دلیل عدم تمایل ال پاچینو به بازی در ژانر موزیکال
ال پاچینو در فیلمها و ژانر های متنوعی بازی کرده اما تاکنون به ژانر موزیکال نزدیک نشده است. این ستاره در مصاحبه با نیویورک تایمز گفته بود که با تئاتر برادوی بیگانه نیست اما علت دوری وی از این ژانر فراموش کردن جملات در حین خوانندگی است.
پاچینو در سال ۲۰۱۵ به نیویورک تایمز گفته بود:
با توجه به اینکه از تئاتر میآیم، در آن مدیوم بیشتر احساس راحتی میکردم. از نوعی آزادی برخوردار است که در جای دیگری سراغ ندارم، چون از قید و بند رهایید.
او اضافه کرد که اگر در نیویورک ساکن بود حتی در تئاترهای بیشتری ظاهر میشد.
با وجود این تمایل، پاچینو مشکل دیگری با موزیکال دارد. استیوی فیلیپس مدیر برنامه سابق پاچینو در کتاب خاطراتش نوشت این بازیگر برنده اسکار در سال ۱۹۶۸ برای موزیکال زوبرا (Zobra) تست داده و قرار بوده یکی از ترانه های فرانک سیناترا (Luck Be a Lady) را بخواند. فیلیپس نوشت پاچینو اشعار را فراموش میکرد:
اشعار پیش می رفتند، اما ال نه.
پس از آن تست ناموفق، فیلیپس میگوید:
ال سادهلوحانه پرسید: خوب به نظرت چطور بود؟ در آخر گفتم: ال، فکر نمیکنم موزیکال مناسب تو باشد.
پاچینو در سال ۲۰۱۵ با فیلم دنی کالینز (Danny Collins) خوانندگی را تجربه کرد. داستان این فیلم در مورد یک خواننده پا به سن گذاشته است که با دریافت نامهای ۴۰ ساله از جان لنون زندگی خود را دگرگون میبیند.
ایندیپندنت زمانی گزارش داده بود که پاچینو در حین بازی در یکی از صحنههای فیلم مقابل یک جمعیت مضطرب شده و جملاتش را فراموش کرده است. پاچینو در مراسم فرش قرمز این فیلم در لندن گفته بود:
موضوعی که در مورد خوانندگی در مقابل جمعیت یاد میگیرید را به شما میگویم، اینکه دنبال کردن کلمات بسیار دشوار است. فراموش شان میکنید چون مضطرب شدهاید.
به نقل۳۰نما،داستان دنی کالینز از تجارب واقعی استیو تیلستون موزیسین بریتانیایی الهام گرفته شده که واقعاً یک نامه را پس از ۴۰ سال از طرف لنون دریافت کرده است. پاچینو در زمان اکران فیلم خاطرهای از برخورد کوتاهش با لنون نقل میکند:
به جان لنون برخوردم. مثل دو کشتی بودیم که شب هنگام از کنار یکدیگر عبور میکردیم. اما به من نگاهی کرد و لبخند زد، و هر دو برای هم دست تکان دادیم. لحظهای بود که هرگز از یادش نمیبرم.
