در فهرست سریال‌های «فقط یک فصل، اما فراموش‌نشدنی» تاریخ تلویزیون، «زندگی به‌اصطلاح من» (My So-Called Life) همیشه نزدیک به صدر قرار می‌گیرد. این درام نوجوانانه میانه دهه ۹۰، با رویکردی واقع‌گرایانه به زندگی آنجلا چیس (Angela Chase)، دانش‌آموزی عبوس، حساس و درگیر بحران‌های نوجوانی با بازی کلر دینز (Claire Danes)، نشان داد سریال نوجوانانه می‌تواند بسیار جدی‌تر، صادقانه‌تر و عمیق‌تر از چیزی باشد که تلویزیون آن زمان معمولا اجازه می‌داد.

My So-Called Life از پرداختن به موضوعاتی که آن روزها برای تلویزیون تابو محسوب می‌شدند نمی‌ترسید؛ از سوءمصرف الکل گرفته تا هویت کوییر و بی‌خانمانی. همین صداقت باعث شد سریال شبکه ABC گروهی از بینندگان جوان و وفادار پیدا کند؛ مخاطبانی که با لغو ناگهانی آن واقعا دل‌شکسته شدند.

میراث My So-Called Life را می‌شود در بسیاری از درام‌های نوجوانانه واقع‌گرای بعدی دید؛ از «عجیب‌وغریب‌ها و خوره‌ها» (Freaks and Geeks) تا «چراغ‌های جمعه‌شب» (Friday Night Lights). از طرف دیگر، مسیر حرفه‌ای بازیگرانش هم خودش بخشی از این میراث است: از دینز که بعدها به یکی از چهره‌های محبوب جوایز امی تبدیل شد، تا جرد لتو (Jared Leto) برنده اسکار و ویلسون کروز (Wilson Cruz)، بازیگر باسابقه تلویزیون.

حالا به مناسبت سی‌ودومین سالگرد پخش قسمت آزمایشی My So-Called Life، سراغ بازیگران اصلی این سریال رفته‌ایم تا ببینیم بعد از بزرگ شدن، هرکدام چه مسیری را طی کردند.

کلر دینز؛ آنجلا چیس

کلر دینز پیش از رسیدن به نقش مهم آنجلا چیس، در دهه ۹۰ با چند فیلم کوتاه و نقش‌های کوچک تلویزیونی کارش را شروع کرد. اما My So-Called Life نقطه پرتاب او بود؛ نقشی که در آن، در قامت یک نوجوان واقعی، آشفته، آسیب‌پذیر و قابل لمس ظاهر شد. سریال در سال ۱۹۹۵ به پایان رسید، اما دینز در همان دوران، روی پرده سینما هم دیده شد و در فیلم «زنان کوچک» (Little Women) محصول ۱۹۹۴ نقش بث مارچ (Beth March) را بازی کرد.

او در سال ۲۰۱۸ در برنامه «برنامه هاوارد استرن» (The Howard Stern Show) خاطره‌ای از فیلم‌برداری یکی از صحنه‌های صمیمی My So-Called Life با جرد لتو تعریف کرد:

«در دستور صحنه نوشته شده بود: آنجلا صورت جردن را می‌بوسد. من گفتم: چی؟ یعنی چی؟ چرا باید صورتش را ببوسد؟ سر صحنه همین سوال را داشتم و او باید سعی می‌کرد یادم بدهد. واقعا مسخره بود!»

بعد از پایان سریال، دینز خیلی زود به سینما برگشت و مقابل لئوناردو دی‌کاپریو (Leonardo DiCaprio) در فیلم «رومیو + ژولیت» (Romeo + Juliet) به کارگردانی باز لورمن (Baz Luhrmann) در سال ۱۹۹۶ بازی کرد. پس از آن هم در آثاری مثل «باران‌ساز» (The Rainmaker)، «ایگبی سقوط می‌کند» (Igby Goes Down)، «نابودگر ۳: خیزش ماشین‌ها» (Terminator 3: Rise of the Machines)، «خانواده استون» (The Family Stone) و «گرد ستاره» (Stardust) حضور داشت.

نخستین جایزه امی او برای فیلم HBO با عنوان «تمپل گرندین» (Temple Grandin) در سال ۲۰۱۰ به دست آمد. با این حال، شاید امروز دینز بیش از هر چیز با نقش امی‌برده کری متیسن (Carrie Mathison) در سریال «میهن» (Homeland) شناخته شود؛ نقشی که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ ایفا کرد.

او بعدتر در مینی‌سریال‌های «فلیشمن به دردسر افتاده است» (Fleishman Is in Trouble) و «هیولای درون من» (The Beast in Me) هم ظاهر شد و برای هر دو نامزد امی شد.

دینز از سال ۲۰۰۹ با بازیگر بریتانیایی هیو دنسی (Hugh Dancy) ازدواج کرده و آن‌ها سه فرزند دارند.

جرد لتو؛ جردن کاتالانو

جرد لتو پیش از My So-Called Life چند حضور کوتاه تلویزیونی در قسمت‌هایی از سریال‌های دهه ۹۰ داشت، اما نخستین نقش مهمش با جردن کاتالانو (Jordan Catalano) رقم خورد؛ پسر شورشی، مرموز و جذابی که برای بسیاری از بینندگان نوجوان آن دوران به نمادی از عشق‌های گیج‌کننده دبیرستانی تبدیل شد.

او این نقش را تا پایان سریال در سال ۱۹۹۵ بازی کرد و چند ماه بعد دوباره کنار کلر دینز در فیلم «چگونه یک لحاف آمریکایی را می‌سازند» (How to Make an American Quilt) ظاهر شد.

با اینکه My So-Called Life برای خیلی‌ها اثری بسیار مهم و احساسی است، خود لتو رابطه چندان نزدیکی با آن تجربه ندارد. او در سال ۲۰۱۶ به رولینگ استون (Rolling Stone) گفت:

«فکر می‌کنم برای بعضی‌ها، مخصوصا دخترها در آن زمان، سریال بازتاب چیزی در زندگی‌شان بود. نمی‌دانم. برای مردم تاثیر داشت، اما همیشه بین چیزی که برای آن‌ها بود و تجربه‌ای که برای من در زندگی خودم بود، یک عدم توازن وجود داشته است.»

بعد از پایان سریال، لتو کارنامه سینمایی‌اش را گسترش داد و در فیلم‌هایی مثل «افسانه شهری» (Urban Legend)، «دختر، ازهم‌گسیخته» (Girl, Interrupted)، «مرثیه‌ای برای یک رویا» (Requiem for a Dream)، «اتاق وحشت» (Panic Room)، «ارباب جنگ» (Lord of War) و «آقای هیچ‌کس» (Mr. Nobody) بازی کرد.

هم‌زمان، او مسیر موسیقی را هم جدی دنبال کرد و به‌عنوان خواننده اصلی گروه ترتی سکندز تو مارس (Thirty Seconds to Mars) چند آلبوم استودیویی منتشر کرد.

لتو در سال ۲۰۱۴ برای نقش رایون (Rayon) در «باشگاه خریداران دالاس» (Dallas Buyers Club) برنده اسکار شد. بعدتر نقش جوکر (Joker) را در «جوخه انتحار» (Suicide Squad) و «لیگ عدالت زک اسنایدر» (Zack Snyder’s Justice League) بازی کرد، در «خاندان گوچی» (House of Gucci) نقش پائولو گوچی (Paolo Gucci) را بر عهده گرفت، نقش اصلی «موربیوس» (Morbius) را بازی کرد و همچنین در «ترون: آرس» (Tron: Ares) در نقش آرس (Ares) و در «اربابان جهان» (Masters of the Universe) در نقش اسکلتور (Skeletor) حضور دارد.

در زندگی شخصی، لتو از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ با کامرون دیاز (Cameron Diaz) و از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ با مدل والری کافمن (Valerie Kaufman) در رابطه بود.

ای. جی. لنجر؛ ری‌ان گراف

ای. جی. لنجر (A.J. Langer) بازیگری را از اواخر دهه ۸۰ شروع کرد و پیش از My So-Called Life در قسمت‌هایی از «کلاس درکسل» (Drexell’s Class)، «بلوسوم» (Blossom)، «سال‌های شگفت‌انگیز» (The Wonder Years) و «بی‌واچ» (Baywatch) دیده شد.

او در My So-Called Life نقش ری‌ان گراف (Rayanne Graff)، دوست عجیب، پرانرژی و رها از قیدوبندهای آنجلا و ریکی (Rickie) را بازی کرد. لنجر در سال ۲۰۱۹ به نویسنده ای. اس. برمن (A.S. Berman) درباره این نقش گفت:

«با او، تمام خودآگاهی و معذب بودنم از بین می‌رفت؛ خیلی رهایی‌بخش بود. برای من که خیلی اهل راضی نگه داشتن دیگران بودم، این نقش شادی و آزادی داشت.»

لنجر در دهه بعد همچنان پرکار بود و در قسمت‌هایی از «مربی» (Coach)، «ساینفلد» (Seinfeld) و «همین‌طوره، می‌دونی…» (It’s Like, You Know…) حضور پیدا کرد. او در فیلم «فرار از لس‌آنجلس» (Escape From L.A.) محصول ۱۹۹۶ هم بازی کرد.

پس از یک وقفه در بازیگری طی دهه ۲۰۰۰، او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ نقش اریکا وارنر (Erica Warner) را در «مطب خصوصی» (Private Practice) بازی کرد و در سال ۲۰۱۳ در فیلم تلویزیونی شبکه لایف‌تایم با عنوان «کریسمس گذشته کریستین» (Kristin’s Christmas Past) ظاهر شد.

لنجر در سال ۲۰۰۴ با چارلز کورتنی (Charles Courtenay)، نوزدهمین ارل دوون، ازدواج کرد و عملا وارد خانواده‌ای اشرافی شد. آن‌ها دو فرزند دارند و در سال ۲۰۲۶ از هم جدا شدند.

ویلسون کروز؛ انریکه «ریکی» واسکز

ویلسون کروز نخستین نقش تصویری خود را با My So-Called Life به دست آورد و از همان ابتدا در تاریخ تلویزیون اثری مهم گذاشت. او در نقش انریکه «ریکی» واسکز (Enrique “Rickie” Vasquez)، یک نوجوان لاتین‌تبار عضو جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو پلاس، ظاهر شد؛ آن هم در حالی که خودش بازیگری آشکارا همجنس‌گرا بود. چنین چیزی در تلویزیون دهه ۹۰ بسیار کمیاب و پیشرو محسوب می‌شد.

کروز در سال ۲۰۱۸ به انترتینمنت ویکلی (Entertainment Weekly) گفت:

«این نقش را فرصتی دیدم برای اینکه روی مسائل جوانان ال‌جی‌بی‌تی‌کیو پلاس نور بتابانم و به جوان‌ها صدا بدهم. آن زمان حس می‌کردم آدم‌های زیادی حاضر نبودند چنین نقش‌هایی را بپذیرند. من نه‌تنها حاضر بودم، بلکه هیجان‌زده بودم که آن‌ها را بازی کنم و به واسطه‌شان تفاوتی ایجاد کنم.»

بعد از این شروع مهم، کروز در فیلم‌هایی مثل «نیکسون» (Nixon)، «همه‌جای من» (All Over Me)، «ابرنواختر» (Supernova)، «هیولای مهمانی» (Party Monster) و «او فقط خیلی به تو علاقه ندارد» (He’s Just Not That Into You) بازی کرد.

در تلویزیون هم در آثاری مثل «الی مک‌بیل» (Ally McBeal)، «گروه پنج» (Party of Five) و «بال غربی» (The West Wing) حضور داشت. از دیگر نقش‌های او می‌توان به «آناتومی گری» (Grey’s Anatomy)، «سیزده دلیل برای اینکه» (۱۳ Reasons Why) و «پیشتازان فضا: دیسکاوری» (Star Trek: Discovery) اشاره کرد. او همچنین در آثار انیمیشنی «شجاع‌ترین شوالیه» (The Bravest Knight) و «خانواده کاساگرانده» (The Casagrandes) صداپیشگی کرده است.

دوون گامرسال؛ برایان کراکوف

دوون گامرسال (Devon Gummersall) یکی از نخستین نقش‌های مهمش را با برایان کراکوف (Brian Krakow) در My So-Called Life تجربه کرد؛ دانش‌آموز باهوش، کمی معذب و از نظر احساسی پیچیده‌ای که جایگاه خاصی در دایره اطراف آنجلا داشت.

گامرسال در سال ۲۰۱۶ به ال (Elle) گفت:

«وقتی نخستین نسخه تدوین‌شده قسمت آزمایشی را دیدیم، همه با هم تماشایش کردیم و واقعا به آن افتخار می‌کردیم و شگفت‌زده شده بودیم. عاشق تجربه و عاشق همدیگر شده بودیم… و بعد سریال تمدید نشد. همه بازیگرها دور هم جمع شدیم و یک جور جلسه گذاشتیم؛ واقعا نابود شده بودیم. نمی‌توانستیم باور کنیم چیزی این‌قدر خوب نادیده گرفته شود.»

او پیش از My So-Called Life در «قدم به قدم» (Step by Step) و Blossom حضور داشت. بعدتر در آثاری مثل «مهمانی من است» (It’s My Party)، «روز استقلال» (Independence Day)، «فلیسیتی» (Felicity)، «دیک» (Dick)، «رازول» (Roswell) و «واژه ال» (The L Word) بازی کرد.

گامرسال همچنین در قسمت‌هایی از «آی‌زامبی» (iZombie)، «مد من» (Mad Men) و «پیت» (The Pitt) ظاهر شده است.

دوون اودسا؛ شارون چرسکی

دوون اودسا (Devon Odessa) در My So-Called Life نقش شارون چرسکی (Sharon Cherski)، دوست دوران کودکی آنجلا را بازی کرد؛ شخصیتی که رابطه‌اش با آنجلا، پیچیدگی‌های دوستی‌های قدیمی در دوره نوجوانی را به‌خوبی نشان می‌داد.

اودسا در سال ۲۰۱۶ به Elle درباره تاثیر سریال گفت:

«هر کسی را می‌بینم فکر می‌کند با من دبیرستان رفته است. واقعا بامزه است.»

او در دهه بعد در پروژه‌هایی مثل «قصه‌های دور آتش» (Campfire Tales)، «ناکجا» (Nowhere) و «کد امگا» (The Omega Code) حضور داشت و در قسمت‌هایی از «آبی اقیانوس آرام» (Pacific Blue)، «لمس‌شده توسط فرشته» (Touched by an Angel) و «این خود ریون است» (That’s So Raven) بازی کرد.

اودسا در سال‌های بعد به شکل مقطعی به بازیگری برگشت؛ از جمله در یک قسمت از Private Practice در سال ۲۰۱۱، فیلم ترسناک «دختر کوسه‌ای» (Shark Girl) در سال ۲۰۲۴ و فصل دوم سریال اپل تی‌وی پلاس «شوگر» (Sugar).

بس آرمسترانگ؛ پتی چیس

بس آرمسترانگ (Bess Armstrong) در My So-Called Life نقش پتی چیس (Patty Chase)، مادر آنجلا، را بازی کرد. شخصیت پتی یکی از نقاط قوت سریال بود؛ مادری که فقط در حاشیه بحران‌های نوجوانی دخترش نبود، بلکه خودش هم با فشارهای کار، خانواده و هویت شخصی درگیر بود.

آرمسترانگ در سال ۲۰۲۰ به ای. اس. برمن درباره برنامه سخت فیلم‌برداری سریال و زندگی خانوادگی خودش گفت:

«مهم نبود چقدر دیر به خانه می‌رسیدم؛ استبداد برنامه‌ام این بود که بچه‌هایم بین ۶:۱۵ تا ۶:۳۰ بیدار می‌شدند و من باید ناهارشان را درست می‌کردم، ظرف غذایشان را می‌بستم، صبحانه می‌دادم، مطمین می‌شدم لباس پوشیده‌اند و بعضی روزها واقعا سرویس رفت‌وآمد را هم انجام می‌دادم. اما این فقط نسخه‌ای از کاری است که خانواده‌ها در هر صنعتی تا حدی انجام می‌دهند، درست است؟ همیشه همین بندبازی میان شغل و خانواده است. نمی‌خواهی حق کسی را ضایع کنی، اما معنایش این است که از دو طرف شمع وجودت را می‌سوزانی.»

آرمسترانگ که پیش‌تر در «آرواره‌ها سه‌بعدی» (Jaws 3-D) محصول ۱۹۸۳ بازی کرده بود، بعد از My So-Called Life در فیلم‌هایی مثل «پکر» (Pecker) و «مردان الماس» (Diamond Men) و قسمت‌هایی از Touched by an Angel، «پرستار بچه» (The Nanny)، «فریژر» (Frasier) و «تپه یک‌درخت» (One Tree Hill) حضور یافت.

او همچنین نقش‌های تکرارشونده‌ای در «خانه دروغ‌ها» (House of Lies)، «جابه‌جا شده موقع تولد» (Switched at Birth)، «دکتر خوب» (The Good Doctor) و اخیرا Grey’s Anatomy در نقش مورین لینکلن (Maureen Lincoln) داشته است.

آرمسترانگ از سال ۱۹۸۶ با مدیر اجرایی جان فیدلر (John Fiedler) ازدواج کرده است.

تام اروین؛ گراهام چیس

تام اروین (Tom Irwin) در My So-Called Life نقش گراهام چیس (Graham Chase)، پدر آنجلا، را بازی کرد. او پیش از این سریال هم کارنامه‌ای قابل توجه داشت و در دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ در آثاری مثل «نور روز» (Light of Day)، «فرار نیمه‌شب» (Midnight Run)، «مردها نمی‌روند» (Men Don’t Leave)، «فریب‌خورده» (Deceived) و «زندگی و زمانه من» (My Life and Times) حضور پیدا کرده بود.

اروین از تجربه My So-Called Life با علاقه یاد می‌کند، به‌خصوص از همکاری با بس آرمسترانگ در نقش همسرش. او در سال ۲۰۱۶ به Elle گفت:

«چند بار پیش می‌آمد که صحنه تمام می‌شد و بعد من و بس همان‌جا در تخت می‌نشستیم و یکی دو ساعت دیگر حرف می‌زدیم و در صحنه می‌ماندیم. عاشق کار کردن با او بودم.»

بعد از My So-Called Life، اروین در چندین فیلم تلویزیونی ظاهر شد و سپس در فیلم‌هایی مثل «تسخیر» (The Haunting)، «۲۱ گرم» (۲۱ Grams)، «مارلی و من» (Marley & Me)، «بر اساس جنسیت» (On the Basis of Sex) و «آمستردام» (Amsterdam) بازی کرد.

او در تلویزیون هم در قسمت‌هایی از «بی‌ردپا» (Without a Trace)، «گمشده» (Lost)، Grey’s Anatomy و «خدمتکاران حیله‌گر» (Devious Maids) دیده شد. اروین همچنین در سریال اپل تی‌وی پلاس «برنامه صبحگاهی» (The Morning Show) نقش تکرارشونده رییس شبکه UBA را دارد.

لیزا ویلهویت؛ دنیل چیس

لیزا ویلهویت (Lisa Wilhoit) در My So-Called Life نقش دنیل چیس (Danielle Chase)، خواهر کوچک‌تر آنجلا، را بازی کرد. او پیش از این نقش، حضوری کوتاه و بدون ذکر نام در فیلم «هوک» (Hook) محصول ۱۹۹۱ داشت.

بعد از My So-Called Life، ویلهویت در آثاری مثل «آدم و حوا» (Adam and Eve)، «بچه و من» (The Kid & I) و قسمت‌هایی از «مطالعات اجتماعی» (Social Studies)، «برنامه تام» (The Tom Show)، «آسمان هفتم» (۷th Heaven) و «یونانی» (Greek) ظاهر شد.

با این حال، طولانی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین کار اخیر او صداپیشگی در «مرد خانواده» (Family Guy) است؛ جایی که بیش از ۲۰ سال صدای کانی دآمیکو (Connie D’Amico) را بر عهده داشته است.

چرا My So-Called Life هنوز جایگاه ویژه‌ای دارد؟

My So-Called Life فقط یک سریال نوجوانانه لغوشده نیست؛ نمونه‌ای است از اینکه یک فصل هم می‌تواند برای ساختن میراثی ماندگار کافی باشد. این سریال نوجوانی را نه به شکل کارت‌پستالی و اغراق‌شده، بلکه با تمام گیجی، شرم، میل، ترس، دوستی‌های پیچیده و دردهای پنهانش نشان داد.

بازیگران آن هم مسیرهای بسیار متفاوتی رفتند: بعضی‌ها ستاره‌های بزرگ سینما و تلویزیون شدند، بعضی‌ها در نقش‌های ماندگار تلویزیونی ادامه دادند، بعضی‌ها میان بازیگری و زندگی شخصی فاصله گذاشتند، و بعضی‌ها در صداپیشگی یا نقش‌های مکمل جایگاه خود را پیدا کردند.

اما نکته مشترکشان این است که برای نسلی از مخاطبان، هنوز با همان راهروهای دبیرستان، گفت‌وگوهای نصفه‌نیمه، نگاه‌های پرمعنا و حس عجیب بزرگ شدن گره خورده‌اند. My So-Called Life خیلی زود تمام شد، اما مثل بهترین سریال‌های یک‌فصلی، از ذهن مخاطبانش هرگز نرفت.