نائومی واتس در سنسباستین: فرصتهای زنان بالای ۵۰ سال در سینما تغییر کرده است
نائومی واتس، بازیگر بریتانیایی، همزمان با دریافت جایزه معتبر دونستیا در جشنواره فیلم سنسباستین، از تغییر تدریجی جایگاه زنان بالای ۵۰ سال در صنعت سینما و تلویزیون گفت. او که با فیلم «The Housewife» در این رویداد حضور دارد، تأکید کرد داستانهای زنان باید بیش از گذشته در آثار نمایشی بازتاب پیدا کنند.
واتس با اشاره به آغاز نسبتاً دیرهنگام مسیر حرفهایاش در هالیوود، یادآوری کرد که در ۳۱ سالگی با فیلم تحسینشده «Mulholland Drive» ساخته دیوید لینچ به شهرت گسترده رسید. او گفت: «در ابتدای کار به من گفته میشد بهتر است عجله کنم، چون همهچیز در ۴۰ سالگی تمام میشود. اما حالا اینجاییم. من در اواخر دهه ۵۰ زندگیام هستم. به امیهای هفته گذشته و تعداد زنانی که بالای ۵۰ سال در بخشهای مهم نامزد بودند نگاه کنید. دیدن این موضوع دلگرمکننده است.»
ریا سیهورن برای «Pluribus»، جین اسمارت برای «Hacks» و آلیسون جنی برای «The Diplomat» از جمله نامزدهای بالای ۵۰ سال مراسم امی بودند. واتس با اشاره به این تغییر افزود: «واقعاً فکر میکنم شرایط تغییر کرده است. زنان مخاطبان فیلم و تلویزیون هستند و داستانهای آنها باید بازتاب پیدا کند. لازم بود این روایت تغییر کند و خوشحالم که بخش کوچکی از این تغییر هستم.»
این بازیگر در سنسباستین فیلم «The Housewife»، نخستین فیلم بلند بن شیریانی، را نیز معرفی میکند؛ اثری با بازی تای شریدان، لوک ایوانز، مایکل ایمپریولی و لنا اولین در کنار واتس. داستان فیلم که در سال ۱۹۶۴ میگذرد و بر پایه رویدادی واقعی ساخته شده، درباره خبرنگاری جوان است که رد یک افسر احتمالی نازی را در نیویورک دنبال میکند؛ مردی که پنهانی در این شهر زندگی میکند. او در جریان تحقیقاتش با همسر جذاب و بهظاهر معمولی آن مرد دوست میشود.
واتس درباره پیوندهای فیلم با جنگهای امروز جهان، از جمله جنگ جاری در فلسطین، گفت: «آنچه در سطح جهان رخ میدهد، دوران بسیار، بسیار ترسناکی است. باید هوشیار باشیم، توجه کنیم و نگذاریم چنین چیزی دوباره تکرار شود.» او ابراز امیدواری کرد «The Housewife» بتواند گفتوگو ایجاد کند: «ما جواب نمیدهیم؛ امیدواریم مخاطب را با این پرسشها تنها بگذاریم که این اتفاق چطور رخ داد، با کدام شخصیت این داستان ارتباط برقرار میکنید و چطور میتوانیم از تکرار دوباره چنین اتفاقی جلوگیری کنیم.»
بازیگر «King Kong» بر اهمیت قصهگویی در شرایط فعلی تأکید کرد و گفت همچنان از بازنمایی و حمایت از اقلیتها در آثار تصویری دفاع خواهد کرد. او گفت: «ما باید این داستانها را تعریف کنیم؛ قصهگویی بهویژه اکنون مهم است. من مفتخرم که بخشی از جامعه الجیبیتیکیو پلاس هستم. اکنون به اقلیتها حمله میشود و این ترسناک و غیرقابلقبول است. قلبم با این جوامع است، بهخصوص با خانواده خودم. هر کاری از دستم بربیاید برای دفاع از اقلیتها انجام میدهم.»
واتس که خود مهاجری ساکن آمریکاست، درباره بازی در نقش زنی مهاجر در «The Housewife» نیز صحبت کرد. او گفت: «من با امیدها و رویاها به آمریکا آمدم و همه آنها از چیزی که تصور میکردم هم فراتر رفتهاند.» به گفته او، هرمین، شخصیت فیلم، پس از جنگ جهانی دوم به آمریکا آمده تا زندگی تازهای بسازد و گذشتهاش را پاک کند؛ کاری که برای مدتی در انجامش موفق بوده است.
او درباره فضای سیاسی امروز آمریکا نیز گفت: «من فرزندانی آمریکایی دارم، آمریکا را دوست دارم و آنچه امروز رخ میدهد پیچیده و قطعاً نگرانکننده است، اما ایمان دارم که با گذشت زمان اوضاع درست خواهد شد.»
نائومی واتس نقش هرمین را یکی از دشوارترین تجربههای بازیگریاش توصیف کرد؛ شخصیتی با دو چهره متضاد که گذشتهای جنایتبار را زیر ظاهر یک شهروند و همسر عادی پنهان میکند. او گفت: «این نقش بسیار پیچیده بود و هنگام پذیرفتن اقتباس از این داستان واقعی هولناک، ترس زیادی داشتم. چیزی شبیه هیچیک از نقشهایی نبود که پیشتر بازی کرده بودم؛ دوگانگی زنی که کارهای وحشتناک و جنایتهای شنیعی انجام داده، اما در جامعه مثل آدمی عادی جا افتاده است؛ شهروندی خوب، همسری خوب که شیرینی میپزد و به کلیسا میرود.»
واتس ادامه داد: «همیشه دنبال تجربههای تازه هستم، هرچند شاید در کارهایم مضمونهایی تکراری مانند سوگ و هویت وجود داشته باشد؛ چیزهایی که برایم معنادارند. این شخصیت شبیه هیچ نقشی نبود که قبلاً بازی کرده باشم. حالا در سنی هستم که شاید بعضیها شوخی کنند وارد دوران نقشهای شرورانهام شدهام، اما این یکی بسیار افراطی است و اصلاً شوخی نیست. احساس میکردم باید این داستان را بازی کنم.»
او در پاسخ به مقایسه میان نقشهایش در «Mulholland Drive» و «The Housewife» گفت هر دو شخصیت از نظر روانشناختی عمیق و چالشبرانگیزند، اما خاطرهاش از همکاری با دیوید لینچ، کارگردان فقید «Mulholland Drive»، کاملاً شیرین است. واتس گفت: «“Mulholland Drive” چیزی جز لذت نبود. آن فیلم در دورهای از زندگیام از راه رسید که پس از سالها تلاش هیچ فرصت بزرگی نداشتم، برای همین هر روز سر صحنه شگفتانگیز بود. یاد گرفتن شیوه کار و کارگردانی لینچ واقعاً فوقالعاده بود. هرگز آن روزها را فراموش نمیکنم.»
او همکاری با لینچ را نقطه عطفی بزرگ در زندگی حرفهای خود دانست: «پیش از آن فرصت، حدود ۱۰ سال برای گرفتن یک نقش سینمایی تلاش کرده بودم. بازیگری بودم که هر جا میتوانست کار میکرد، اما با رد شدنهای زیادی روبهرو شدم. واقعاً بسته شده بودم و در جلسههای تست بازیگری انرژی خوبی نداشتم. کسی مثل دیوید لینچ لازم بود تا از ظاهرهایی که برای خودم ساخته بودم عبور کند. گفتوگویی زیبا داشتیم و او نقش یک عمر را به من داد.»
واتس افزود: «همیشه مدیون دیوید لینچ هستم؛ او برای همیشه در قلبم است. این فیلم دههها در ذهن مردم مانده و فکر میکنم واقعاً باعث شد مسیرم آغاز شود، چون هر فیلمساز بزرگی آن را دید.»
این بازیگر که در طول کارنامهاش با فیلمسازانی چون پیتر جکسون، دیوید کراننبرگ، کلینت ایستوود، میشائل هانکه و نوآ بامباک همکاری کرده، از پل توماس اندرسن بهعنوان یکی از نامهایی یاد کرد که همچنان دوست دارد روزی با او کار کند.
