«Tuner» – اولین تجربه داستانگویی دانیل روهر بعد از «Navalny»
بعد از کسب اسکار بهترین مستند در سال ۲۰۲۳ برای Navalny، دانیل روهر با کنار گذاشتن قالب مستند و ورود به عرصه سینمای داستانی، فیلم بلند پرمفهوم و پرتعلیقی ساخته به نام «Tuner»؛ قصه یک کوککننده پیانو که استعداد شنوایی خارقالعادهاش او را به دنیای پرخطر بازکردن گاوصندوقها میکشاند و در میانه این مسیر، یک خط عاشقانهی «آیا خواهند توانست/نخواهند توانست» به داستان اضافه میشود.
فیلم که در جشنواره بینالمللی فیلم تورنتو (TIFF) ۲۰۲۵ نمایش داده میشود، با بازی لئو وودال در نقش «نیکی وایت»، دستین هافمن، هاوانا رز لیو، ژان رنو، توا فلدشوه و لیور راز ساخته شده است.
نیکی وایت، جوانی با «شنوایی مطلق» و البته حساسیت بیشازحد به صداست که باعث میشود از یکسو استاد کوک پیانو باشد و از سوی دیگر، درگیر اضطراب و آشفتگی حسی شود. او شاگرد هری هوروویتز (هافمن) است که دنیای جَز را نفس میکشد، اما مهارت بینظیرش به سرعت توجه مجرمان حرفهای را جلب میکند و وارد کار خطرناک باز کردن گاوصندوقها میشود. در این مسیر با روثی (لیو)، دانشجوی آهنگسازی کلاسیک، آشنا میشود که جرقههای یک عشق بالقوه را ایجاد میکند.
ریشه شکلگیری ایده
- روهر پس از پایان Navalny دچار «خلأ خلاقیت» و سردرگمی شد و به این فکر افتاد که شخصیت اصلی داستانش هم با بحران هویت مشابهی روبهرو شود.
- انگیزه اصلی ایده از دیدار با پیتر، یک کوککننده پیانو در دنیای واقعی، الهام گرفت؛ فردی که با نگاهی فلسفی درباره فرسودگی، بینظمی و نیروهای طبیعی مؤثر بر موسیقی صحبت کرد.
روهر میگوید تجربه مستندسازی مهارت او در ریتم، تدوین و کشش روایی را به این فیلم آورده است. اما برخلاف مستند، اینجا پایان داستان را از ابتدا میدانست:
«در مستند، تا لحظه پایان فیلمبرداری پایانِ داستان روشن نیست. در روایت داستانی، پایان را از اول مینویسی و بعد سراغ فیلمبرداری میروی. این حس امنیت بزرگی دارد.»
کار کردن با یکی از افسانههای بازیگری هالیوود، برای هر کارگردانی ترسناک است، ولی روهر میگوید هافمن با رفتار گرم و شوخطبعش «سریعاً یخ صحنه را آب کرد». گاهی حتی در لحظات بیروحی در سر صحنه، در قالب شخصیت «کاپیتان هوک» ظاهر میشد تا جو را عوض کند.
روهر اعتراف میکند که سختترین چالش، ایجاد شیمی و هیجان بین نیکی و روثی بود. اینجا نقش همسرش، کارولین لیندی (کارگردان و عاشق ژانر رمانتیک) کلیدی شد و به او برای مدیریت صحنههای حساس کمک کرد.
فیلم با کلوزآپهای دقیق الهامگرفته از سبک دیوید فینچر، مکانیزم داخلی پیانو و گاوصندوقها را نشان میدهد؛ حرکتی که نماد اتصال موسیقی و مهارت بازکردن قفلها در خط روایی است.
با توجه به شرایط شنوایی شخصیت اصلی، طراحی صدا نقش مهمی دارد:
- جاننی برن (برنده اسکار The Zone of Interest) طراحی صدا را انجام داده و تجربه «غرقشدن حسی» را برای تماشاگر ساخته است.
- موسیقی زنده جَز توسط ماریوس دو فریس و آهنگهای متن توسط ویل بیتس ساخته شدهاند.
- دنیای جَز هری و نیکی با موسیقی کلاسیک روثی در تعادل است، و موسیقی فیلم این دو فضا را در کنار نیدلدراپهای نینا سیمون و اسکار پیترسون مینشاند.
برای اطمینان از صحت نمایش شغل کوک پیانو، دو کوککننده حرفهای بهمدت چند هفته در صحنه بودند؛ از جمله پیتر وایت که الهامبخش اصلی داستان بود.
«Tuner» در اولین تجربه داستانی روهر، ترکیبی از:
- تریلر پرتعلیق و شخصیتمحور
- طنین عاشقانه ظریف
- جزئیات مکانیکی و موسیقایی دقیق
- و طراحی صدای غوطهورکننده
روهر میگوید: «همه ما میخواهیم شنیده و درک شویم. این فیلم استعارهای است از همین میل انسانی، بیانشده از دریچه موسیقی و حساسیت شنوایی.»
