجام بدهم. من به حرکت عضلات صورتم احتیاج دارم؛ بوتاکس سبک یا همان بیبی‌بوتاکس انجام می‌دهم، اما نمی‌توانم زیاده‌روی کنم. اگر پوستم کمی شل‌تر از چیزی باشد که دوست دارم، دست‌کم شاداب و زیبا به نظر می‌رسد.»

او در عین حال با لحنی صریح و شوخ‌طبعانه، درباره درمان‌ها و عمل‌هایی که هنوز برای انجامشان تردید دارد نیز حرف زد. لارنس گفت انتقال چربی برایش نگران‌کننده است و ترجیح می‌دهد فعلاً دیگران آن را انجام دهند تا نتیجه‌اش را ببیند. او اضافه کرد که دوست دارد عمل برداشتن چربی بوکال یا چربی گونه را تجربه کند، اما به دلیل شناخته‌شده‌بودنش چنین تغییری فوراً به چشم می‌آید.

بازیگر «The Hunger Games» همچنین گفت به درمان‌های مبتنی بر فرکانس رادیویی علاقه دارد، چون گونه‌های برجسته‌ای دارد و این روش را راهی برای کمک به سفت‌ترشدن پوست آن ناحیه می‌بیند. اظهارات او نه تبلیغ یک روش زیبایی، بلکه روایت شخصی یک بازیگر از مواجهه با فشارهای دائمی صنعت تصویر است؛ فشاری که میان جوان‌ماندن، طبیعی‌بودن و نیاز حرفه‌ای به بیان چهره تعادلی دشوار می‌سازد.

اولیویا وایلد نیز در گفت‌وگویی در پادکست «The Run-Through with Vogue»، هم‌زمان با تور تبلیغاتی فیلم «The Invite»، از همین وضعیت انتقاد کرده بود. وایلد گفت اکنون به‌عنوان کارگردان، مدام دنبال بازیگرانی می‌گردد که هنوز بتوانند با صورتشان احساسات را منتقل کنند و پیدا کردن چنین بازیگرانی آسان نیست.

او در عین حال تأکید کرده بود که خود نیز زیر همان فشارهای فرهنگی و حرفه‌ای قرار دارد: «من هم محصول همین سازوکارم و همان فشارها را تحمل می‌کنم؛ کاملاً درکش می‌کنم.» وایلد فضای قضاوت درباره ظاهر زنان را بی‌رحمانه توصیف کرده و گفته است هر انتخابی می‌تواند با واکنش منفی روبه‌رو شود؛ از یک طرف افراد به‌خاطر بالا رفتن سن مورد حمله قرار می‌گیرند و از سوی دیگر، تلاش برای تغییر ظاهر نیز زیر ذره‌بین است.

لارنس سال گذشته با فیلم «Die My Love» در فصل جوایز حضوری پررنگ داشت؛ فیلمی که نخستین‌بار در جشنواره کن نمایش داده شد و برای او نامزدی گلدن‌گلوب بهترین بازیگر زن درام را به همراه آورد. انتظار می‌رود او آبان امسال با حضوری کوتاه در نقش کتنیس اوردین، شخصیت محبوب مجموعه «The Hunger Games»، در پیش‌درآمد «Sunrise on the Reaping» دیده شود.

پروژه بزرگ بعدی لارنس، «What Happens at Night» به کارگردانی مارتین اسکورسیزی است که در آن مقابل لئوناردو دی‌کاپریو بازی می‌کند و پیش‌بینی می‌شود سال آینده اکران شود. در چنین مسیر حرفه‌ای پررنگی، تأکید لارنس بر حفظ حرکت طبیعی چهره فقط یک ترجیح زیبایی‌شناختی نیست؛ یادآوری ساده‌ای است از اینکه در بازیگری، یک نگاه، اخم یا لبخند کوچک گاهی از هر دیالوگی رساتر است.