«The Country Bears»؛ شکست عجیب دیزنی با حضور غافلگیرکننده کریستوفر واکن
تعداد فیلمهایی که بر اساس جاذبههای دیزنیلند ساخته شدهاند، بیشتر از چیزی است که احتمالا تصور میکنید؛ از فیلم کمتر شناختهشده «Mission to Mars» به کارگردانی برایان دی پالما گرفته تا مجموعه پرفروش «Pirates of the Caribbean». در واقع موفقیت فیلمهای «Pirates» باعث شده استودیو دیزنی همچنان برای تبدیل وسایل بازی و جاذبههای پارکهایش به فیلم تلاش کند، اما حقیقت این است که اغلب این آثار شکست سنگینی خوردهاند.
«Mission to Mars»، «Jungle Cruise» و «Haunted Mansion» همگی ضرر مالی قابلتوجهی به بار آوردند؛ هرچند همهگیری کرونا نیز تا حدی در عملکرد ناموفق «Jungle Cruise» نقش داشت. «Tomorrowland» هم همچنان یکی از بزرگترین شکستهای تاریخ دیزنی در گیشه به شمار میرود. در این میان، مجموعه «Pirates of the Caribbean» بیشتر یک استثناست تا قاعده.
یکی دیگر از شکستهای این فهرست، کمدی موزیکال کاملا عجیب «The Country Bears» به کارگردانی پیتر هستینگز است که در سال ۲۰۰۲ اکران شد. این فیلم بر اساس نمایش موزیکال انیماترونیک «Country Bear Jamboree» در دیزنیلند ساخته شده بود.
این برنامه صحنهای که برخی کودکان وحشتزده احتمالا هنوز آن را به خاطر دارند، نخستینبار در دهه ۱۹۷۰ در پارکهای دیزنی اجرا شد. شخصیتهای اصلی آن گروهی از خرسهای نوازنده و خواننده بودند که با پیکرههای صوتیـانیماترونیک جان میگرفتند و هرکدام به نوبت ترانههایی با حالوهوای موسیقی کانتری اجرا میکردند.
هنری، مجری برنامه، گومر نوازنده پیانو، رومئو «لیور لیپس» مکگراول نوازنده گیتار، ترنس پرجنبوجوش معروف به «شیکر» و تریکسی دلشکسته، تنها تعدادی از شخصیتهای این گروه بودند. این جاذبه به شکلی باورنکردنی محبوب شد و ترانههایش واقعا از آن آهنگهایی بودند که بهسادگی از ذهن بیرون نمیرفتند.
نمایش در اوایل دهه ۲۰۰۰ نیز همچنان محبوب بود و دیزنی با تصمیمی که نتیجهاش چندان خردمندانه از آب درنیامد، ساخت یک فیلم بلند درباره خرسهای کانتری را تصویب کرد. خرسها با ترکیبی از فناوری انیماترونیک و صداپیشگی جان گرفتند و چند خواننده مشهور، از جمله ستارههای موسیقی کانتری، اجرای بخشهای آوازی آنها را بر عهده داشتند. شرور داستان نیز رید تیمپل، بانکداری بیرحم با بازی متعهدانه و عجیب کریستوفر واکن بود.
نمیتوان تکنسینهای انیماترونیک را بهخاطر انجام وظیفهای که به آنها سپرده شده بود سرزنش کرد. خرسها از نظر فنی، رباتهایی پیچیده و قابلتوجهاند؛ مشکل اصلی به طراحی ترسناکشان بازمیگردد. ظاهر آنها شبیه نسخه بهروزشده همان انیماترونیکهای کارتونی پارکهاست و نتیجه، موجوداتی سنگین و بهشدت مصنوعی است. شاید همین خرسها بودند که تماشاگران را از سالنهای سینما فراری دادند.
بازیگران فیلم هم کمکاری نکردند و همه با جدیت نقش خود را ایفا کردند. در میان صداپیشگان خرسها نامهای معتبری مانند هیلی جوئل آزمنت، دیدریچ بیدر، کندی فورد و جیمز گامون دیده میشود. در بخشهای آوازی نیز ای. جی. دیلی، بانی ریت، جان هایت و دان هنلی به جای شخصیتها میخوانند.
در بخش بازیگران جلوی دوربین نیز حضور بازیگران مکمل قابلاعتمادی مانند ام. سی. گینی و استیون توبولوسکی تماشایی است. فیلم همچنین چندین حضور افتخاری موسیقایی دارد؛ از التون جان، کویین لطیفه و ویلی نلسون گرفته تا برایان ستزر و اکسزیبیت.
بااینحال، متعهدترین بازی فیلم به کریستوفر واکن در نقش رید تیمپل تعلق دارد. این بانکدار قصد دارد ساختمان رو به ورشکستگی کانتری بر هال، محل اجرای خرسها در دوران اوجشان، را تصاحب و تخریب کند. داستان «The Country Bears» نیز حول برگزاری یک کنسرت خیریه برای نجات این سالن میچرخد.
تیمپل در سوی دیگر ماجرا، با ذوقوشوق رویای نابودی سالن را در سر میپروراند. در یکی از بامزهترین صحنههای فیلم، او چند ماکت کانتری بر هال را در دفترش یکی پس از دیگری خرد میکند، قهقهه میزند و با تقلید صدای خرسها نالههای نمایشی سر میدهد. واکن در این فیلم تمام ویژگیهای آشنای بازیگری خود را به نمایش میگذارد و اجرایی نامتعادل، نامتعارف و بهاندازه بهترین نقشهای کمدیاش خندهدار ارائه میدهد.
منتقدان اما روی خوشی به «The Country Bears» نشان ندادند. این فیلم بر اساس ۸۴ نقد، تنها امتیاز ۲۹ درصد را در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) به دست آورده است. مارک ساولوف در نقد خود برای آستین کرونیکل (The Austin Chronicle)، با اشارهای کنایهآمیز به آثار جرج ای. رومرو نوشت: «اگر بخواهیم حرف جرج ای. رومرو را بازگو کنیم، وقتی دیگر جایی در جهنم باقی نماند، خرسهای کانتری روی زمین قدم خواهند زد؛ گاهی طعمههایشان را تکهپاره میکنند و گاهی بازخوانیهای بیرمق و کانتریشدهای از ترانههای روستایی محبوب میخوانند.»
ساولوف در ادامه نوشت: «انگار دیوید لینچ در حالی که در دالیوود زیادهروی عجیبی در مصرف زولافت کرده، تصمیم گرفته سراغ یکی از مجموعههای دیزنی برود. […] این فیلم یا یکی از بهترین آثار روانگردان تمام دوران است، یا یکی از بدترین نمونههای فرصتطلبی دیزنیشده که طی سالها از راه رسیده است.»
راجر ایبرت کمی مهربانتر بود، هرچند در نقد خود تنها دو ستاره از چهار ستاره به فیلم داد. او نیز از اساس نمیتوانست دلیل ساخته شدن چنین اثری را درک کند و نوشت: «بهسختی میتوان فهمید این فیلم برای چه کسانی ساخته شده است. از نظر شکل و هدف، شبیه نسخهای با درجهبندی سنی عمومی از «This Is Spinal Tap» است؛ اما آیا مخاطبان خردسالش اصلا شوخی را میفهمند؟ هرکسی هم که بهاندازه کافی بزرگ باشد تا به موسیقی علاقه نشان دهد، احتمالا علاقهای به خرسها نخواهد داشت؛ دستکم نه به داستان کلیشهای و ازنفسافتاده این فیلم.»
«The Country Bears» در نهایت با بودجه ۳۵ میلیون دلاری، تنها ۱۸ میلیون دلار در گیشه فروخت. این فیلم همچنان یادگاری گیجکننده از دوران پیش از «Pirates of the Caribbean» است؛ زمانی که دیزنی هنوز فرمول ساخت فیلم بر اساس جاذبههای پارکهایش را پیدا نکرده بود. البته برخی معتقدند این استودیو هنوز هم به آن فرمول دست نیافته است.
