«The Barbarians»؛ فانتزی بامزه دهه ۸۰ با برادران بدنسازی که جای پای آرنولد گذاشتند
اگر از مشتریان همیشگی ویدئوکلوپ‌های دهه ۱۹۸۰ بوده‌اید یا به کشف فیلم‌های کم‌خرج و عجیب‌وغریب علاقه دارید، احتمالا «The Barbarians» را می‌شناسید؛ ماجراجویی فانتزی نامتعارف روجرو دئوداتو که در سال ۱۹۸۷ اکران شد. فیلمی که با تمام کاستی‌هایش، برای دوستداران فانتزی تجربه‌ای تماشایی است.
ستاره‌های فیلم، دیوید و پیتر پل، دوقلوهای غیرهمسان و بدنسازان مشهوری بودند که آن زمان با لقب «برادران بربر» شناخته می‌شدند. آن‌ها پیش از این در آثاری مانند «D.C. Cab» و «The Flamingo Kid» نقش‌های مکمل داشتند، اما «The Barbarians» نخستین فیلمی بود که هر دو در کنار هم نقش‌های اصلی‌اش را بازی می‌کردند.
فیلم را گروه کنن (Cannon Group) عرضه کرد؛ استودیویی آشنا برای طرفداران اکشن‌های درجه‌دو، فیلم‌های ترسناک مضحک و ماجراهای نینجایی. همین نام کافی است تا بدانید با چه جور اثری طرف هستید. اگر هم با کارنامه این استودیو آشنایی ندارید، مستند «Electric Boogaloo: The Wild, Untold Story of Cannon Films» نقطه شروع مناسبی است. «The Barbarians» تقریبا همه چیزهایی را دارد که از یک فیلم «کنن» انتظار می‌رود: شوخی‌های سبک، صحنه‌های اکشن زمخت و مدل‌های زن و مرد با لباس‌های اندک.
فیلم آشکارا می‌خواست از موفقیت «Conan the Barbarian» ساخته جان میلیوس بهره ببرد؛ اثری که پنج سال پیش‌تر اکران شده بود. خود برادران بربر هم کم‌وبیش مسیر آرنولد شوارتزنگر، ستاره آن فیلم، را دنبال می‌کردند. موفقیت آرنولد دوباره بازاری برای حضور بدنسازان در نقش ستاره‌های سینما ایجاد کرده بود؛ بازاری که از دوران استیو ریوز کمتر به این شکل دیده می‌شد. برادران پل نیز فرصت را غنیمت شمردند.
«The Barbarians» در گیشه موفقیتی بزرگ به دست نیاورد، اما به‌مرور طرفداران پروپاقرصی پیدا کرد و برادران پل را به چهره‌های محبوب سینمای کالت تبدیل کرد. ریچارد لینچ، از بازیگران شناخته‌شده فیلم‌های درجه‌دو، در نقش کادار، فرمانروای بی‌رحم داستان، ظاهر شد و اوا لارو، بازیگر «All My Children»، نقش یک دزد دوره‌گرد را بر عهده گرفت.
داستان در زمانی نامعلوم و سرزمینی خیالی شبیه اروپای قرون وسطی می‌گذرد و درباره گروهی از هنرمندان دوره‌گرد سیرک به نام راگنیک‌هاست. در آغاز فیلم، کادار به آن‌ها حمله می‌کند تا یاقوت جادویی ملکه‌شان، کانری با بازی ویرجینیا برایانت، را به دست بیاورد. دو پسربچه دوقلو به نام‌های کوتچک و گور هنگام حمله، چند انگشت او را با دندان قطع می‌کنند و کادار آن‌ها را به بردگی می‌گیرد. کانری نیز در قفسی در حرم‌سرای او زندانی می‌شود.
چند سال جلو می‌رویم و کوتچک و گور حالا به پیتر و دیوید پل تبدیل شده‌اند؛ دو کوه عضله با بدن‌های روغن‌زده. البته برادران پل از جنس قهرمانان کم‌حرف و اخموی آرنولد نبودند. جذابیتشان بیشتر از شخصیت دو غول خوش‌قلب و خندان می‌آمد که مدام شوخی می‌کنند و خودشان را به دردسر می‌اندازند. با این همه ادا و شکلک و لبخند، روشن است که قرار نیست «The Barbarians» را چندان جدی بگیریم.
کوتچک و گور از میدان نبرد گلادیاتوری کادار فرار می‌کنند و به جنگل پناه می‌برند. آنجا متوجه می‌شوند اعضای درمانده قبیله‌شان، دزدی به نام ایسمنه با بازی اوا لارو را اسیر کرده‌اند. ایسمنه سرانجام با آن‌ها همراه می‌شود تا از کادار انتقام بگیرند.
از اینجا به بعد، فیلم به زنجیره‌ای از ماجراجویی‌ها در محیط‌های مختلف تبدیل می‌شود: برادران در مسابقه مچ‌اندازی شرکت می‌کنند، به حرم‌سرای کادار نفوذ می‌کنند و برای یافتن یاقوت جادویی کانری راهی سرزمین ممنوعه می‌شوند. چینا، جادوگر ارشد کادار با بازی شیبا آلاهانی، نیز به دنبال همین سنگ است. البته یک اژدها از یاقوت محافظت می‌کند و برادران دست‌کم آن‌قدر عاقل هستند که پیش از رویارویی با او، چند سلاح جادویی پیدا کنند.
«The Barbarians» از آن فیلم‌های بی‌منطق و بامزه‌ای است که دوستداران ماجراجویی‌های کم‌خرج دهه ۱۹۸۰ خوب می‌شناسند. حتی در برنامه‌های یوتیوبی مانند «Best of the Worst»، محصول رد لتر مدیا (RedLetterMedia)، هم درباره‌اش صحبت شده است. نکته غافلگیرکننده اینجاست که دئوداتو همان کارگردان «Cannibal Holocaust» محصول ۱۹۸۰ است؛ یکی از بدنام‌ترین فیلم‌های ترسناک که تماشای کاملش حتی برای بعضی هواداران سرسخت وحشت دشوار است. «The Barbarians» اما بیشتر شبیه برداشتی لایو اکشن از مجموعه انیمیشنی «He-Man and the Masters of the Universe» است.
پس از این فیلم، پیتر و دیوید پل در چند اثر کم‌بودجه دیگر هم نقش‌آفرینی کردند. آن‌ها در سال ۱۹۹۰ در «Think Big»، کمدی راننده‌های کامیون به کارگردانی جان ترتلتاب، بازی کردند؛ فیلمی که به‌طرز غافلگیرکننده‌ای قابل‌قبول بود. سپس نوبت به کمدی اکشن «Double Trouble» در سال ۱۹۹۲ رسید. کمی بعد، با «Twin Sitters» وارد دسته فیلم‌های «پرستار بچه عضلانی» شدند و در «Natural Born Killers» الیور استون نیز نقش‌های کوچکی داشتند؛ هرچند صحنه‌هایشان فقط در نسخه ویژه کارگردان دیده می‌شود.
یک ارتباط جالب هم این میان وجود دارد: استون خودش پیش‌نویس اولیه و بسیار اغراق‌آمیزی برای فیلم «Conan the Barbarian» محصول ۱۹۸۲ نوشته بود؛ همان اثری که موفقیتش زمینه ساخت «The Barbarians» را فراهم کرد.
در نهایت، «The Barbarians» به درد کسانی می‌خورد که «Conan the Barbarian» را دوست داشتند، اما آن را بیش از حد پرخرج، جدی و خشن می‌دانستند. اینجا به‌جای آن عظمت، با فانتزی کم‌خرجی روبه‌رو هستیم که حماقت‌های شیرینش را با اشتیاقی صادقانه برای سرگرم کردن تماشاگر ترکیب می‌کند. فیلمی مناسب دورهمی دوستانه، خنده و کمی سرخوشی؛ یک کلاسیک برای تمام دوران‌ها… یا دست‌کم برای دهه ۸۰!
