گل گدوت تهیه‌کننده اقتباس سینمایی «Don’t Feed the Lion» شد
رمان نوجوانانه بیانا گولودریگا و یونیت لوی درباره مواجهه دانش‌آموزان با رفتارهای ستیزجویانه، با همکاری فاکس و موریا مدیا برای سینما توسعه می‌یابد؛ حضور گدوت مقابل دوربین هنوز قطعی نیست.
یک پیام نفرت‌پراکنانه از سوی ستاره‌ای ورزشی، دنیای نوجوانی هوادار او را به هم می‌ریزد؛ نقطه آغاز رمان «Don’t Feed the Lion» که حالا قرار است به فیلم تبدیل شود. شرکت پایلوت ویو موشن پیکچرز، متعلق به گل گدوت و همسرش یارون وارسانو، برای ساخت این اقتباس با فاکس انترتینمنت استودیوز و موریا مدیا، بازوی روایتگری مرکز سیمون ویزنتال، همراه شده است.
فاکس و موریا مدیا حق اختیار اقتباس از این کتاب را برای توسعه و تولید یک فیلم گرفته‌اند. گدوت و وارسانو تهیه‌کنندگان اجرایی پروژه خواهند بود و احتمال بازی گدوت نیز مطرح است، اما حضور او در جمع بازیگران هنوز نهایی نشده. در این مرحله، نام کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس یا برنامه زمانی تولید اعلام نشده است.
«Don’t Feed the Lion» نوشته بیانا گولودریگا، مجری پیشین سی‌ان‌ان، و یونیت لوی، مجری اخبار شبکه ۱۲، در سال ۲۰۲۵ توسط انتشارات آرکیدیا چیلدرنز بوکس منتشر شد. این رمان برای مخاطبان سنین میانی کودکی و نوجوانی نوشته شده و هویت فرهنگی، شجاعت اخلاقی و اهمیت دفاع از خود و دیگران را در بستر زندگی روزمره یک خانواده بررسی می‌کند.
شخصیت اصلی داستان، تئو کاپلان، نوجوانی ۱۳ساله و یکی از دو کاپیتان تیم فوتبال مدرسه است. زندگی او، خواهر کوچک‌ترش آنی و هم‌مدرسه‌ای‌شان گیب زمانی تغییر می‌کند که فوتبالیست محبوب تئو پیامی یهودستیزانه در فضای مجازی منتشر می‌کند و آن پیام به‌سرعت فراگیر می‌شود. با راه یافتن این نفرت به مدرسه راهنمایی آن‌ها در شیکاگو، سه نوجوان باید با تعصب و فشار همسالان روبه‌رو شوند، همراهانی پیدا کنند و شهامت اعتراض کردن را به دست آورند.
در کنار این بحران، شام‌های شبات در شب‌های جمعه با پدربزرگ و مادربزرگ مهاجر تئو و آنی، بخشی از فضای خانوادگی داستان را می‌سازد. این دورهمی‌ها زمینه‌ای برای پرداختن به ریشه‌های فرهنگی شخصیت‌ها فراهم می‌کند و ماجرای مدرسه را به پرسش‌های بزرگ‌تر درباره هویت و تعلق پیوند می‌زند.
گدوت و وارسانو که چهار دختر دارند، در بیانیه‌ای مشترک بر وجه شخصی این پروژه تاکید کردند: «این داستان هم به‌عنوان پدر و مادر و هم به‌عنوان یک خانواده، برای ما خیلی شخصی است. می‌خواهیم فرزندانمان در دنیایی بزرگ شوند که به تفاوت‌ها احترام گذاشته شود، در برابر نفرت بایستند و هیچ‌کس موقع دفاع از کار درست احساس تنهایی نکند. این کتاب راه را برای گفت‌وگوهای مهم باز می‌کند و خوشحالیم که در جان گرفتن آن سهم داریم.»
گولودریگا و لوی نیز انگیزه نوشتن کتاب را پرسش‌های فرزندانشان درباره افزایش یهودستیزی و کمبود داستان‌هایی برای این گروه سنی با چنین موضوعی عنوان کرده‌اند. اعلام خبر اقتباس هم‌زمان با مراسم شام جوایز بشردوستانه سال ۲۰۲۶ مرکز سیمون ویزنتال در لس‌آنجلس صورت گرفته؛ مراسمی که قرار است گولودریگا در آن جایزه میراث یهودی این مرکز را دریافت کند.
فرناندو سزو، رئیس فاکس انترتینمنت استودیوز، ویژگی مهم کتاب را نزدیک کردن یک موضوع دشوار به تجربه زیسته مخاطبان جوان دانست. او گفت: «داستان از دریچه شخصیت‌هایی به این موضوع می‌پردازد که مخاطبان جوان می‌توانند خودشان را در آن‌ها ببینند و با انتخاب‌هایشان ارتباط بگیرند.» سزو همچنین از نگاه خلاقانه و اشتیاق گدوت و وارسانو برای پیشبرد پروژه سخن گفت.
جیم برک، مدیرعامل موریا مدیا، نیز بر ظرفیت داستان‌گویی برای ارتباط با نوجوانان تاکید کرد: «داستان‌ها گاهی به شکلی به جوان‌ها راه پیدا می‌کنند که بحث‌ها و تیترهای خبری نمی‌توانند. بیانا و یونیت خوانندگان را در دل انتخاب‌های روزمره‌ای گذاشته‌اند که مشخص می‌کند نفرت گسترش پیدا می‌کند یا کسی در برابرش می‌ایستد.»
این پروژه ادامه همکاری فاکس و موریا مدیا است. آن‌ها اخیرا همراه با یس تی‌وی، مجموعه آنتولوژی داستانی «One Day in October» را برای اچ‌بی‌او مکس تولید کرده‌اند.
هر دو نویسنده کتاب سابقه طولانی در روزنامه‌نگاری تلویزیونی دارند. گولودریگا، روزنامه‌نگار برنده امی و تحلیلگر ارشد پیشین امور جهانی سی‌ان‌ان، همراه با زین اشر اجرای «One World with Zain Asher and Bianna Golodryga» را در سی‌ان‌ان اینترنشنال بر عهده داشت. لوی نیز بیش از دو دهه مجری برنامه خبری پربیننده ساعات پربیننده شبکه ۱۲ بوده و از مجریان پادکست بین‌المللی «Unholy: Two Jews on the News» است.
پایلوت ویو نیز پیش از این آثاری چون تریلر جاسوسی نتفلیکس، «Heart of Stone»، با بازی گدوت، جیمی دورنان و آلیا بات، و مجموعه مستند نشنال جئوگرافیک، «Impact with Gal Gadot»، درباره زنان تاثیرگذار در جوامع مختلف را در کارنامه خود داشته است.
ظرفیت دراماتیک این اقتباس در فاصله میان تحسین یک قهرمان و مواجهه با رفتار نفرت‌پراکنانه او نهفته است؛ تجربه‌ای که برای نوجوان داستان، به آزمونی درباره دوستی، هویت و مسئولیت فردی تبدیل می‌شود. چالش فیلم نیز حفظ همین نگاه ملموس و نوجوانانه خواهد بود: روایت پیامدهای نفرت از خلال شخصیت‌ها و انتخاب‌هایشان، نه صرفا تبدیل کردن آن‌ها به بلندگوی یک پیام.
