اولیویا وایلد از حواشی «Don’t Worry Darling» گفت: «نقش آدم‌بد را به من دادند»
وایلد در میانه سالی پربار، دوباره به جنجال‌های سال ۲۰۲۲ بازگشته است؛ این بار با فاصله‌ای بیشتر و بدون خشم نسبت به روایتی که آن را دور از حقیقت می‌داند.
کارنامه تازه اولیویا وایلد پر از خبرهای امیدوارکننده است، اما پرسش‌ها درباره یکی از دشوارترین دوره‌های حرفه‌ای‌اش همچنان ادامه دارند. کارگردان و بازیگر «The Invite» در گفت‌وگویی تازه با نیویورک تایمز، از طوفان رسانه‌ای پیرامون «Don’t Worry Darling» گفته؛ ماجرایی که به باور او، کنجکاوی عمومی و کمبود اطلاعات، آن را به داستانی با یک شخصیت منفی تبدیل کرد: خودش.
وایلد این روزها دلایل زیادی برای نگاه کردن به آینده دارد. تازه‌ترین فیلمش در مقام کارگردان، «The Invite»، از زمان اکران در ماه ژوئن همچنان تحسین می‌شود. او در این فیلم کنار ست روگن، پنه‌لوپه کروز و ادوارد نورتون بازی کرده است. نقش‌آفرینی‌اش با حال‌وهوای مدونا در «I Want Your Sex» ساخته گرگ آراکی نیز با استقبال روبه‌رو شده و «Behemoth!»، کمدی‌درام تازه تونی گیلروی با حضور او، پس از نخستین نمایش در جشنواره فیلم نیویورک توجه‌ها را جلب کرده است.
در همین حال، یونیورسال پیکچرز به پروژه بعدی او برای کارگردانی چراغ سبز نشان داده: کمدی تعطیلات «Naughty» با بازی جنیفر انیستون و پیتر دینکلیج که برای اکران در نوامبر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است. این مجموعه موفقیت‌ها، وایلد را در موقعیتی متفاوت با سال ۲۰۲۲ قرار می‌دهد؛ سالی که خودش آن را از نقاط دشوار زندگی و کارش می‌داند.
آن زمان، تبلیغات «Don’t Worry Darling» زیر سایه خبرها و شایعاتی درباره روابط عوامل فیلم رفت. حضور هری استایلز، کریس پاین و فلورنس پیو، به‌جای آنکه صرفاً توجه‌ها را به اثر جلب کند، به کانون گمانه‌زنی درباره پشت صحنه تبدیل شد. وایلد در ماه اکتبر گفته بود با وجود اینکه برخی روایت‌ها، از جمله ادعاهای تنش میان او و پیو و نیز میان پاین و استایلز را نادرست می‌دانست، به او توصیه شده بود در برنامه‌های تبلیغاتی «فقط برو بیرون و لبخند بزن».
او اکنون در گفت‌وگو با دیوید مارکزی از نیویورک تایمز، به‌جای شرح جزئیات پشت صحنه، درباره سازوکار شکل‌گیری آن جنجال صحبت کرده است: «مردم را بابت کنجکاوی درباره آن طوفان رسانه‌ای سرزنش نمی‌کردم. وقتی اطلاعات کم باشد، آدم‌ها جای خالی‌اش را با حدس و گمان پر می‌کنند. بخشی از این ماجرا به نحوه حرف زدن رسانه‌ها درباره زنان مربوط است، اما فکر می‌کنم مسئله از این هم گسترده‌تر است.»
وایلد میزان توجه به زندگی خصوصی بازیگران را نامتناسب توصیف می‌کند، ولی می‌گوید می‌تواند کشش این ماجرا برای مخاطبان و رسانه‌ها را درک کند. به گفته او، ترکیب ابهام و هیجان، زمینه را برای ساختن روایتی فراهم کرد که فاصله زیادی با واقعیت داشت: «چیزی که مردم فکر می‌کردند درباره فیلم و اتفاقات اطرافش می‌دانند، برایشان مرموز و وسوسه‌برانگیز بود. برای همین داستانی ساختند که خیلی از حقیقت دور بود. هر داستانی هم یک آدم‌بد می‌خواهد؛ آن نقش را به من دادند.»
بااین‌حال، او تاکید می‌کند که امروز از این تجربه خشمگین نیست. رسیدن به چنین نگاهی چند سال زمان برده؛ سال‌هایی که در آن‌ها از ماجرا فاصله گرفته و توجهش را به بخش‌های دیگر زندگی معطوف کرده است: «کم‌کم فهمیدم آن اتفاق‌ها واقعاً ارتباط چندانی با خود من نداشت. از آن تجربه خیلی هم رشد کردم. حالا آدم بسیار متفاوتی هستم.»
وایلد از روان‌درمانی، مطالعه، سفر و فکر کردن عمیق به‌عنوان بخش‌هایی از این تغییر یاد می‌کند و معتقد است تجربه‌ای که آدم را از تعادل همیشگی‌اش خارج می‌کند، می‌تواند فرصتی برای رشد هم باشد. این توصیف، روایت شخصی او از مواجهه با بحران است، نه توصیه‌ای درمانی؛ برای مسائل سلامت روان، چنین تجربه‌هایی جایگزین مشاوره متخصص نیستند.
او در پایان، برای توصیف وضعیت گاه نامعقول صنعت سینما به سراغ «Galaxy Quest» رفته است؛ صحنه‌ای که شخصیت‌های سیگورنی ویور و تیم آلن در راهروی یک سفینه، میان تیغه‌های بزرگ گرفتار می‌شوند و شخصیت ویور می‌گوید: «این قسمت را افتضاح نوشته‌اند.»
وایلد با شوخی توضیح می‌دهد: «گاهی این حرفه هم شبیه یک قسمت بد نوشته‌شده است. ولی خب، آن قسمت بالاخره تمام می‌شود. فقط برای هفته رقابت بر سر جذب مخاطب بود.»
این تشبیه، تفاوت نگاه امروز وایلد با روزهای اوج جنجال را روشن می‌کند: اتفاقی که زمانی تمام قاب را گرفته بود، حالا برای او فقط یک قسمت از داستانی طولانی‌تر است. پرسش‌های قدیمی هنوز تکرار می‌شوند، اما فیلم‌های تازه‌اش فرصت می‌دهند بحث درباره او دوباره به جایی برگردد که حواشی مدتی از آن دورش کرده بودند: خود سینما.
