الن برستین در ۹۳ سالگی: فکر میکردم تا ۴۰ سالگی کارم تمام میشود
بازیگر برنده اسکار در جشنواره ونیز از تغییر نگاه هالیوود به زنان مسن گفت و جایزه شیر طلایی یک عمر دستاورد هنریاش را دریافت کرد.
الن برستین، بازیگر کهنهکار و برنده اسکار، در آستانه نمایش جهانی فیلم «Place to Be» در جشنواره ونیز، از مسیری گفت که او را در ۹۳ سالگی همچنان فعال و پرکار نگه داشته است. برستین که در این فیلم مقابل تایکا وایتیتی بازی میکند، یادآوری کرد در دهه ۳۰ زندگیاش تصور میکرد فرصتهای حرفهای او حداکثر تا ۴۰ سالگی پایان مییابد.
او در نشست خبری فیلم گفت: «مطمئن بودم تا ۴۰ سالگی کارم تمام میشود. فکر نمیکردم این مسیر خیلی بیشتر ادامه پیدا کند. اینکه حالا ۹۳ سالهام و هنوز کار میکنم، یک جور معجزه است؛ معجزهای که انگار به شکلی وارد زندگیام شده و واقعا از آن شگفتزدهام.»
برستین در عین حال ادامه فعالیت هنری زنان نسل خود را نتیجه تلاش زنانی دانست که برای تغییر نگاه جامعه نسبت به زنان مبارزه کردند. او گفت از تمام زنانی که در تغییر این آگاهی جمعی نقش داشتند، عمیقا سپاسگزار است؛ تلاشهایی که به زنان اجازه داد زندگی هنری طولانیتر و کاملتری داشته باشند.
این بازیگر از گلوریا استاینم، چهره برجسته فمینیسم آمریکا و بنیانگذار مجله «Ms. Magazine»، نیز یاد کرد؛ شخصیتی که او از تاثیرگذارترین زنان زندگیاش دانست. برستین با شور و حرارت، دیالوگی از فیلم «Alice Doesn’t Live Here Anymore» را بازخوانی کرد؛ جایی که شخصیت او میگوید: «این زندگی من است؛ زندگی یک مرد نیست که من فقط کمکش کنم.»
او سپس با لبخندی شیطنتآمیز گفت: «پیش از آن تغییرات، واقعا اوضاع همینطور بود. اما خدا را شکر، خدا را شکر که دنیا تغییر کرد و به زنان اجازه داد انسانهایی کامل باشند.» جملهای که با تشویق و خنده حاضران همراه شد.
«Place to Be» ساخته کورنل موندروتسو، یک فیلم جادهای گرم و سبکبال است که برستین در آن نقش بیوهای سالخورده را بازی میکند. او در سفر از شیکاگو به نیویورک برای بازگرداندن یک کبوتر مسابقهای گمشده به صاحبش، با مردی میانسال با بازی تایکا وایتیتی آشنا میشود. این ملاقات اتفاقی، رابطهای غیرمنتظره میان آنها شکل میدهد و هر دو را روبهروی ناکامیهای شخصیشان قرار میدهد.
داستان فیلم بر این ایده تکیه دارد که حس هدفمندی، شگفتی و حتی عشق، محدود به دوره خاصی از زندگی نیست. دو شخصیت اصلی، درست در زمانی که تصور میکنند دیگر امکان شروعی تازه ندارند، روزنهای متفاوت در زندگی خود پیدا میکنند.
موندروتسو که پیشتر در درام نامزد اسکار «Pieces of a Woman» همکاری کوتاهی با برستین داشت، گفته است پس از آن تجربه مجذوب شخصیت و توانایی این بازیگر شد و تصمیم گرفت فیلمی مشخصا برای او بسازد. او فیلمنامه را با کاتا وبر، همکار قدیمیاش، توسعه داد و پس از مرور کارنامه برستین به این نتیجه رسید که باید یک داستان عاشقانه برای او خلق کند.
به گفته کارگردان، هدف این بوده است که داستانی عاشقانه برای برستین و زنانی در سنوسال او ساخته شود؛ فیلمی با لحنی لطیف، سبک و صمیمی که در لایههای زیرین خود حرفی عمیق داشته باشد.
موری بارتلت و پاملا اندرسون نیز از دیگر بازیگران «Place to Be» هستند، هرچند در نشست خبری فیلم حضور نداشتند. برستین علاوه بر همراهی با این اثر، امسال مهمان افتخاری جشنواره ونیز نیز هست و چند روز پیش شیر طلایی افتخاری جشنواره برای یک عمر دستاورد هنری را دریافت کرد.
حضور برستین در ونیز، فراتر از یک تجلیل از کارنامهای درخشان، تصویری روشن از تغییر تدریجی سینماست: زنانی که زمانی با نزدیک شدن به میانسالی نگران حذف شدن بودند، امروز میتوانند در هر سنوسالی محور یک داستان عاشقانه، انسانی و پرامید باشند.
