«The Pitt»؛ درام پزشکیِ بیسابقهای که قواعد را شکست و با واقعگرایی نفسگیر تحسین پزشکان را برانگیخت
سریال پزشکی «The Pitt» که توسط آر. اسکات جممیل، جان ولز و نوآ وایلی ساخته شده است، توانسته تحسین پزشکان و مخاطبان حرفهای را به خاطر واقعگرایی بینظیر خود جلب کند. برخلاف درامهای پزشکی مرسوم، این مجموعه با انتخابهای جسورانهای مانند روایت داستان در زمان واقعی و حذف موسیقی پسزمینه، فرمولهای متداول را کنار گذاشته و تجربهای متفاوت خلق کرده است.
جممیل در پادکست Filmmaker Toolkit توضیح داد که هدف اصلی آنها ساخت سریالی بود که صرفاً یادآور «ER» نباشد بلکه فراتر رود و چالشهای جدیدی را پیش روی خود قرار دهد. هر قسمت از فصل اول، یک ساعت از شیفت ۱۵ ساعته در بخش اورژانس بیمارستان خیالی پیتسبرگ را به تصویر میکشد و مخاطب تنها شاهد اتفاقات درون بخش اورژانس است، بدون ورود به زندگی خصوصی پزشکان.
جممیل گفت: «از دید بیمار، وقتی به اورژانس میروی، نمیدانی پزشک تو صبحانه چه خورده، یا چگونه لباس پوشیده یا به همسرش بوسه زده است.» این رویکرد باعث شد داستانسرایی محدود و بسیار کارآمد باشد و شخصیتها از طریق رفتارها و تعاملاتشان در شرایط فشار بالا شکل بگیرند.
یکی از ویژگیهای منحصر به فرد «The Pitt» حذف کامل موسیقی متن است. جممیل درباره این تصمیم گفت: «وقتی موسیقی میگذارید، ناخودآگاه مخاطب راحتتر مینشیند و میداند باید چه احساسی داشته باشد، اما بدون موسیقی، خود مخاطب باید تصمیم بگیرد که آیا صحنهای او را تحت تأثیر قرار میدهد یا نه.»
در انتخاب بازیگران نیز به عمد از چهرههای جدید استفاده شده تا حس تازگی و اصالت بیشتری به سریال ببخشد و مخاطب به جای شناختن بازیگران از آثار پیشین، با شخصیتها و داستانها ارتباط برقرار کند.
جممیل از نقش کلیدی مدیران انتخاب بازیگر، کتی سندریچ گلفوند و اریکا برگر، که برای بهترین انتخاب بازیگر درام نامزد جایزه امی شدند، قدردانی کرد و گفت: «ما از سراسر دنیا بازیگرانی را انتخاب کردیم که قبلاً تجربه بازیگری حرفهای نداشتند.»
«The Pitt» با نامزدی در ۱۳ رشته امی از جمله بهترین سریال درام، کارگردانی، نویسندگی، انتخاب بازیگر، میکاپ، و بازیگری (نوآ وایلی و کاترین لاناسا) به یکی از موفقترین و نوآورانهترین سریالهای پزشکی تبدیل شده است که به طور خاص مورد توجه جامعه پزشکی قرار گرفته است.
این سریال نه تنها داستانهای پزشکی را با دقت روایت میکند، بلکه مخاطب را به تجربهای واقعی و بدون اغراق در دل اورژانس میبرد؛ جایی که هیچ موسیقیای برای راهنمایی احساسات وجود ندارد و هر لحظه به خود مخاطب واگذار شده تا عمیقترین احساسات را کشف کند.
