پنلوپه کروز و خاویر باردم در ونیز؛ مرز باریک زندگی مشترک و «Bunker»
زوج سرشناس اسپانیایی در نشست خبری تریلر تازه فلوریان زلر از همکاری کمسابقهشان در نقش زن و شوهر گفتند؛ فیلمی که انزوا، قدرت، اخلاق و اضطراب پایان جهان را به چالش میکشد.
پنلوپه کروز و خاویر باردم، زوج مشهور سینمای اسپانیا، با فیلم «Bunker» در بخش مسابقه هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز حاضر شدند؛ تریلری به کارگردانی فلوریان زلر، فیلمساز برنده اسکار فرانسوی، که برای نخستین بار این دو بازیگر را در نقش یک زوج خیالی روی پرده سینما کنار هم قرار میدهد.
باردم در فیلم نقش معماری برجسته را بازی میکند که پیشنهادی محرمانه و وسوسهبرانگیز دریافت میکند: طراحی یک پناهگاه بقا برای میلیاردر حوزه فناوری که باور دارد پایان دنیا نزدیک است. پذیرفتن این پروژه، معمار را در موقعیتی اخلاقی و مبهم قرار میدهد و همسرش با بازی کروز، بهتدریج در بنیان زندگی مشترکشان تردید میکند.
فلوریان زلر در نشست خبری فیلم توضیح داد ایده فیلمنامه پس از خواندن گزارشی درباره ساخت پناهگاهی زیرزمینی در هاوایی توسط مارک زاکربرگ به ذهنش رسیده است. او این موقعیت را پارادوکسی جذاب دانست: مردی که ثروتش را از راه ایده اتصال انسانها به یکدیگر، از طریق فیسبوک و اینستاگرام، به دست آورده، همزمان برای جدا کردن خود از باقی جهان نقشهای جایگزین میچیند.
زلر گفت «Bunker» به پرسشهایی درباره انزوا، ارتباط انسانی و مسئولیت اخلاقی میپردازد. او انتخاب کروز و باردم را فقط به دلیل توانایی بازیگریشان ندانست و تأکید کرد که حضور یک زوج واقعی در نقش زن و شوهر میتوانست لایههایی ویژه به فیلم اضافه کند. به گفته او، این انتخاب راهی برای محو کردن مرز میان واقعیت و داستان و نزدیک شدن به «اصالت سوزان حقیقت» بوده است.
کروز و باردم که از سال ۲۰۱۰ ازدواج کردهاند و دو فرزند دارند، در پاسخ به پرسشهایی درباره تأثیر زندگی مشترکشان بر نقشها، با شوخطبعی بر جدایی زندگی شخصی و کار تأکید کردند. باردم گفت: «ما در ساختن مرز میان واقعیت و خیال خیلی خوب عمل میکنیم؛ وگرنه در این حرفه دوام نمیآوردیم.»
کروز هم با خنده گفت تصور اینکه آنها در بیش از ۳۰ سال آشنایی و زندگی مشترک هرگز با هم بحث نکرده باشند، غیرممکن است؛ اما اختلافنظرهای کاریشان معمولاً به تنش جدی تبدیل نمیشود. او توضیح داد که هر دو عاشق حرفهشان هستند، اما برای میزان حرف زدن درباره کار در خانه تعادل مناسبی دارند. به گفته کروز، پیشنهادهای مشترک زیادی به آنها رسیده، اما اغلب احساس کردهاند آن پروژهها برایشان مناسب نبودهاند یا در زمان درستی ارائه نشدهاند.
این بازیگر درباره همکاری با زلر نیز گفت از همان دیدار اول، او و باردم به فیلمنامه علاقهمند شدند و احساس کردند در کنار کارگردان، فضای امنی برای کار دارند. کروز معتقد است زلر میتواند بازیگران را به بهرهگرفتن از تجربههای زیستهشان نزدیک کند، بیآنکه به حریم شخصیشان وارد شود. او گفت حضور چنین کارگردانی در صحنه، بهویژه هنگام فیلمبرداری مشاجرهها و لحظههای احساسی دشوار، نوعی محافظت و اطمینان ایجاد میکند.
باردم که در سالهای گذشته درباره مسائل سیاسی و انسانی مواضع روشنی داشته است، در پاسخ به پرسشی درباره مسئولیت هنرمندان برای روایت داستانهایی فراتر از جهان شخصیشان گفت هنرمند وظیفه دارد داستانی را که نویسنده و کارگردان میخواهند، به بهترین شکل روایت کند. او در عین حال تأکید کرد هر فردی، فارغ از شغلش، حق دارد دیدگاه خود را درباره امور مهم بیان کند.
به باور باردم، افراد شناختهشده به دلیل دسترسی بیشتر به رسانه و تریبون، مسئولیت متفاوتی دارند: «من امکانات بیشتری از یک راننده تاکسی برای بیان حرفم دارم، چون میکروفن و رسانهها اینجا هستند. بنابراین مسئولیت ما نسبت به جهانی که در آن زندگی میکنیم، بیشتر است و من این را بدیهی نمیدانم.» او گفت فیلم نیز به این میپردازد که انسانها تا چه اندازه حاضرند یکدیگر را ببینند، احساس کنند و بپذیرند؛ یا برعکس، خود را منزوی کنند و دیگران را غیرانسانی جلوه دهند.
کروز نیز از زاویه شخصیت خود در فیلم، درباره جایگاه زنان در جهان سخن گفت. او توضیح داد که هنگام خواندن فیلمنامه احساس کرده این زن همان حرفها و احساساتی را بیان میکند که خود او نیز اغلب در ذهن دارد. کروز با ابراز نگرانی از واقعیتی که در آن زنان گاه به ابزار تصمیمگیری دیگران تبدیل میشوند، گفت شمار زنانی که در جهان تصمیمهای مهم میگیرند هنوز اندک است؛ هرچند به نسلهای جوانتر امید دارد، نسلی که به گفته او بیشتر از گذشته به سیاست و نقش زنان توجه نشان میدهد.
استیون گراهام، پل دانو و پاتریک شوارتزنگر، دیگر بازیگران «Bunker»، نیز در نشست خبری از فیلمنامه و شیوه کار زلر تمجید کردند. با این همه، جذابیت اصلی این رویداد برای خبرنگاران و حاضران، تماشای کروز و باردم در نخستین تجربه جدیشان بهعنوان یک زوج داستانی بود.
«Bunker» از یک پناهگاه زیرزمینی و هراس از فاجعهای جهانی آغاز میکند، اما ظاهراً مقصدش بسیار نزدیکتر است: خانه، اعتماد، قدرت و لحظهای که انسان برای نجات خود تصمیم میگیرد از دیگران فاصله بگیرد. انتخاب یک زوج واقعی برای روایت این شکاف، به فیلم زلر امتیازی کنجکاویبرانگیز میدهد؛ تجربهای که قرار نیست زندگی خصوصی کروز و باردم را افشا کند، اما میتواند حس واقعیت را در دل یک داستان خیالی پررنگتر سازد.
