«اما» (Aema)؛ سریال جسورانه نتفلیکس درباره پشتپرده تاریک سینمای کره دهه ۸۰
سریال اورجینال نتفلیکس «اما» (Aema) پیش از پخش رسمی با محتوای جسورانه، تصاویر خیرهکننده و روایت پرکشش خود هیجان و کنجکاوی زیادی برانگیخته است. این اثر با الهام از روند ساخت فیلم افسانهای و جنجالی «مادام اما» در دهه ۱۹۸۰، به دنیای پنهان پشت زرقوبرق صنعت فیلم کره میپردازد.
داستان در «چونگمورو»ی دهه ۸۰ میلادی جریان دارد و مسیر زندگی ههران، ستارهای مطرح، و جو آئه، بازیگر نوظهور را دنبال میکند؛ زنانی که میان جاهطلبیها، خواستهها و ریاکاریهای دنیای فیلم راه خود را میجویند. کارگردان لی هه-یونگ میگوید: «خواستیم فضای چونگمرو آن زمان را با دقت بازسازی کنیم و همزمان آن را برای مخاطب امروزی هم آشنا و قابل لمس سازیم.» محور اصلی سریال، تلاش برای بقا و همبستگی زنان در صنعتی مردسالار و استثماری است.
این پروژه با حضور طراح لباس چوی سه-یون که تفاوت شخصیتها را از طریق استایلشان به تصویر کشیده — از لباسهای فاخر و برند برای ههران گرفته تا تکامل لباسهای جو آئه همراه با پیشرفت حرفهایاش — و طراحی صحنه جونگ یی-جین که مکانهای نمادین سینمایی آن عصر را بازآفرینی کرده، به اصالت و غنای بصری خود افزوده است.
تصاویر منتشرشده حالوهوای پرانرژی و شلوغ چونگمرو دهه ۸۰ را با میزانسنهایی جسورانه، بازیهای پرحس و نمایش تضاد میان درخشش ظاهری و تاریکی پشت صحنه، به نمایش گذاشتهاند. همین ترکیب، موجی از واکنشهای مثبت ایجاد کرده است. کارگردانانی چون لی جونگ-پیل و بیون یونگ-جو این سریال را به دلیل شخصیتپردازی قوی و تصویر جسورانه از بقا در فضایی خشن ستایش کردهاند.
گو آه-سونگ از کاراکتر ههران و اجرای گیرای لی ها-نی تمجید کرده و بانگ هیو-رین به رشد محسوس شخصیت جو آئه اشاره میکند. لی جههون بر اهمیت روابط و همبستگی زنان تأکید داشته و پارک سو-دام آن را اثری دانسته که توانایی به چالش کشیدن کلیشهها و روایت پرانرژی از بقا را دارد.
لی ها-نی که اکنون باردار دومین فرزندش است، با وجود برنامهریزی برای حضور آنلاین، شخصاً در نشست خبری شرکت کرد؛ اقدامی که تعهد و حرفهایگری او در ایفای نقش ههران را نشان میدهد.
«ائما» فراتر از یک درام تاریخی-اروتیک است؛ این سریال با طنز و هجو، بیعدالتیهای پنهان پشت ظاهر پرزرقوبرق صنعت فیلم را افشا کرده و مضامینی چون بقا، همبستگی زنان و بازتاب اجتماعی را به تصویر میکشد. انتظار میرود این اثر بتواند هم سرگرمکننده باشد و هم پیامدار.
