«Behind the Rain»؛ والریا سارمینتو از سکوت جامعه درباره زخمهای پنهان کودکی میگوید
سوفیا بهتازگی تحصیل در رشته روانشناسی را در والپارایسو، شیلی، تمام کرده و به زادگاهش، والدیویا، بازمیگردد. اما این بازگشت با کشف جسد یک دختر جوان همزمان میشود؛ اتفاقی که خاطرات دفنشده دوران کودکی را در ذهن او بیدار میکند. سوفیا حالا باید تصمیم بگیرد آیا میخواهد از پسِ باران و پردهای که روی گذشته کشیده شده عبور کند یا نه؛ گذشتهای دردناک و آزاردهنده که فقط به او مربوط نیست و کل جامعه اطرافش را درگیر میکند.
فیلم تازه والریا سارمینتو، کارگردان شیلیایی، با نام «Behind the Rain» نخستین نمایش جهانی خود را در بخش رقابتی گوی بلورین شصتمین دوره جشنواره بینالمللی فیلم کارلووی واری (Karlovy Vary International Film Festival) تجربه کرد. این فیلم با ترکیب تصاویر سیاهوسفید چشمنواز از طبیعت و چشماندازها با موضوعی دشوار و تکاندهنده، یعنی آزار جنسی کودکان، یکی از آثار بحثبرانگیز این دوره جشنواره به شمار میرود.
«Behind the Rain» بر اساس ایدهای از خود والریا سارمینتو ساخته شده و فیلمنامه آن را او به همراه عمر ساودرا سانتیس، نویسنده فقید شیلیایی، نوشته است. فیلمبرداری اثر را آکاسیو د آلمیدا بر عهده داشته و تدوین آن توسط گالوت آلارکون انجام شده است.
در گروه بازیگران فیلم نامهایی چون پائولا پرادو، کریستیان آریاگادا، آلینه کوپنهایم، شلومیت بایتلمن، کامیلا رودریگز، دانیل مونوز، خولیو میلوستیچ، آیمار آلارکون رودریگز و کلارا وارگاس آرئیانو دیده میشود. کامیلا رودریگز علاوه بر بازی در فیلم، تهیهکننده «Behind the Rain» نیز هست.
والریا سارمینتو و کامیلا رودریگز، که همکاریشان از فیلم «Secrets» در سال ۲۰۰۸ آغاز شده، در گفتوگویی با هالیوود ریپورتر درباره شکلگیری «Behind the Rain»، تجربه کار با موضوع آزار جنسی کودکان و امیدشان به ایجاد گفتوگویی اجتماعی پیرامون این مسئله صحبت کردند.
خبرنگار: چه چیزی الهامبخش این داستان بود و باعث شد سراغ ساخت فیلمی درباره موضوعی تا این اندازه مهم و در عین حال سنگین بروید؟
والریا سارمینتو: «الهام اولیه این بود که در جامعه ما، آزار کودکان متأسفانه بسیار رایج است. و اغلب اوقات، ما درباره آن سکوت میکنیم.»
خبرنگار: شما فیلمنامه را با عمر ساودرا سانتیس نوشتید. آیا این آخرین پروژه سینمایی او بود و چطور به فیلم پیوست؟
سارمینتو: «در ابتدا میخواستم روی این فیلم با دوستان فرانسوی و سوئیسیام کار کنم، اما واقعاً پیشرفتی حاصل نشد. وقتی با کامیلا دیدار کردم، او پیشنهاد داد به جایی برگردیم که همهچیز از آن شروع شده بود؛ یعنی شیلی. همان موقع با عمر تماس گرفتم. او به تیم پیوست و ایده اولیه من را بیشتر گسترش داد.»
خبرنگار: کامیلا، چرا میخواستید در این فیلم هم به عنوان بازیگر و هم به عنوان تهیهکننده حضور داشته باشید؟
کامیلا رودریگز: «پیچیدگی هنری کار واقعاً برایم جذاب بود و من ۲۰ سال است که با والریا کار میکنم. بنابراین اعتماد زیادی به او داشتم. زمانی که روی فیلم قبلیمان کار میکردیم، او شروع کرد درباره این داستان صحبت کردن و برای من بسیار جذاب بود، چون در کودکی تجربهای مشابه داشتم.»
او ادامه داد: «تجربه آزار در کودکی برای من پنهان مانده بود و تا ۴۰ سالگی هرگز دربارهاش صحبت نکردم. بعد از آن بالاخره شروع کردم به حرف زدن دربارهاش، بنابراین واقعاً میتوانستم با این داستان ارتباط برقرار کنم. وقتی والریا فیلمنامه را به من نشان داد، فوراً فهمیدم که میخواهم در این پروژه حضور داشته باشم.»
رودریگز درباره نقش هنر در مواجهه با تجربههای دردناک گفت: «من هنر، از جمله سینما، را راهی برای بیرون راندن شیاطین میبینم؛ راهی برای تبدیل چیزهای وحشتناک به چیزی مثبتتر.»
خبرنگار: شخصیت شما در فیلم الزاماً آدمی نیست که همراهی با او آسان باشد.
رودریگز: «بله، شخصیت من یک وکیل است که بودن با او واقعاً دشوار است.»
خبرنگار: «Behind the Rain» تصاویر سیاهوسفید خیرهکنندهای دارد و رنگ فقط در پایان فیلم وارد میشود. میتوانید درباره این انتخاب توضیح بدهید؟
سارمینتو: «از همان ابتدا میدانستم که فیلم قرار است سیاهوسفید باشد، بهجز پایان آن. چون من با تماشای فیلمهای بدون رنگ بزرگ شدم. متولد ۱۹۴۸ هستم، بنابراین زمان زیادی گذشت تا توانستم یک فیلم رنگی ببینم.»
او در ادامه به ارتباط این انتخاب با عنوان فیلم اشاره کرد و گفت: «عنوان فیلم هم همینجا وارد میشود. مادرم به من میگفت باید پشت باران را نگاه کنم تا بتوانم همه رنگها و جنبهها را ببینم. من هم سعی کردم همین کار را انجام دهم.»
خبرنگار: چطور پائولا پرادو را برای نقش اصلی انتخاب کردید؟
سارمینتو: «پیدا کردن بازیگری که بتواند همراه ما به والدیویا سفر کند آسان نبود، چون بسیاری از بازیگران در تئاتر کار میکنند و واقعاً نمیتوانند برای حضور در آنجا سفر کنند. وقتی پائولا را پیدا کردم، بلافاصله احساس کردم او همان فرد درست است؛ کسی که میتواند ایدههای فیلم را به بهترین شکل منتقل کند.»
خبرنگار: تجربه حضور در صحنه فیلمبرداری چطور بود؟
سارمینتو: «فیلمبرداری بسیار هماهنگ و آرام بود.»
رودریگز: «همینطور بود. کار کردن با والریا لذت بزرگی است، چون او به عنوان کارگردان واقعاً آرام است و میتوانید به او اعتماد کنید. احساس امنیت میکنید و او دقیقاً میداند چه میخواهد.»
او درباره فیلمبرداری در والدیویا نیز گفت: «والدیویا شهر کوچک و زیبایی است. همهچیز آنجا نزدیک است، بنابراین از نظر فنی، کار کردن در آنجا واقعاً کمککننده و آسان بود.»
خبرنگار: امید شما برای این فیلم و بحثهایی که شاید بتواند در جامعه ایجاد کند چیست؟
سارمینتو: «امیدواریم فیلم دقیقاً همین کار را انجام دهد.»
رودریگز: «بله، چون مردم باید درباره این موضوع حرف بزنند. آزار انگار پنهان میماند، چون کودکان واژههای لازم را ندارند تا بتوانند به دیگران بگویند چه اتفاقی برایشان افتاده است.»
«Behind the Rain» با تمرکز بر سکوت، حافظه و زخمی که از کودکی تا بزرگسالی ادامه پیدا میکند، میکوشد مسئله آزار جنسی کودکان را نه فقط به عنوان یک تجربه فردی، بلکه به عنوان زخمی اجتماعی نشان دهد. والریا سارمینتو با انتخاب تصاویر سیاهوسفید، فضای بارانی والدیویا و قصه زنی که ناچار است به گذشته نگاه کند، فیلمی ساخته که میخواهد تماشاگر را وادار به دیدن چیزی کند که معمولاً پشت سکوت خانوادهها و جامعه پنهان میماند.
