دنی بویل درباره آینده روزنامهنگاری در عصر هوش مصنوعی هشدار داد
دنی بویل (Danny Boyle)، کارگردان بریتانیایی، همزمان با حضور در جشنواره فیلم ونیز (Venice Film Festival) برای نمایش فیلم افتتاحیه «Ink»، نگرانیهای خود درباره آینده روزنامهنگاری در عصر هوش مصنوعی را مطرح کرد.
«Ink» اقتباسی از نمایشنامهای به همین نام نوشته جیمز گراهام (James Graham) در سال ۲۰۱۷ است و داستان شکلگیری روزنامه جنجالی «The Sun» در بریتانیا طی دهه ۱۹۷۰ را روایت میکند. این روزنامه در آن دوره زیر نظر لری لمب، با بازی جک اوکانل (Jack O’Connell)، رشد کرد؛ لمب در سال ۱۹۶۹ پس از ترک روزنامه «Daily Mirror» به دعوت روپرت مرداک، غول جوان و در حال ظهور رسانه، به این مجموعه پیوست. گای پیرس (Guy Pearce) نقش مرداک را بازی میکند.
بویل، اوکانل، پیرس و کلر فوی (Claire Foy) با استقبال گرم خبرنگاران ایتالیایی و بینالمللی در نشست خبری فیلم حاضر شدند؛ استقبالی که نشان میداد «Ink» توانسته توجه اهالی رسانه حاضر در ونیز را جلب کند.
از بویل پرسیده شد آیا مطبوعات چاپی که در «Ink» به آنها پرداخته میشود، زیر فشار رسانههای دیجیتال و هوش مصنوعی میتوانند در آینده به حیات خود ادامه دهند یا نه. او در پاسخ گفت این موضوع جای بحث دارد و به تعطیلی یکی از آخرین چاپخانههای فعال در واتفورد، یکی از محلهای فیلمبرداری «Ink»، اشاره کرد؛ چاپخانهای که همزمان با پایان فیلمبرداری پروژه تعطیل شده است.
با این حال، بویل گفت نگرانی اصلیاش آینده روزنامهنگاری در دوران هوش مصنوعی است. او در اینباره گفت: «روزنامهنگاری یکی از ستونهای اصلی هر تمدنی است… در میان روزنامهنگارها آدمهای مختلفی وجود دارند؛ کسانی که جلوی قدرت میایستند و حقیقت را به قدرت میگویند. وجود چنین آدمهایی در جامعه واقعا مهم است.»
او ادامه داد: «خطر شرکتهای بزرگ فناوری و هوش مصنوعی این است که بتوانند جای روزنامهنگاری را بگیرند. آنها میتوانند یک روزنامهنگار هوش مصنوعی داشته باشند که خیلی کارآمدتر و ارزانتر باشد و الی آخر. اما آیا آن روزنامهنگار هوش مصنوعی میتواند حقیقت را به قدرتی بگوید که خودش آن را ساخته است؟»
کارگردان «Trainspotting» همچنین توضیح داد که ساخت و به سرانجام رساندن «Ink» آسان نبوده است. او ضمن تشکر از شرکت «استودیوکانال» (Studiocanal) برای حمایت از تولید فیلم، از جشنواره ونیز و آلبرتو باربرا (Alberto Barbera)، مدیر هنری جشنواره، نیز بهدلیل دعوت از این پروژه قدردانی کرد.
بویل گفت: «ما این فیلم را با پول زیادی نساختیم و به دلایل مختلف، رساندنش به خط پایان آسان نبود. بعد با خودتان فکر میکنید که اصلا کسی این فیلم را نمیبیند؛ چون درباره بریتانیا و فلیت استریت است و دیگر کسی نمیداند فلیت استریت چیست. به همه میگویید دارید فیلمی به نام «Ink» میسازید و آنها میپرسند: “فیلمی درباره خالکوبی است؟”»
او افزود: «بعد آلبرتو تماس میگیرد و میپرسد: “میخواهی در جشنواره فیلم ونیز باشی؟” و بعد میگوید: “میخواهی افتتاحیه جشنواره ونیز باشی؟” اینجا دیگر غرور کلمه مناسبی نیست؛ قدردانی به آن نزدیکتر است، قدردانی واقعی، چیزی شبیه قدردانی در یک دوستی. باید میان فیلمسازها و جشنوارههای فیلم چنین دوستیای وجود داشته باشد، چون هر دو در معرض تهدید هستند و جشنوارهها میتوانند برای هر فیلمسازی یک نیروی تقویتی فوقالعاده باشند.»
گای پیرس نیز درباره روند آمادهسازی بازیگران برای این فیلم گفت بویل ترتیب داده بود آنها با روزنامهنگاران و کارکنان چاپی واقعی که در دوران اوج «The Sun» در این روزنامه کار میکردند، دیدار کنند.
پیرس گفت: «خیلی خوب بود که آنها به دیدن ما آمدند و بخشی از خاطرات آن دوران را تعریف کردند. این کار باعث شد فضا واقعی و زنده شود. میتوانستید شور و هیجان آنها را هنگام یادآوری آن روزها ببینید؛ تجربه زندگی در لبه خطر و هیجانی که همهشان داشتند.»
او ادامه داد: «باید به حجم کاری باورنکردنی آن دوران هم توجه کرد؛ سرعت کار بالا بود و روزنامه هر روز منتشر میشد. برای آماده کردن و بیرون دادن یک روزنامه، کار بسیار زیادی لازم بود. این وضعیت طبیعتا با امروز فرق دارد، اما اینکه بتوانیم این فضا را از زبان کسانی که واقعا آنجا کار کرده بودند درک کنیم، فوقالعاده بود.»
