رابرت پتینسون: امیدوارم کریس هنسن «Primetime» را دوست داشته باشد

رابرت پتینسون امیدوار است کریس هنسن، روزنامه‌نگار تلویزیونی و مجری سابق برنامه جنجالی «To Catch a Predator»، پس از دیدن «Primetime» نگاه مثبت‌تری به این فیلم داشته باشد. این تریلر پرتنش به کارگردانی لنس اوپنهایم، شنبه در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و پتینسون در آن نقش نسخه‌ای داستانی از هنسن را بازی می‌کند.

هنسن در هفته‌های اخیر درباره فیلم تردیدهایی مطرح کرده بود. او گفته است چون حاضر نشده توافق‌نامه محرمانگی متعارف پیشنهادی استودیو ای۲۴ را امضا کند، هنوز امکان تماشای فیلم را نداشته است. با این حال، او بر پایه تریلر «Primetime»، بازی پتینسون را بیش از اندازه نمایشی دانسته و درباره انگیزه هالیوود برای دراماتیزه‌کردن برنامه‌ای با موضوع شکار متهمان آزار جنسی کودکان پرسش‌هایی مطرح کرده است. البته هنسن پذیرفته که اعضای خانواده‌اش تقلید پتینسون از او را «خوب» ارزیابی کرده‌اند.

پتینسون در نشست خبری ونیز گفت: «طبیعتاً امیدوارم فیلم را دوست داشته باشد. در شخصیت او چیزی برق‌آسا و اثرگذار وجود دارد. این‌که سال‌ها برای خیلی‌ها الهام‌بخش بوده، خودش باید نوعی احترام و ستایش تلقی شود.»

«Primetime» نخستین فیلم داستانی لنس اوپنهایم است و روایتش به میانه دهه ۲۰۰۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که هنسن با اجرای بخش «To Catch a Predator» در برنامه «Dateline NBC»، پیگیری افراد مظنون به سوءاستفاده جنسی از کودکان را به برنامه‌ای پربیننده در ساعات اوج تلویزیون تبدیل کرده بود. فیلم با الهام آزاد از مقاله سال ۲۰۰۷ مجله «Esquire» با عنوان «Tonight on Dateline This Man Will Die» ساخته شده و مرزهای اخلاقی روش‌های هنسن، برخورد روزنامه‌نگاری با پلیس و تبدیل یک موضوع تاریک به سرگرمی تلویزیونی را بررسی می‌کند.

برنامه اصلی «To Catch a Predator» در سال ۲۰۰۸، پس از بالاگرفتن انتقادها از شیوه مواجهه با مظنونان، متوقف شد. پتینسون درباره جذابیت ماندگار هنسن گفت: «وقتی جوان‌تر بودم برنامه را می‌دیدم، اما زیاد به آن فکر نمی‌کردم. در حضور او نوعی کشش عجیب وجود دارد؛ انگار ترکیبی خاص در کار است که باعث شده مردم دو دهه بعد هم درباره آن برنامه حرف بزنند. موضوع فقط سوژه برنامه نیست؛ خود فرم برنامه پیشرو بود، اما او مرکز ثقلش بود. حتی بعد از دیدن هزاران ساعت از تصاویرش هم نمی‌شود دقیق گفت آن ویژگی چه بوده است.»

پتینسون در نشست خبری همراه اوپنهایم و هم‌بازی‌هایش، اسکایلر گیسوندو، مریت ویور و فیبی بریجرز حاضر شد. بریجرز، خواننده و ترانه‌سرای برنده گرمی، با «Primetime» نخستین تجربه بازیگری‌اش را پشت سر می‌گذارد و نقش یکی از طعمه‌های ساختگی برنامه را بازی می‌کند.

پتینسون از حضور بریجرز تمجید کرد و گفت: «او فوق‌العاده است. وقتی لنس پیشنهادش را داد، گفتم: فیبی بریجرز؟ چرا از همان اول سراغ بهترین گزینه نرویم؟ از روز نخست کاملاً آرام بود، هیچ نشانه‌ای از اضطراب نداشت و لحن فیلم را دقیق فهمیده بود؛ در حالی که با فیلم ساده‌ای طرف نیستیم.»

اما خود بریجرز تجربه ورود به بازیگری را ترسناک توصیف کرد: «وقتی لنس پیشنهاد داد، گفتم محال است! اما فهمیدم همکاری با آدم‌های فوق‌العاده، کار را خیلی آسان‌تر می‌کند. فکر می‌کردم کنار این همه بازیگر خشک می‌شوم، ولی در عمل همه‌چیز آزاد و لذت‌بخش بود.»

اوپنهایم ۳۰ ساله که با مستندهایی چون «Some Kind of Heaven»، «Spermworld» و مجموعه «Ren Faire» از اچ‌بی‌او شناخته می‌شود، «Primetime» را نوعی «فانتزی مستندگونه» می‌نامد؛ ترکیبی از تجربه مستندسازی او و روایت داستانی. او می‌گوید نخستین‌بار نه از راه خود برنامه، بلکه از طریق شوخی‌های «South Park» و ویدئوهای وب‌سایت ای‌بامز ورلد با «To Catch a Predator» آشنا شده است.

به گفته اوپنهایم، وقتی سرانجام برنامه واقعی را دید، مجذوب نمایش‌وارگی آن شد: «کریس هنسن جمله‌هایی داشت که انگار از تونی مونتانا می‌آمدند؛ فقط به جای “به دوستم سلام کن”، می‌گفت: “می‌فهمی این صحنه چه شکلی به نظر می‌رسد، نه؟” همیشه برایم جذاب بود که وقتی یکی از تاریک‌ترین موضوعات انسانی را به سرگرمی تبدیل می‌کنیم، چه اتفاقی می‌افتد.»

پتینسون که سال پرکاری را با فیلم‌های پرفروش «The Drama» و «The Odyssey» کریستوفر نولان پشت سر می‌گذارد و در ادامه در «Dune: Part III» دنی ویلنوو نیز حضور خواهد داشت، از لندن به ونیز آمد؛ جایی که هم‌زمان مشغول فیلم‌برداری «The Batman: Part II» است. او گفت ریتم فشرده کار برایش چندان دشوار نیست: «وقتی وارد جریان و شتاب کار می‌شوید، عجیب است که ادامه‌دادنش خیلی هم سخت نیست.»

او با شوخی افزود تولد فرزندش باعث شده شب‌ها کمتر بیرون برود و در نتیجه، زمان بیشتری برای کار داشته باشد. با این همه، پتینسون اعتراف کرد فیلم‌برداری پروژه‌های پشت‌سرهم گاهی مرز میان نقش‌هایش را کم‌رنگ می‌کند: «وقتی “The Odyssey” را می‌بینم، می‌توانم کمی از صدای کریس هنسن را در آن بشنوم؛ فاصله زمانی فیلم‌برداری‌ها واقعاً فقط چند ساعت بود!»