«Die My Love» به کارگردانی لین رمزی با بازی جنیفر لارنس و رابرت پتینسون؛ خرید ۲۴ میلیون دلاری موبی در کن ۲۰۲۵
فیلم جدید لین رمزی، کارگردان اسکاتلندی، با عنوان «Die My Love» یکی از داغترین آثار جشنواره کن ۲۰۲۵ بود که پس از خرید ۲۴ میلیون دلاری توسط پلتفرم Mubi (موبی)، توجهها را بیش از پیش به خود جلب کرد.
این فیلم که بازی درخشان جنیفر لارنس و رابرت پتینسون را در خود جای داده، روایتگر زندگی یک زوج جوان است که از زندگی پرهیاهوی نیویورک به زندگی آرام روستایی در مونتانا نقل مکان میکنند، اما پس از تولد فرزندشان، رابطهشان دچار بحران و فروپاشی میشود.
رمزی در گفتگو با منتقد فیلم، الویس میچل، تاکید کرد که فیلم درباره مسائل پس از زایمان نیست، بلکه داستان فروپاشی عشق، رابطه و خلاقیت پس از بچهدار شدن است.
فیلم بر اساس رمانی از آریانا هارویک ساخته شده و علاوه بر لارنس و پتینسون، بازیگرانی چون لیکیت استنفیلد، سیسی اسپیسک و نیک نولت نیز در آن حضور دارند. لین رمزی فیلمنامه را با همکاری اندا والش و آلیس بیرچ نوشته و از تولیدکنندگان این پروژه میتوان به مارتین اسکورسیزی و جنیفر لارنس اشاره کرد.
Mubi (موبی) قرارداد گستردهای برای اکران فیلم در بیش از ۱۵۰۰ سالن سینما در آمریکای شمالی، اروپا، هند، استرالیا و سایر مناطق بسته است که بزرگترین خرید تاریخ این پلتفرم به شمار میرود.
چند سوال در ارتباط با این فیلم و جنیفرلارنس پیش میاد
اول این که بعد تولد بچش و افسردگی پس از زایمان به شوهرش خیانت می کنه؟ من تا حالا همچین فیلم اینطوری ندیدم! هر چی بوده زنا تا مرز فروپاشیدگی روانی رفتن یعنی خواستن بچشون رو بکشن اینا ولی خیانت رو وارد داستان کنی ندیدم! به تازگی هم اون فیلم برزیلی که درخواست دادم بودم نشد شباهت های زیادی به این فیلم داره.
دوم نمیشه واقعا جنیفر لارنس نقش های زن های معمولی و آرام رو بازی کنه؟ مثل نقشی که کریستین استوارت تو ساکرامنتو بازی کرده بود… همش باید نقش هایش یک چیزهای داشته باشه! خود این بازیگرا دوست دارن از این نقش ها بازی کنند یا تهیه کنندگان دیگه روشون قفل می کنند؟
کریستین بازیگر عالیه ای هست اما ظرفیت شخصیت های گسسته و از هم پاشیده رو نداره، یه جور شخصیت خاصی داره، اصطلاحی که نمی تونم اینجا درج کنم.
اما لارنس، هم شیوه بازیگریش متفاوته هم واقعا توانمندتره، از یه طرف شخصیت های گستاخ، یا سرخورده، با در مرز فروپاشی رو خیلی خوب بازی می کنه. از یه طرف دیگه اهل چالشه، ناحیه امن قائل نیست، جسورتر نقشو به تصویر می کشه، پویایی تو بازی هاش هست. کریستین اینجوری نیست.
افزادی در حد لارنس، پیشنهادات زیادی دارن و این خودشونن که انتخاب می کنن. این از اون سبک فیلما بود که واسه دستمزد انتخابش نکرد، واسه مستقل بودن، روایتش و البته جشنواره ای بودنش انتخاب کرد