درگذشت رکس رید، منتقد تند و تأثیرگذار سینما، در ۸۷ سالگی
رِکس رید (Rex Reed)، یکی از شناختهشدهترین و نیشدارترین منتقدان سینمای نسل نو که در دهه ۱۹۶۰ با موج تازه نقدنویسی به رهبری پالین کیل به شهرت رسید، امروز ۲۲ اردیبهشت / ۱۲ می در منزلش در منهتن پس از یک دوره بیماری کوتاه درگذشت. او ۸۷ سال داشت.
خبر درگذشت رکس رید را دوست قدیمیاش ویلیام کپفر (William Kapfer) تأیید کرد و گفت او «در میان نزدیکترین عزیزانش» از دنیا رفته است.
رید با نقدهای سینمایی خوشقلم، پرکنایه و گاه بیرحمانهاش شناخته میشد؛ نوشتههایی که در رسانههایی چون نیویورک تایمز (The New York Times)، جیکیو (GQ)، اسکوایر (Esquire)، ووگ (Vogue) و در سالهای پایانی در نیویورک آبزرور (New York Observer) منتشر میشد. او در دهههای ۶۰ و ۷۰ میلادی مهمان ثابت برنامههای گفتوگومحور تلویزیونی بود و مجریانی مانند جانی کارسون و دیک کاوت به شوخطبعی و صراحتش علاقه داشتند.
نقلقولهای مشهور رید نشان میدهد که او میتوانست هم ستایشگر باشد و هم ویرانگر. او در سال ۱۹۶۸ گفته بود بت دیویسِ سالخورده آنقدر هیجانانگیز است که «بتهای جوان روز را به اندازه یک لگاریتم پژمرده جذاب میکند». درباره ستاره برادوی، گوئن وردن، نوشته بود: «از آن هنرمندان نادر مثل پروانههای آبی که برق متمایزی را با خودشان حمل میکنند.»
اما همه از تیغ قلم او در امان نبودند. رید در سال ۱۹۶۷ نوشت: «اگر چیزی عذابآورتر از تماشای یک فیلم میکلآنجلو آنتونیونی باشد، مصاحبه با اوست.» او پیتر لاوفورد را دلقک دربار رت پک با هوشی محدود خواند و با توصیف نانسی سیناترا بهعنوان «پیشخدمت پیتزافروشی»، خشم فرانک سیناترا را برانگیخت. همچنین نقل قولی از اِیوا گاردنر درباره ازدواج سیناترا با میا فارو منتشر کرد که جنجالساز شد.
نوشتههای رید در کتابهای متعددی گردآوری شد؛ از جمله نخستین کتاب جنجالیاش با عنوان «Do You Sleep in the Nude?» که نمونهای از پرسشهای تحریکآمیز او در مصاحبهها بود.
حتی در سالهای پایانی فعالیتش در نیویورک آبزرور نیز تندی قلم او کم نشد؛ تا جایی که پیروزی اسکار مارلی متلین برای «Children of a Lesser God» را «رأی از سر دلسوزی» توصیف کرد و درباره ملیسا مککارتی عباراتی توهینآمیز به کار برد؛ رویکردی که بازتابی از دورهای قدیمیتر در نقدنویسی تلقی میشد.
رید زمانی که خود وارد بازیگری شد، فرصت انتقام را به منتقدان داد. او در اقتباس سینمایی ناموفق سال ۱۹۷۰ از رمان گور ویدال با عنوان «Myra Breckinridge» بازی کرد؛ فیلمی که در فهرست بدترین فیلمهای تاریخ قرار گرفت و حتی از سوی خود ویدال نیز رد شد. مجله تایم (Time) آن زمان نوشت: «این فیلم بهاندازه یک آزارگر کودک مضحک است؛ توهینی به هوش، لطمهای به سلیقه و فاجعهای برای چشم.»
جالب آنکه رید، مطابق معیارهای خودش، «Myra Breckinridge» را نیز بهشدت کوبید و آن را «تصادف قطار» نامید.
با درگذشت رکس رید، یکی از صداهای متمایز و جنجالی نقد سینمای آمریکا خاموش شد؛ صدایی که چه با ستایشهای شاعرانه و چه با حملههای تند، دههها بحث و واکنش برانگیخت.
