نقد و بررسی فیلم «همه آنچه او میخواهد» (All That She Wants)؛ تاوان تاخیر زیستی و قمار احساسی در عصر انقراض تعهد
این روزها پیدا کردن یک کمدی رمانتیک اصیل که به دام کلیشههای نخنما نیفتد و شیمی میان شخصیتهایش واقعاً باورپذیر باشد، مثل پیدا کردن لنگه کفش سیندرلا در انبار کاه است. فیلم All That She Wants به کارگردانی مشترک اسکارلت برمینگهام و اندرو رایمر که نخستین نمایش جهانی خود را در بخش نمایشهای ویژه جشنواره بینالمللی فیلم تورنتو ۲۰۲۶ تجربه کرد، دقیقاً مصداق بارز اثری دلنشین و نجاتبخش در وضعیت کمرمق کمدیهای عاشقانه مستقل به شمار میآید. این فیلم ۱۰۴ دقیقهای که در خود شهر تورنتو فیلمبرداری شده و اصالت محیطیاش را پنهان نمیکند، با الهام از قطعه نوستالژیک دهه نود گروه معروف ایس آو بیس نامگذاری شده و با دستمایه قرار دادن تفاوت سنی و اصطکاک میان نسل هزاره و نسل زد، روایتی ملموس و پرحرارت از جستوجوی استقلال، هویت و مادری ارائه میدهد.
داستان «همه آنچه او میخواهد» با بحرانهای ریز و درشت زندگی اِما با بازی تماشایی انی مورفی آغاز میشود. اِما زنی پرشور در اواخر دهه سیسالگی است که سالها به عنوان رقصنده حرفهای فعالیت کرده، اما اکنون خود را در حضیض حرفهای میبیند؛ اوج استیصال او زمانی رقم میخورد که در یک آگهی بازرگانی تحقیرآمیز و در لباس دستیار بابانوئل ناچار به انجام حرکات موزون با پد بهداشتی میشود. همزمان در خانه نیز شرایط تعریفی ندارد؛ نامزد خودخواه و بیمسئولیت او یعنی اسپنسر با بازی طنزآمیز فین ویتروک، حتی در میانه مکالمات جدی هم دست از ماساژ فک خود با سنگ زاویهسازی برنمیدارد. جدایی ناگزیر از این رابطه ده ساله، اِما را در آستانه ورود به چهلسالگی در گرداب بحران زیستی فرو میبرد؛ به ویژه وقتی میبیند خواهر کوچکترش میسی با بازی زوسیا مامت و شوهر شوخطبعش درو با بازی جان گمبرلینگ در آستانه بچهدار شدن هستند و مادر سختگیر و قضاوتگرش لیندا با بازی کریستین برنسکی و پدر بازنشستهاش فرانک با بازی بیل اروین دائماً با نگاههای نگران سن و سالش را یادآوری میکنند.
نقطه عطف داستان All That She Wants درست پس از این بنبست احساسی رخ میدهد؛ جایی که اِما برای تخلیه فشارهای روحی به همراه خواهرش راهی یک کلوب شبانه میشود و در آنجا با لوک با بازی درخشان کوپر ریف آشنا میگردد. لوک دانشجوی کارشناسی ارشد ۲۳ سالهای است که هرچند نزدیک به یک دهه از اِما کوچکتر است، اما بلوغ رفتاری و شوخطبعی گرمی دارد که اِما را مجذوب خود میکند. پس از شبی پرشور در خوابگاه دانشجویی، شوک واقعی صبح روز بعد فرود میآید: اِما با نگاهی به عکسهای قدیمی متوجه میشود لوک همان «لوکی» خردسالی است که خودش در دوران نوجوانی پرستاری او را در چهارسالگی بر عهده داشته است! هرچند این رسوایی خندهدار در نگاه اول پایانی بر ارتباط آنها به نظر میرسد، اما سرنوشت مسیر دیگری پیش پای آنها میگذارد.
نویسنده خوشذوق فیلمنامه، دیوید وست رید که پیشتر نبوغ طنزپردازیاش را در مجموعه موفق شتز کریک ثابت کرده بود و این متن را اختصاصاً برای انی مورفی نوشته، در «همه آنچه او میخواهد» هوشمندانه از دام تقلیل داستان به یک شوخی تکراری با تفاوت سنی میگریزد. اِما با الهام از لکنت زبان استرسی مادرش لیندا، تصمیم میگیرد رشته گفتاردرمانی را در همان دانشگاه دنبال کند و همزمان با فرارسیدن سالهای بعد، میل عمیق به مادری بدون داشتن همسر در او شعلهور میشود. وقتی جستوجوی او در بانکهای اسپرم بینتیجه میماند، پای لوک دوباره به عنوان اهداکننده وارد ماجرا میشود. لوک با کمال میل این پیشنهاد را میپذیرد تا در کنار اِما بماند، اما آیا ممکن است چنین معامله زیستی حساسی بدون دخالت عواطف واقعی به سرانجام برسد؟
شیمی میان انی مورفی و کوپر ریف بزرگترین برگ برنده فیلم All That She Wants است. ریف که پیشتر در ساختههای تحسینشده خود نشان داده بود تخصص ویژهای در ایفای نقش پسران جوان پرشور و باصداقت دارد، در اینجا بهترین و صمیمیترین بازی دوران حرفهایاش را به نمایش میگذارد. در سمت مقابل، انی مورفی با استفاده هنرمندانه از زبان بدن، بازیهای خندهدار چهره و ترکیب نبوغآمیز استیصال و آسیبپذیری، ثابت میکند شایستگی تمامعیار برای تبدیل شدن به ملکه کمدیهای رمانتیک دوران معاصر را دارد. تقابلهای خواهرانه میان مورفی و زوسیا مامت نیز به شدت ارگانیک و پویاست و هر بار که این دو در کادر کنار هم قرار میگیرند، گفتوگوهای روزمره به اوج طراوت کلامی میرسند. یکی از درخشانترین فصول فیلم، چرخش ناگهانی سفر بارداری آنها از کشور کاستاریکا به سمت آبشار نیاگارا است؛ جایی که فضای گردشگری پیشپاافتاده هتل و تقابل آنها با یک زوج مسن، بستر کمدی تلخ و عمیقی از ترسهای واقعی بزرگسالی را خلق میکند.
البته «همه آنچه او میخواهد» بینقص هم نیست. با وجود تلاشهای قابل احترام اسکارلت برمینگهام در اولین تجربه کارگردانی بلند در کنار همسرش اندرو رایمر، زبان بصری فیلم به مدیریت فیلمبرداری رابرت اسکاربرو بیشتر شبیه تولیدات تلویزیونی و بسترهای استریم به نظر میرسد و حس و حال فراگیر سینمایی ندارد؛ قابهای عمدتاً بسته و محیطهای محدود آپارتمانی و هتلی گاهی به تجربه بصری حس خفگی تزریق میکنند. علاوه بر این، کارتهای متنی لابلای سکانسها کمی بدسلیقه و ناهمگون به چشم میآیند و در پرده سوم فیلمنامه، کشمکشهای میان اِما و لوک تا حدی ساختگی احساس میشود، گویی مکانیک داستان اصرار دارد این دو نفر الکی مانع خوشبختی خود شوند در حالی که اختلاف سنی ده ساله در دنیای مدرن امروز مانع چندان سهمگینی به حساب نمیآید. خردهپیرنگ تقابل مادر و دختری نیز با وجود نقشآفرینی همیشگی کریستین برنسکی، گاهی سنگینتر از لحن شاداب قصه به نظر میرسد.
All That She Wants اثری دوستداشتنی، گرم و پر از خندههای بیتکلف است که با تکیه بر دیالوگهای پرکشش دیوید وست رید و درخشش زوج مورفی و ریف، تماشاگر را با حالی خوب بدرقه میکند. فیلمی که یادآور میشود بلوغ عاطفی و پذیرش خواستههای واقعی فردی زمان خاصی نمیشناسد و گاهی برای یافتن پاسخ درست، باید جرات کرد و قواعد از پیش تعیینشده زندگی را بر هم زد.
