«Goodnight, Beantown»؛ کمدی فراموش‌شده بیل بیکسبی پس از «The Incredible Hulk»

بیل بیکسبی پس از پنج فصل بازی در نقش دانشمندی آرام که به غولی سبزرنگ و خشمگین تبدیل می‌شد، تصمیم گرفت برای مدتی از فشار تولید هفتگی سریال فاصله بگیرد. بااین‌حال، دوری او از تلویزیون چندان طول نکشید و ستاره «The Incredible Hulk» در پاییز ۱۹۸۳ با مجموعه «Goodnight, Beantown» به جدول پربیننده شبکه سی‌بی‌اس بازگشت؛ سیتکامی که امروز کمتر از دیگر آثار او به یاد آورده می‌شود.

این مجموعه فرصتی بود تا بیکسبی بار دیگر به کمدی، ژانری که نخستین موفقیت‌های مهم تلویزیونی‌اش را رقم زده بود، بازگردد. او این بار در کنار مریت هارتلی نقش یکی از دو مجری یک برنامه خبری شبانه در بوستون را بازی می‌کرد؛ دو همکار رقیب که رابطه پرتنش و صمیمیت تدریجی‌شان، موتور اصلی داستان بود.

بازگشت بیل بیکسبی به ریشه‌های کمدی

بیکسبی پیش از آنکه با «The Incredible Hulk» به چهره‌ای ماندگار در آثار ابرقهرمانی تبدیل شود، سابقه موفقی در سیتکام‌های تلویزیونی داشت. نخستین نقش بزرگ او در این قالب به سریال «My Favorite Martian» محصول ۱۹۶۳ بازمی‌گشت. او در این مجموعه نقش تیم اوهارا، خبرنگاری را بازی می‌کرد که به‌طور اتفاقی با یک مریخی گرفتار روی زمین روبه‌رو می‌شود.

این موجود فضایی با بازی ری والستون، برای پنهان کردن هویت واقعی خود در قالب «عمو مارتین» وارد زندگی تیم می‌شد. تیم نیز به او اجازه می‌داد در خانه‌اش بماند تا بتواند سفینه خود را تعمیر کند و به سیاره‌اش بازگردد. همین موقعیت نامتعارف، زمینه‌ساز ماجراهای کمدی سریال بود.

بیکسبی پس از پایان «My Favorite Martian» در چند فیلم سینمایی نیز ظاهر شد که از میان آن‌ها می‌توان به دو اثر الویس پرسلی، یعنی «Clambake» و «Speedway»، اشاره کرد. موفقیت بعدی او در تلویزیون با سیتکام «The Courtship of Eddie’s Father» رقم خورد؛ مجموعه‌ای که در آن نقش مردی بیوه و پدر پسری خردسال به نام ادی را بر عهده داشت. ادی با بازی براندون کروز معتقد بود زمان آن رسیده که پدرش دوباره به فکر ازدواج و تشکیل خانواده باشد.

پس از پایان پنج‌فصل «The Incredible Hulk»، بیکسبی به‌جای پذیرش فوری یک سریال هفتگی دیگر، در فیلم تلویزیونی «Murder Is Easy» حضور یافت و اجرای ویژه‌برنامه «The Book of Lists» را بر عهده گرفت. «Goodnight, Beantown» نخستین بازگشت جدی او به قالب کمدی سریالی پس از این وقفه بود.

رقابت دو مجری در اتاق خبر بوستون

داستان قسمت نخست «Goodnight, Beantown» با بحرانی حرفه‌ای برای مت کسیدی، مجری باسابقه اخبار شبانگاهی، آغاز می‌شود. مت با بازی بیکسبی سال‌ها چهره اصلی بخش خبری شبکه محلی دبلیو‌وای‌ان-تی‌وی بوده است، اما دیک نواک، مدیر ایستگاه با بازی جورج کو، به او اطلاع می‌دهد که میزان مخاطبان برنامه کاهش یافته و شبکه تصمیم گرفته مجری دیگری را کنارش قرار دهد.

این همکار تازه جنیفر بارنز با بازی مریت هارتلی است. ورود جنیفر موقعیت حرفه‌ای مت را تهدید می‌کند و طبیعتاً چندان به مذاق او خوش نمی‌آید. بااین‌حال، مت راهی جز کنار آمدن با شرایط ندارد؛ به‌خصوص اینکه جنیفر و دخترش سوزان، با بازی تریسی گلد، در همان ساختمانی زندگی می‌کنند که خانه مت نیز در آن قرار دارد.

همکاری اجباری در محل کار و همسایگی در زندگی شخصی، بستری مناسب برای شکل‌گیری رابطه‌ای از جنس «بالاخره عاشق می‌شوند یا نه؟» فراهم می‌کرد. کشمکش‌های کلامی، رقابت حرفه‌ای و علاقه‌ای که به‌آرامی زیر این اختلاف‌ها شکل می‌گرفت، مهم‌ترین جاذبه کمدی و عاطفی مجموعه بود.

حضور بیکسبی و هارتلی در کنار یکدیگر نوعی تجدید دیدار هم محسوب می‌شد. هارتلی پیش‌تر به‌عنوان بازیگر مهمان در یکی از قسمت‌های «The Incredible Hulk» مقابل بیکسبی ظاهر شده بود و همکاری دوباره آن‌ها نشان داد که هماهنگی‌شان محدود به فضای دراماتیک آن سریال نبوده است.

نامزدی امی و پایانی زودهنگام

پخش «Goodnight, Beantown» از ۳ آوریل ۱۹۸۳، اندکی پیش از پایان فصل سنتی تلویزیون آمریکا، آغاز شد. به همین دلیل فصل نخست آن فقط پنج قسمت داشت، اما همین حضور کوتاه برای جلب توجه داوران کافی بود. مریت هارتلی برای بازی در نقش جنیفر بارنز نامزد جایزه امی بهترین بازیگر زن نقش اصلی در یک سریال کمدی شد و سی‌بی‌اس نیز ساخت فصل دوم را تأیید کرد.

آمار نیلسن سریال در نگاه نخست ناامیدکننده به نظر نمی‌رسید. «Goodnight, Beantown» در فصل اول از نظر رتبه‌بندی با «Knots Landing» جایگاهی برابر داشت و در فصل دوم نیز هم‌رده «Cheers» قرار گرفت. با وجود این، عملکرد مجموعه برای ادامه پخش از نظر مدیران شبکه کافی نبود. پس از فصل دوم ۱۳ قسمتی، سی‌بی‌اس با «Beantown» خداحافظی کرد و تعداد قسمت‌های دو فصل آن در مجموع به ۱۸ رسید.

هری واینر، یکی از کارگردانان مجموعه، سال‌ها بعد در گفت‌وگو با نشریه «Woman’s World» از فضای مثبت پشت صحنه و رابطه حرفه‌ای دو بازیگر اصلی یاد کرد. او گفت: «اوقات خوبی با بیل و مریت هارتلی داشتم. آن‌ها هماهنگی فوق‌العاده‌ای با یکدیگر داشتند و فضای صحنه بسیار خوب بود. چنین حسی همیشه از فردی آغاز می‌شود که در رأس گروه قرار دارد؛ یعنی ستاره سریال. بیل بدون تردید ستاره اصلی مجموعه بود.»

«Goodnight, Beantown» فرصت پیدا نکرد تا رابطه مت و جنیفر را در مسیری طولانی توسعه دهد یا به یکی از کمدی‌های شاخص دهه ۱۹۸۰ تبدیل شود. بااین‌حال، این سریال بخش قابل‌توجهی از کارنامه بیل بیکسبی را نمایندگی می‌کند: بازیگری که فقط چهره غمگین دیوید بنر نبود و توانایی‌اش در کمدی، گرما و خلق رابطه‌های باورپذیر را سال‌ها پیش از «The Incredible Hulk» ثابت کرده بود. عمر کوتاه مجموعه باعث فراموش‌شدن آن شد، اما شیمی بیکسبی و هارتلی هنوز بهترین دلیل برای دوباره دیدن این سیتکام خبری کم‌شناخته است.